Mal Waldron - Tokyo Bound (1970)

Met: Mal Waldron (piano), Yasuo Arakwa (bas), Takeshi Inomata (drums)

Waldron is de artiest voor mij die de idiote obsessie in mij los maakt om al zijn werk te gaan verzamelen. En waar ben ik in godsnaam mee begonnen, want de discografie van Mal is duizelingwekkend groot. Zo groot dat ik nog steeds wel eens een nieuwe plaat ontdek. Deze Tokyo Bound echter kende ik wel al. Echter een fysieke aanschaf op cd zou te duur zijn. Nu op LP aangeschaft voor een zachte 30 euro's.

Persoonlijk vind ik bij Mal begin jaren '70 en halverwege de jaren '80 het sterkst. Deze is uit de periode dat hij langere tijd in Japan verbleef en daar een plaat of 6 achter elkaar op nam. En die platen zijn gek genoeg allemaal erg sterk (en het merendeel helaas reteschaars). Op Tokyo Bound werkt hij samen met twee voor mij volstrekt onbekende Japanse artiesten. Maar net als op andere platen uit die periode vallen die me eigenlijk nooit tegen. Inomata is een prima drummer en Arakwa kan een prima partijtje bassen.

Tokyo Bound is een typische Waldron plaat met typische Waldron composities. Allemaal gecomponeerd met Tokyo in het hart. De plaat is percussief, bij vlagen neigt het naar funk/rock, soms schuift het in vrijere regionen maar in het algemeen is het zeer beluisterbaar. En ja ook weer repetitief en meditatief: Waldron speelt zo eenvoudig en tegelijkertijd ken ik geen enkele pianist die me met zo weinig weet te boeien. Andere favorieten pianisten van mij (Stanley Cowell, McCoy Tyner, Art Tatum, Oscar Peterson, Mulgrew Miller) zijn hele andere type pianisten. Het draait hier weer om interactie, opbouw en ook heel veel ruimte voor de andere muzikanten. Dus kortom weer een uitstekende plaat. Let wel bij mijn recensies: ik ben een zeer groot liefhebber dus enigszins gekleurd zijn mijn reviews ongetwijfeld wel... Ben je ook liefhebber van Mal, dan is dit wederom een aanrader. Wel even kijken waar je em gaat aanschaffen natuurlijk....