Jefferson Starship - Modern Times (1981)

Wat een hopeloze jaren tachtig hoes, maar kant een (1t/m 4) knalt je werkelijk van de sokken! De eerste vier nummers zijn alle vier klassiekers. Zelfs na veel/vaak luisteren beginnen de overige nummers zelfs ook nog goed te worden.
Alien en Starirway to... zijn ook aanbevelers.
De opvolger: Freedom at point zero is langena niet zo sterk als deze (alleen Jane is een wanna-have).
Cd is tegenwoordig te krijgen in combinatie met Dragonfly.
Kopen, want dat verdient deze cd, om opnieuw in de spotlights te komen, en oja...vergeet dan even: " we built this city" .
Zet je stereo op 11 met: SAVE YOUR LOVE...let op het uit-tro van 3 minuten (gitaren!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Save your love: van de lp kon ik dit vroeger eindeloos achter elkaar draaien, wachtend op de waanzinnige gitaarsolo op het eind.

Vond een tijdje terug een liveuitvoering van dit nummer op Youtube.

Check : "Jefferson Starship Save Your Love Live" en je weet dan helemaal niet wat je overkomt. als Craig Chaquiço aan zijn gitaarsolo begint.

Samen met "Freedom at point zero" en "Winds of Change" toch wel mijn 3 favoriete J.S. albums. Op dit album staan eigenlijk ook geen missers, en qua stijl loopt het gewoon door vanaf de voorganger "Freedom at point zero". "Save your love": ois hier efht het rpijsnummer, en de gtaar solo aan het eind is echt geweldig. Ook een sterk punt is weer de samenzang van de verschillende zangers. (met Grace Slick ook nog eens in een bijrol).

De lage waardering van dit album snap ik dan ook niet.

Lijkt verdacht veel op Blue Oyster Cult. Niet zo'n verkeerd om daar op te lijken vind ik,

De plaat weer eens gespeeld. Ja, het is Amerikaanse AOR, maar alleen al door de aanwezigheid van Grace Slick is het album punten waard. Ook bleek mij weer hoe hoog ik Pete Sears als songwriter heb zitten. Hij heeft een aantal geweldige songs geschreven voor deze band en is zeer bepalend voor het geluid. Het valt mij op dat als er iets bijzonders op bas gebeurt, hij het speelt en met de keyboards precies hetzelfde. David Freiburg schoof altijd op naar de onopvallende partij. Zijn kracht zat in de achtergrond vocalen. En ja, Save Your Love is van de buitencategorie.


Ik doe er een halfje bij.

Deze ontbrak nog in mijn rijtje albums dat ik van deze band al had; Freedom at point zero, Winds of change en Nuclear furniture. En aangezien ik die goed tot erg goed vind moest deze er uiteraard ook nog eens komen. En zo geschiedde. Laatst ergens voor een habbekrats zien liggen. Hoes niet heel denderend meer maar vinyl als nieuw. Dus maar in de tas. En ik wordt wederom van de sokken geblazen! Wat een geweldige plaat is dit ook weer. Met name de A kant is werkelijk subliem. Al doe ik met deze uitspraak net of kant B er niet toe doet. En dat is absoluut niet zo! Goh wat is die Dunbar toch een fijne drummer. Uit duizenden herkenbaar en geeft een band altijd dat licht zware geluid mee.