The Highwaymen - The Road Goes on Forever (1994)

Het derde en laatste album van The Highwaymen, al wisten de vier helden dat toen nog niet. Binnen 10 jaren na dit album zouden Waylon Jennings en Johnny Cash overlijden. Kennelijk was het nieuwtje van The Highwaymen er een beetje van af op MM want er is nog maar vijf keer op gestemd en ik zit hier de eerste recensie te schrijven.
The Road Goes On Forever is voor mij persoonlijk de beste van de drie. Het album heeft geen hoogtepunten zoals het eerste album had mer 'Highwayman', 'Desperados Waiting For A Train' en Deportee' of het tweede met 'Silver Stallion' en 'American Remains'.
Wat 'The Road Goes On Forever' echter ontbeert is de typisch jaren tachtig productie die alles voorziet van een laagje gloss. Don Was heeft het album heel sober geproduceerd. Dat geeft dit album meer dan de voorgangers een meer roots achtig gevoel mee.
Het song materiaal is consistent van een hoog niveau. Daardoor kan ik geen echte uitschieters selecteren. De aftrap met Steve Earle's 'The Devil's Right Hand' begint goed. En daarna gaat het lekker door. The End Of Understanding is het enige wat me tegenvalt, maar is niet zo bar en boos als het van het eerste album afkomstige 'The Twentieth Century Is Almost Over'.
Daarna alleen maar goeie nummers.
Daar ik de 10th Anniversary Edition heb volgen er op mijn disc nog een zestal outtakes en probeersels. Een hele leuke toevoeging die laat horen hoe informeel het er in de studio aan toe ging.
De bijgevoegde DVD bevat ook weer in de studio gefilmde sessies, zowel voorbereidend mogelijke liedjes kandidateren en later ook de opnames voor het album. De opnames in de studio worden afgewisseld met interviews met alle vier Highwaymen.

Ik ben het met nlkink eens: dit is voor mij de beste studio-plaat die Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson samen opnamen. Dit album werd ook uitgebracht onder de noemer The Highwaymen, waar de eerste twee op naam van de 4 muzikanten zelf op de markt kwamen, denk ik.

Dit is een erg consistent album, waarbij de productie de liedjes nergens in de weg zit. En dan besef je des te meer dat het 'm daar om te doen is, natuurlijk: de liedjes! Red Right Hand van de onvolprezen Steve Earle blaast het album meteen krachtig op gang. Everyone Gets Crazy is een prachtig liedje van Kevin Welch dat hier een erg sterke, aandoenlijke uitvoering kent. The End of Understanding is een erg fraai nummer van de hand van Nelson. True Love Travels a Gravel Road is dan weer een oude klassieker.

Het songmateriaal is misschien niet heel erg divers, maar wordt wel allemaal authentiek en met veel spirit gebracht door het viertal. Dat zorgt ervoor dat het album nergens inzakt, iets waar de eerste twee platen wel wat last van hebben nu en dan. Een bijzonder fraaie zwanenzang van van dit country-collectief.

4 sterren

Vind dit laatste album en prima album. Zelfs nog beter als de voorganger. Heerlijke country songs van de mannen. The Devils right hand en de afsluiter the Road goed forever zijn mijn favoriet. Idd voor vele was het nieuwtje er wel af, maar kan hier zeker wel van genieten. Niks mis mee.

geen gladde Nashville country op dit derde album van de Highwaymen maar eerder alt.country/americana of zullen we het toch maar outlaw country (wat dat ook mag zijn) noemen.

"The Devil's Right Hand" (Steve Earle) is een sterke opener en bijzonder om op dit nummer achtereenvolgens de stemmen van de 4 iconen Johnny Cash, Willie Nelson, Kris Kristofferson en Waylon Jennings te horen. de tekst van de mid-tempo ballad "Live Forever" krijgt extra lading door het overlijden van Kris Kristofferson (R.I.P. 28-09-2024), zodat van dit illustere gezelschap alleen de inmiddels 93-jarige Willie Nelson overblijft.

2 sterkhouders van dit album samen met de ballad "Everyone Gets Crazy" van singer/songwriter Kevin Welch, "True Love Gravels on a Gravel Road" (Dallas Frazier) en het titelnummer "The Road Goes on Forever" een nummer van Robert Earl Keen, wiens eigen versie op zijn album "West Textures" (1987) er niet voor onder doet. het aanstekelijke "Waiting for a Long Time" met koortje, 1 van de 2 nummers van (wijlen) si/so/sessiegitarist Stephen Bruton ligt prettig in het gehoor. de doorsnee rootsrock van zijn "It Is What It Is" en de ballad "I Do Believe" (Waylon Jennings) beklijven een stuk minder.

"The End of Understanding" een remake van een oudje van Willie Nelson van het album "The Party's Over" (1967) dat traditionele country laat horen en "Death and Hell" (Johnny Cash/John Carter Cash) vallen enigszins tegen. de ballad "Here Comes That Rainbow Again" van Kris Kristofferson weet te ontroeren gezongen met die wat weemoedige stem van de man. een nummer dat eerder verscheen op het duet album "The Winning Hand" (1982) met Brenda Lee, Willie Nelson en Dolly Parton.

onder de begeleidende muzikanten bevinden zich klasbakken als Kenny Aronoff (drums), Benmont Tench (Hammond organ), gitaristen Al Anderson/Mark Goldenberg/Reggie Young, Robby Turner (dobro, pedal steel) en de van de Willie Nelson band bekende harmonica virtuoos Mickey Raphael.

eens met nlkink dat dit album een wat ruwer "rootsy" sound heeft dan het debuut. de productie daarvan was inderdaad wat gladder. zoals hij zelf al aangeeft ontbreekt het op dit album aan liedjes van de kwaliteit "Highwayman", "Desperados Waiting for a Train" of "Deportee". desondanks is dit laatste album van de Highwaymen goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Don Was
Recorded at Ocean Way, Hollywood, California