Pantera - Power Metal (1988)

Toch wel een andere Pantera dan ik gewend ben Een stukje tekst van de titelsong:

You say you want it loud
I'll never turn it down
You wanna feel my power
Pound you in the ground
I wanna give you fury
Blow your head apart
I'll leave you comatose
From the very start

You say you want some metal
I'll give you all I've got
My deadly grasp is lethal
This force will never stop

Power metal, rock forever
Power metal, on forever

Intrigerend, hoe een band zo kan evolueren. Deze tekst had echt niet op Cowboys From Hell kunnen staan.

You say you want it loud
I'll never turn it down

You say you want some metal
I'll give you all I've got

niet alleen de tekst, wat te denken van de albumcover en hoe men erbij liep in dit tijd, kan toch echt nie

hahahaha, ja, echt zo fout dat het weer geweldig is

De beste Pantera plaat van hun early years. Zo fout dat het supergoed wordt.
Alle nummers staan er gewoon!
Dimebag speelt zijn vetste solo ooit in "We'll meet again"

Is dit al met Phil op zang?

Ja dit was de eerste met Phil als ik me niet vergis. Alhoewel een heel anders klinkende Phil dan op CFH !

Ze moesten deze early album maar eens rereleasen. Genoeg liefhebbers die deze Pantera willen horen. Trouwens, zo slecht is het niet.

Toch wel wat anders dan bv. een Hollow of 25 Years, ja...

Deze is best te pruimen maar die andere zijn wel echt vreselijk. Nog erger dan Manowar en Thor (kent iemand hem nog? 'Thunder On The Thundra'?)

Overigens vind ik wel overdreven dat Pantera tegenwoordig hun eerste 4 platen compleet negeren. Ze hebben ze indertijd toch echt zelf gemaakt

die eerste 4 platen verschillen mijlenver in stijl vergeleken met wat daarop volgde

waarom zou je het daar nog over hebben

Eindelijk vanaf vandaag ben ik in bezit van alle jaren 80 albums van Pantera! Op cd welteverstaan. Metal Magic is een spit cd met de band Shok Paris. Op Power Metal staat ook de band Villain. ( met voormalig Vicious Rumors zanger Carl Albert, R.I.P. )

Het overgangsalbum van Pantera.

Er zitten nog veel elementen in van hun Glammy-periode in de jaren 80. Maar daarnaast is het muziekaal al enorm geëvolueerd in de richting van Cowboys from Hell. Neem nu bijvoorbeeld de riff van 'Power Metal'.


Power Metal
We'll meet again (met toffe, lange solo)

Oude albums van Pantera zijn trouwens ook in hun geheel hier op de site te luisteren...

Op eerste gehoor klinkt deze in vergelijking met voorgaande albums al een stuk zwaarder. Power Metal heeft best een lekkere riff en die solo van in We'll Meet Again is ook erg goed, in tegenstelling tot de afschuwelijk voorspelbare tekst. De hoes is ook meer dan fout. Maar het is duidelijk dat Phil zijn stempel al begon te drukken op de stijl groep. Zijn stem is ook ruwer dan die van zijn voorganger en hij zingt hier helemaal niet slecht, maar het is duidelijk dat de groep het over een compleet andere boeg moest gooien om te overleven. Bijgevolg zagen we 2 jaar later een geheel ander Pantera verschijnen, het Pantera dat zowat iedereen terecht superieur vindt.

Hmm dit klinkt aardig beter dan dat andere album van hun wat ik laatst heb beluisterd.

Dit klinkt echt een beetje als old skool metal, beetje Judas Priest hoor ik er ook wel in.

In historisch oogpunt is dit een plaat die iedere Pantera-liefhebber moet beluisterd hebben, gewoon omdat ik niet denk dat er een andere metalband is die zijn geluid zo drastisch omgegooid heeft. Hier (en op de voorgaande platen) speelde de formatie retestrakke en überfoute heavy metal. Helemaal niet slecht, maar er zijn in het genre ook wel betere voorbeelden te vinden.

Eens met de analyse. Of het de band is die haar geluid het allerhardst heeft omgegooid, weet ik niet maar omgegooid hebben ze het zeker. Verder eens dus. Behalve dat ik dit echt wel heel geinig vind. Het is de eerste trouwens met Phil Anselmo. Toch een behoorlijk veelzijdig vocalist.

Hiermee doe je Celtic Frost echt te kort

Goede CD. Niet te vergelijken met het latere materiaal.

Dit bijna vergeten album is nog wel bekend bij de producenten van de nieuwe Nederlandse/Vlaamse serie Undercover. Als de hoofdrolspelers op een gegeven moment een bikerbar binnen wandelen knalt daar Proud To Be Loud uit de speakers.
Grappig hoe zo'n obscure track in een tv-serie belandt.

Ja was inderdaad een cool moment!

Toch wel jammer dat het gedeelte van voor Cowboys From Hell uit het collectieve geheugen gewist moet worden. Ik zou ze graag toch een keer op cd willen kopen danwel op de Spotfiets willen kunnen beluisteren. Nu moet ik het doen met halfgare tapes en Jijbuis rips.
Vooral Power Metal is best wel een gaaf hardrock/metal album met flitsend gitaarwerk van Dimebag.

Ik zou het fantastisch vinden als de nakende "reünie" van Anselmo, Rex tezamen met Zakk Wylde en Charlie Benante eens zou uitpakken met Rock The World. Echt een kickass track. En wat mij betreft net zozeer een tribuut aan het werk van Dimebag als A New Level ofzo. Ik verwacht dan niet dat Phil deze hoogten nog haalt. Is vast een mouw aan te passen.

De hoes, de stijl, de haardracht, het bandlogo, Pantera doet nog in weinig denken aan de band die in 1990 Cowboys From Hell op de wereld loslaat. De cover van de plaat vind ik trouwens te gek omdat het de jaren 80 op een aantal punten zo goed weergeeft.
Power Metal is nergens opzienbarend hoewel Darrell een prima indruk maakt. Desalniettemin vind ik deze plaat wel een bepaalde charme hebben.
Anselmo gromt nog amper en past met zijn gilletjes prima in het tijdsbeeld, hoewel hij ook goed uit de verf komt als hij een register lager zingt.
Een track als P.S.T. 88 gaat erin als koek, maar ook Over and Out met de dubbele basdrum en de tempowisselingen geeft al wel een schot voor de boeg. Hier is niks mis mee.
De Judas Priest verering ligt er nog dik bovenop maar dat mag.
Vanaf Cowboys zetten de heren 'in' op groove en zal het tempo - zo kenmerkend voor de tijd die komen zou - regelmatig om laag gaan. Het imago werd flink omgegooid en het zou ze geen windeieren leggen.
Dimebag doet het meer dan prima en zorgt met zijn gitaarwerk voor wat onderscheidend vermogen. Een topper vind ik Power Metal echter niet.