Kompendium - Beneath the Waves (2012)

Dit lijkt een zeer interessante progrock release te zijn, projectje van Magenta toetsenist Rob Reed met medewerking van o.a. Steve Hackett, Gavin Harrison, Francis Dunnery, Steve Balsamo, Mel Collins, Neil Taylor, Nick Barrett en ga zo nog maar even door. Staat op de TODO lijst!

Het is werkelijk waar een fantastisch album! Een beetje folk, een beetje symphonisch en nog veel meer in een prog jasje. Heel divers.
Komt zeker in mijn jaarlijst en zal hoog eindigen denk ik zo.
Aanrader!

Prachtig album van Rob Reed van Magenta.
Ben onder de indruk van dit album.
En dat in een jaar waar al vele prachtige albums zijn uitgegeven zoals Galahad (2 albums zelfs), Gazpacho, Sylvan, Big Big Train, Riversea en Anathema.

Cijfer volgt.Ik zit nu op een 4.0.

Heerlijk rustig album met machtig mooie (Keltische) melodieen. Opvallende goede zang, inclusief de koortjes.
Een album vol met hoogtepunten!

Bij elke luisterbeurt gebeurt ongeveer hetzelfde. De eerste drie nummers pakken me in, met name de ballade Lilly is wonderschoon. Daarna neemt het enthousiasme wat af. Muzikaal is het net even minder en de ietwat manische zang van Steve Balsamo gaat vermoeien. Aan het eind wordt het gelukkig weer beter met Reunion als een van de hoogtepunten. Eindoordeel: 3,5*.

Mooie plaat met een erg rijke instrumentatie (wat in de DTS-mix helemaal lekker naar voren komt). Hoogtepunten onder andere de sax van Mel Collins in A Moment Of Clarity, de diverse gitaarstukken van oa Steve Hackett, John Mitchell en Nick Barrett en vooral de koortjes en chants.


Verder een prachtig verzorgde uitgave met mooi boekwerk, een dvd met surroundmixen en videos, alles alleen helaas in het formaat van een 45rpm-single.

Ik zie hierboven positieve stemmen en besprekingen van mensen wier mening ik behoorlijk hoog heb zitten. En die line-up is over het algemeen ook bepaald niet verkeerd.

Maar wat is dit érg. Misschien moet je van opera houden om in elk geval een paar stukken te kunnen waarderen... die stukken die tussen de brij van reguliere mierzoete neoprog uitsteken. Hier zijn Karnataka, Mostly Autumn en Quidam maar bremzoute sensaties bij. Het dieptepunt komt laat dit jaar.

Hoe vaker ik het album draai hoe mooier het aan het worden. De hoeveelheid klassieke zang word nog al schromelijk overdreven hier en daar en past prima in het geheel. Reed's werk met Magenta heeft me nooit echt kunnen boeien, wat deels ook komt door de stem van Christina Booth die mij nooit heeft gelegen. Hoe blij was ik dan ook dat Steve Balsamo hier het leeuwendeel voor zijn rekening neemt want ik mag hem graag horen.

Maar wat misschien nog wel het meest opvalt na een paar luisterbeurten is wat voor klassebassist Rob Reed zelf is. Ergens tussen Chris Squire en Pete Trewavas heeft hij een mooie melodieuze stijl die heerlijk de basis legt onder de muziek. Nick Beggs mag dan vervolgens op het titelnummer ff een kunststukje doen op zijn Chapman Stick.

Halfje eraf. Bij mij groeit het album niet, integendeel. Er zijn zeker goede momenten, maar de aanstellerige zang van Balsamo en de zoete melodieën zijn een struikelblok geworden.

Oei, daar wordt idd de plank aardig misgeslagen naar mijn smaak. Veel te bombastisch en te gemaakt. In de verte doemt de gelijkenis op met het War of THE Worlds album maar dan op een wat lager niveau. Te zoetsappig en over THE edge. Snel tussendoortje?

Rob Reed is hier knap lang mee bezig geweest, dus dat zal het niet zijn. Snap de opmerking ook niet
helemaal, geen van de punten die jij minder vindt aan dit album heeft volgens mij iets te maken met de snelheid waarmee een en ander gemaakt is (?)

Muzikale gelijkenis met War of the Worlds hoor ik overigens niet echt of doel je meer op de aanpak?

Ok, er is over nagedacht! Dat maakt het nog een slag erger. Jamais...