Warlock - Triumph and Agony (1987)

Laatste album van Doro onder de Warlock naam. Na deze cd besloot ze om in de toekomst onder haar eigen naam verder te gaan. Meteen ook het beste Warlock album, wat natuurlijk niet zo heel erg veel wil zeggen. Toch, de songs zijn deze keer van een redelijk gehalte en Doro haar zang klinkt ookabsoluut top. Dat nummers als (mijn favoriete Warlock nummer overigens) I Rule The Ruins, All We Are, East Meets West en Metal Tango tot op heden nog in de setlist van Doro opduiken wil veel zeggen. En natuurlijk is ook de mooie ballad (voor sommigen mag mooi vervangen worden door "zeikerig") Fur Immer, gezongen in het Duits mag er zeker zijn. Al met al dus toch nog een redelijke cd van deze "legendarische" Duitse "band".

Hier op Musicmeter word er nogal negatief gedaan over Warlock en Doro. Mijn inziens totaal onterecht, want ik vind veel albums van haar zeer goed. Met als favoriet dit album, want deze is echt schitterend. De Doro-klassieker All We Are, die live word meegezongen door het hele publiek, Three Minute Warning, East Meets West, I Rule The Ruins, Metal Tango en de Duits gezongen ballad Fur Immer zijn stuk voor stuk schitterende nummers.

Geweldig CDtje van deze Duitste Metal-Koningin! 4*

Als tiener vond ik Doro een lekker ding, en dat schroeft de persoonlijke invulling van de muziek omhoog. Desalniettemin vind ik nog altijd geen slecht album. Typisch tachtig, ja, dat wel. Ook de sfeer van de videoclips doen je naar het randje van de pot begeven. Een periode toen waarin je als metalhead ook mooi mocht zijn, mogelijk met dank aan Bon Jovi toen, Whitesnake en Europe doet ook hier een beetje kitch aan. Maar enfin, de muziek is gedateerd maar kan het nog altijd wel waarderen. Mijn topper toch wel 'East meets west'. Een lekker rauw nummer met gelijkwaardige videoclip die nog steeds 'kan'. 3.5

Prima album van Doro.
Dit is in feite het eerste soloalbum van Doro, van de originele Warlock was namelijk niets meer over. De Duitse bandleden zijn hierop allemaal vervangen voor Amerikanen.

Doro treedt nog altijd op! sinds enkele jaren ook weer af en toe met Warlock. Aanstaande zomer zal ik ze weer zien op Wacken

Ik heb Doro vorig jaar nog gezien op het Vlaamse Alcatraz Metal Fest. Dat vond ik echt een goed optreden!

Laatste album onder de naam Warlock. Hierna ging Doro onder haar eigen naam verder. Middelmatig album, dat mij nooit echt overtuigd heeft.

Het allereerste concert dat ik als dertienjarige mocht bijwonen was Judas Priest in de IJsselhal, tijdens de Turbo tour. Voorprogramma was Warlock en daarvan was ik diep onder de indruk. Niet alleen omdat de zangeres, heel eventjes, "per ongeluk" haar bovenstukje liet zakken. Ik vond het ook nog mooie muziek.
Deze plaat heb ik veel gedraaid, er volgens mij heeft Henk Westbroek alle tracks wel n's gedraaid in het le-gen-da-ri-sche Vara's Vuurwerk.
Touch of Evil is de beste track volgens mij. Für Immer is teutoonse kitsch maar kan wel een raar soort kippevel veroorzaken. Zal wel met jeugdsentiment te maken hebben.

Dan waren wij bij hetzelfde concert, Jumpjet.
Warlock is, herstel was, live inderdaad een goede band zeg. Beetje simpele songs soms maar gedegen, en het enthousiasme van Doro on stage maakte veel goed. Ze woont deels in Dusseldorf (geboorteplaats) en deels in de USA momenteel. A.s. woensdag een rockconcert in Dusseldorf (Michael Monroe), wellicht is ze daar aanwezig, in publiek of een gastoptreden

Deze laatste plaat van Warlock mag ik graag horen. Zeer gedreven classic metal met een Duits accent. Bevat toch een aantal Doro klassiekers die vandaag de dag nog steeds veel gespeeld worden. Met 'I Rule the Ruins' en 'East Meets West' mijn favorieten, maar de rest mag er ook zeker wezen, waaronder het brute 'Three Minute Warning'.

Three Minute Warning schopt kont. Hard.

All We Are vond ik altijd wat flauw. Maar nu vind ik het uit nostalgische overwegingen wel weer leuk om te horen altijd.

Voor sentimentele Für Immer heb ik echter altijd een zwak gehad. Kippenvel. Elke keer weer.

Triumph & Agony is van alle Warlock albums degene die productioneel gezien het meeste vet op de botten heeft. Uit interviews met Doro begreep ik dat de voorgaande plaat na inmenging door Michael Wagener volledig opnieuw ingezongen moest worden. Wellicht dat het hier in de preproductie allemaal beter klopte. Toch was het allemaal kennelijk niet goed genoeg want de naam Warlock ging eraan en paradepaardje Doro werd op het schild gehesen. En toen braken de jaren negentig aan. Dat leverde op dat de bekendste krakers uit het oeuvre op dit album staan. Doro is er natuurlijk nog steeds dus wie het weet mag het zeggen. Wel gaat er geen optreden voorbij zonder I Rule The Ruins, All We Are en Für Immer.

Ik had recent een Duitse eighties metal kick. Ook Warlock kwam van onder het stof. In de Aardschok/ Metalhammer van die dagen was er waarschijnlijk geen andere band (en zangeres) die zo vaak een rammeling kreeg als Doro en haar bandleden. Het was altijd weer lachen als een van de recensenten een Warlock album of concert moest bespreken. Maar kijk, Doro Pesch maakt nog altijd vrolijk platen dus wie lacht het laatst...
Van de vier Warlock albums vind ik deze nog steeds de beste maar eerlijk gezegd, ik heb van alle albums best genoten na ze lang niet meer gehoord te hebben. Ook Doro vind ik als zangeres niet slecht en al helemaal niet op Für Immer (nochtans een nummer waar 30 jaar geleden mijn tenen van krulden). Maar misschien is het nostalgie, wie zal het zeggen. In elk geval, Ik vond Warlock met Duitse muzikanten een eigen identiteit hebben. Op het einde van de jaren 80 verdween dit helaas daar Doro werd omringd door Amerikanen, ongetwijfeld allemaal perfecte muzikanten maar daardoor verdween helaas voor mij ook de charme. Ook de rechten op de bandnaam Warlock (en het logo) verloor Doro in een rechtszaak tegen de oorspronkelijke bandmanager waardoor ze verder ging onder haar naam. Maar in 1987, op "triumph and agony" was alles nog perfect in balans en de "agony" die een paar jaar later het lot van Warlock zou bezegelen, dat wisten we toen nog niet .

Geen nostalgie voor mij. Heb mij nooit echt in Warlock verdiept. Toen dat een beetje naam maakte zat ik volop in de thrash metal. Het kan verkeren. Goed drie weken geleden nog bij een optreden van Doro geweest in Iduna. Wist niet wat ik kon verwachten maar ging er wel vanuit dat het goed zou zijn (wat het ook was). 'Triumph and Agony' is een album waar live rijkelijk uit geput wordt. Een goeie week na dat concert dit album besteld op CD en mij eens in de historie verdiept. De band is al half-veramerikaanst hier en de achterzijde van de CD toont alleen een foto van Doro Pesch. Meteen al een hoog meezinggehalte in 'All We Are', zie haar haast weer op het podium 'rondhuppelen' "hey hey hey", alleen jammer van die fade-out. 'Three Minute Warning' is kort en bondig en rockt wel lekker weg. 'I Rule the Ruins' ontpopt zich tot een oorwormrefreintje, dus eerst maar even niet draaien. 'Kiss of Death' vind ik echt goed, 'East Meets West' een lekkere meezinger, en verder toch even van het hart dat dat geschreeuw op het eind van 'Touch of Evil' van mij niet had gehoeven. 'Für Immer' vind ik dan wel weer mooi.

Ik heb niet zo heel veel met Doro/ Warlock, maar deze plaat is gewoon lekker goed. Dat komt ook een beetje door het overslaande stem in bijvoorbeeld 'Kiss of Death'. Wat een goed nummer is dat zeg.