Mal Waldron - Plays the Blues (1971)

Met: Mal Waldron (piano), Jimmy Woode (bas), Pierre Favre (drums)

Aangezien deze muziek uit dezelfde sessie komt als 'Black Glory', zal ik het kort houden. Die eerste vind ik nog net wat beter maar ook deze verdient op zijn minst een klein berichtje. Het was deze plaat die oorspronkelijk bedoeld was om uit te brengen. Een grote bluesy suite van 5 nummers en de toon die op ‘Black Glory’ is gezet wordt stevig doorgezet. Het is bluesachtig, het is rauw, het is donker en het is rokerig. De ruimte die elke muzikant krijgt is enorm en ze spelen allemaal op de top van hun vermogens. Mal zei dat hij een ritmesectie nooit echt wilde vertellen wat ze wel en niet moesten spelen. Volgens hen moesten ze vooral spelen wat ze zelf wilden spelen. Dat loont echt in live sessies met zeer getalenteerde jongens als Jimmy Woode en Pierre Favre. De manier waarop Woode de motieven van Mal imiteert en hoe ze rond elkaar dansen op bijvoorbeeld "Way in" is gewoon genieten. En hoewel 'Black Glory' waarschijnlijk een heel klein beetje beter is, is deze plaat nog steeds essentieel voor elke serieuze Waldron liefhebber.

De plaat werd aanvankelijk alleen door Polydor in Japan uitgebracht. Het werd voor het eerst opnieuw uitgebracht op vinyl in Duitsland in 1986 en verscheen voor het eerst op cd in Japan in 1990. Ik heb de Duitse cd-versie van 2001 die niet alleen geweldig klinkt, maar ook lange en informatieve liner notes bevat, inclusief veel citaten van Mal Waldron. Het werd onlangs ook opnieuw uitgebracht in Japan in een beperkte budgetversie op Solid Records. Die heruitgaven zijn meestal vrij goedkoop en goed qua geluid. Maar verwacht niet te veel van de verpakking of de liner notes (als je geen Japans spreekt natuurlijk .)