Yes - Yesshows (1980)

goeie live plaat van yes , maar niet de beste , yessongs en vooral keys to ascension en ook house of yes zijn veel betere live yes platen

Naar aanleiding van Yesshows vraag ik me af: wat is, behalve verkoopcijfers, eigenlijk het bestaansrecht van live platen? Daar heb ik twee antwoorden op gevonden.
1. De band speelt op het podium een duidelijk andere versie. Elke opname van Child in Time is bijvoorbeeld fundamenteel anders. Ze zijn niet allemaal even goed - of gewoon goed - maar wel anders.
2. De studiofaciliteiten waren niet in staat de volumineuze aspiraties van de band naar tevredenheid vast te leggen. Dit geldt bijvoorbeeld voor Deep Purple en Uriah Heep en wellicht ook voor de vroege Yes. Daarom ben ik liefhebber van Yessongs.
Maar vanaf 1972 werd de opnamekwaliteit van de albums duidelijk beter, al komt het misschien omdat ik geremasterde versies heb gedownload. En Yes speelt de nummers vrijwel noot voor noot na.

Dat is geen kritiek. In de klassieke muziek geschiedt niet anders. Het logische gevolg is wel dat de luisteraar interpretaties gaat vergelijken (liever Haitink dan Von Karajan of andersom) en de beste uitkiest. Dat doe ik dus ook met deze plaat. En dan steekt Gates of Delirium er als enige boven uit. Dat komt door de betere zang van Jon Anderson. Ik had nooit gedacht dat ik mijn kritiek op hem nog eens zou terugnemen, maar zijn stem lijkt tussen 1978 en 1980 werkelijk aan kracht te hebben gewonnen plus enige expressie te hebben gekregen.

Een eenvoudige rekensom (17 + 12 - 21) leert dat RItual wel een uitgebreide versie is. Wat mij betreft is dat alleen maar 7 minuten extra verveling.

Kortom, Yesshows is voor een te groot deel overbodig.

Heb 'm nog niet, maar dit moet me van het hart: Een dubbel-cd met een totale tijd van 75 minuten....

Heb 'm gisteren binnen gekregen en nog niet helemaal kunnen beluisteren, dus hier een eerste impressie.

De mix is niet best, maar dat wordt gecompenseerd door de band, die er in de verschillende nummers hoorbaar plezier in hebben.

Jammer dat dat tweede gedeelte van Ritual lijkt te verzanden in een soort van trapeze-act-achtig iets. Dat, terwijl het zo lekker uit de startblokken schiet...



Knap dat je die vergelijking kunt maken. De band heeft in die tijd namelijk één studio-album met hem gemaakt (Tormato) en dit live-album, waarvan de opnames ook uit 1978 stammen.
Drama uit 1980 is met Trevor Horn op vocalen.

Ik vind trouwens dat je opvallend vaak negatief over de band bent. Waarom dan de moeite nemen om alle platen te beluisteren?

Samensteeling van verschillende concerten eind jaren zeventig waar deels Wakeman deels Moraz achter het klavier zit. Het is een toevoeging aan Yessongs die wel veel betere nummers bevat. Vreemd dat Awaken hier dan niet bij zat maar dat is met House of Yes en Keys gelukkig goed gekomen.

Als er een live 2CD verschijnt van de Going For The One tour geef ik wel 5* maar hier zeker niet ,dit is geen live concert maar eigenlijk gewoon een live verzamel CD/LP .
Kom toch nog op 3 1\2* uit omdat ik bij dat Parallels de grootste moeite heb om normaal te doen zo goed is het .

Ik sluit me aan bij liefkleinhertje, het is inderdaad een verzamel/live plaat. En ik vind de geluidskwaliteit ook niet echt om over naar huis te schrijven, beetje jammer.
En jazeker, komt er een mooie uitgave van de Going For The One tour schaf ik dat blind aan!
Toch een 4, voor Gates en Ritual (Part 2). Daar heb ik moeite om normaal te doen .

Tja, Yesshows....

Al heel lang niet meer beluisterd.

Ik vind het geluid wel heel wat beter dan Yessongs.
Vind het ook een lekker energieke live-plaat.
Hoog tijd om weer te beluisteren.

Als ik de geluidskwaliteit op cd van de door Joe Gastwirt geremasterde versies van Yessongs met Yesshows vergelijk geef ik de voorkeur aan Yessongs. Bij de eerste drie tracks van Yesshows lijkt het wel of ze achter een dik gordijn staan te spelen. Dat is jammer want ze spelen goed.
Gelukkig klinkt The Gates of Delirium beter want dat is mijn favoriete track van dit album.

Ik heb Yesshows pas geleden gekocht op origineel vinyl. Dus niks geremastered, gewoon de dubbel plaat uit 1980. Prima vinyl trouwens, geen krasje te bekennen.
Nu ga ik wel mee met de kritiek dat de plaat wat 'rommelig' is. De plaat bestaat uit verschillende live opnames uit 1976, 1977 en 1978. Waarom dit materiaal pas in 1980 is uitgegeven weet ik niet, want in 1980 heeft een groot gedeelte van de muziekliefhebbers afscheid genomen van de grote jaren 70 bands en de punk en new wave omarmd.
In ieder geval komen 2 nummers uit een opname uit Ahoy Rotterdam in november 1977, uit Wembley (1978) komen ook 2 nummers, verder nog één nummer uit Frankfurt (1977) en vervolgens drie lange nummers uit Detroit uit 1976 met Patrck Moraz aan de toetsen. Dat is dus een redelijk rommelig geheel. Waarom ik de plaat toch best wel waardeer is dat het niet de bekendste nummers zijn die gespeeld worden. Het is echt wel jaren 70, want Yes zou hierna (1983) ook het roer drastisch omgooien met het album 90125 met Trevor Horn aan de knoppen. Daar is nu nog geen sprake van en luisteren we nog naar de echte prog/symphonische rock muziek uit de jaren 70 vol technische hoogstandjes en nummers vol wendingen en afwisseling. En vaak erg druk, want daar was Yes ook goed in. Ik hoor wel wat verschil tussen Rick Wakeman en Patrick Moraz, dat is dan wel weer leuk aan dit album.
Op zich als tijdsdocument leuk, ook dat men uitstekend technisch in staat was om ingewikkelde, complexe nummers live te spelen en verder was de bezetting top. Natuurlijk als je het afzet tegen Yessongs is dit misschien minder, maar Yessongs was dan ook een monumentaal album (eigenlijk 3), waar veel bij in het niet valt.
Jammer genoeg was ik te jong om ze toenderijd live te zien, intussen was ik net zoals veel anderen over gestoken naar de punk/new wave en zat ik liever bij Pandora's Box dan bij een optreden van Yes. Maar met het ouder worden ben ik toch wel weer wat gedraaid in mijn muzieksmaak en kan dit toch echt wel weer waarderen.

was er live bij in Ahoy destijds. Een top bezetting