Jefferson Starship - Nuclear Furniture (1984)

Eenvoudige AOR. Goede achtergrond muziek zullen we maar zeggen. En af en toe lekker mee brullen zoals met "No Way Out" (2,5*)

Ik had dit album tot vanochtend nog nooit gehoord. Maar ik heb de voorganger (Winds of change) laatst in huis gehaald en die vind ik verrassend sterk. Dus dan wil ik het album erna en ervoor ook altijd even checken. Gewoon om te kijken welke weg een band bewandeld. Anyway, dit Nuclear furniture past heel logisch in het geluid dat de band (onder diverse namen) ontwikkeld. Freedom at point zero en Winds of change bevatten heerlijke melodic rock dan wel AOR met af en toe licht progressieve trekjes. Zoals die destijds (eind jaren 70 begin jaren 80) volop werd gemaakt in met name Amerika. Nuclear furniture gaat een stapje verder en heeft een wat dominantere plek voor de synths. Maar nog (lang) niet zo prominent als op het album wat hierna komt; Knee deep in the hoopla met daarop de hits We built this city en Sara. Daar gaan ze zelfs voor mij (veel) te ver qua sound en productie en halen ze alle vorm van 'leven' uit de nummers. Maar goed, op dit Nuclear furniture is dat dus nog niet het geval. En daardoor valt dit album nog precies aan de goede kant van de score voor mij. De gitaren mogen nog precies genoeg ronken. De synths dan wel keyboards zijn zeker aanwezig maar nog niet irritant overdadig. Al met al is dit album een logische volgende stap als je de albums op volgorde draait. Maar ja, het leverde de band geen hits op en dus moest het te ver doorgedreven worden. Met als gevolg dat na dit album de hits kwamen maar de albums op zich niks meer voorstelden. Pas met Love among the canibals revancheerde de band zich weer enigszins en keerden ze terug naar een (iets) meer gitaargerichte aanpak.

Ik kocht dit album afgeprijsd, omdat ik alle Jefferson Starship albums daarvoor ook had, maar ik geloof niet dat ik verder ben gekomen dan kant een. Het AOR gehalte was simpelweg te hoog geworden. De plaat kwam recentelijk blind uit de kast, iets wat ik ben gaan doen om ook platen te spelen die ik oversla of zelfs vergeten ben. Kant 1 bevestigde wat ik ergens in de jaren 80 vond, maar kant 2 bleek wel degelijk te tippen aan wat ik over het algemeen wel kon waarderen in Jefferson Starship van de eerste helft van de jaren 80. Pit en vuur. Dan komt toch vaak Paul Kantner om de hoek kijken. Hoe voorspelbaar zijn songs ook zijn, ze houden het vuurtje wel brandend. Om een echt oordeel te geven, moet ik toch nog een keer luisteren.