Savage Grace - Master of Disguise (1985)

Solide metal uit de jarenb tachtig. Een beetje in de stijl van Chastain.

Heerlijk speed/heavy metal album!

Inderdaad een ~heerlijk metal album. Heb deze helaas nog steeds niet origineel. Moet toch maar gauw verandering in gaan komen!

Ik heb dit album na ongeveer 20 jaar nog eens beluisterd (aanleiding was de keuze van de voor mij toen nog onbekende opvolger in het MAvdW topic), en was me dat een vermoeiende zit! De simpele gitaarriffjes en de bazooka-drums in een ebarmelijke productie doen aan het belgische Acid uit die tijd denken, alleen wisten die het in plezierige garage(punk)speedmetal liedjes te gieten. Hier gaat het al snel irriteren en vermoeien. De zanger haalt enkele keren heerlijk - typerend voor die tijd - hoog uit, maar voor de rest gaat hij me vreselijk vervelen, net zoals het merendeel van de songs. Zal wel aan mij liggen, maar ik hou dus helemaal niet van dit soort power-metal-achtige zangers. Net zoals op een demo(tape) van een veelbelovende groep (en hoger schat ik dit album niet in) hoor je (nadat ik de opvolger heb gehoord, moet ik er eerlijkheidshalve bijzeggen) hier en daar een flard van wat de toekomst kan (/heeft) brengen(/gebracht).
Dit album wist me toendertijd tussen al die andere schitterende releases niet echt te overtuigen, en ik heb het ook niet zoveel gedraaid. Jaren later had ik het met een grote kuis samen met andere mindere albums weggedaan. En ook nu blijkt weer dat dit voor mij de juiste beslissing was.
En nu maar weer snel naar "After the Fall from Grace"!

Het eerste nummer was/is wel een hitje. Dan zakt het niveau als een pudding in.

Misschien toch wel typisch een debuut dus, maar dan in de slechte traditie.

Yep, Bound to Be Free (met die solo's die er al direct invliegen ), maar ook Master of Disguise en Sons of Inquinity zijn voor mij de nummers waar het meest te beleven valt. Ik heb gisteren beiden albums ook eens randomplay door elkaar gedraaid. Wat me opviel is dat productie van deze eigenlijk zuiverder is dan op After the Fall from Grace. Door elkaar gedraaid vond ik het verschil tussen beiden eigenlijk ook weer niet zo overdonderend, wat natuurlijk ook wel zal komen omdat de mindere nummers van dit album dan niet allen achter elkaar komen, en de zanger door de afwisseling me ook minder dwars gaat zitten.

Weer eens beluisterd en ik vind dat het album toch wel overeind blijft. Het wordt nergens meer zo sterk als het openingsnummer maar het niveau blijft voor mij erg genietbaar.

Jammer van die drums (productie) - en ik kan nog wel wat hebben... Anders had ie beslist een halfje meer gekregen dan 'After the fall...''.

Masters of disguise is een duitse band die verder borduurt op dit album en dus hier hun bandnaam naar vernoemd heeft. Het debuut Back with a vengeance kwam uit in 2013 met Savage grace touring line up excl zanger uit 2009.

Geweldig Speed Metal album.

Het album begint met een intro en barst daarna los, om een goed half uur later te eindigen.
Alleen op Betrayer wordt er wat gas terug genomen. Dit is een headbang album van jewelste. Geweldige riffs en solo's vliegen je om de oren, drummer slaat elk gaatje dicht. Maiden on speed werd er in de jaren 80 gezegd, maar wel met een eigen gezicht. Alle bandleden zijn in topvorm.

Jammer dat Chris deze zanger niet binnenboord heeft kunnen houden voor het tweede album. Deze band had heel groot kunnen zijn.

Chris heeft nog een overnachting bij mij gedaan tijdens een tour. Als dank kreeg ik een zeldzame picture disk van dit album. 4,5*

Wie niet hoort dat dit beter is dan Metallica, Slayer en Exodus bij mekaar, die heeft chips in zijn oren. De drummer van Savage Grace is veel beter dan bijvoorbeeld Lars Ulrich, die op zijn best een middelmatige drummer is. Al helemaal de zanger die Savage Grace hier in de gelederen heeft, laat James Hetfield, als zanger,ver achter zich. Mike smith ( hier te horen ) klinkt veel als Bruce Dickinson en in mindere mate als Ronnie James Dio. Maar ja, wat je altijd ziet is dat middelmatige geesten (Metallica, Exodus), en debielen (Slayer) de dienst uitmaken ten koste van de genieën. Dit is op ieder gebied zo en ook in de muziek.

Gave plaat, wel.