Waar Antagonist als album een stel goede liedjes bevat, neemt Blue Screen Planet je mee op een reis door het brein van Wulf. Lange nummers, toenemende epiek en een poel van elektronica worden ons toegeworpen.
Het eerste nummer, Axiom, introduceert het concept met een zware metalen lading vol met industriële verwijzingen. De tien minuten razen voorbij en vervelen geen moment. Het tweede nummer, Revelation, is een kalme vorm van ambient electronic, wat in de verte met mijn beperkte kennis van EBM ietwat doet denken aan Jean Michel-Jarre, wat ik ook niet als een belediging beschouw.
Een grootse toekomst verwacht ik voor Neurotech, want wat ze in drie verschillende uitbrengsels al aan diversiteit en progressie hebben laten zien beloofd nog wat voor in latere jaren.