Rose Tattoo - Pain (2002)

Erg verrassende comeback cd van Rose Tattoo. Zo waren de concerten en de live cd al erg leuk om te horen en zien maar met Pain laten ze horen dat ze ook nog enkele zeer degelijke nummers kunnen schrijven. Natuurlijk klinkt het nog steeds heel erg AC/DC en moet je geen verassingen verwachten, maar Pain is gewoon een heel erg degelijke en lekker klinkende rock cd geworden, die bovendien een erg sterke productie heeft.

Favoriete nummers zijn Pain, Seventeen Stitches, Union Man en I Can't Help If I'm Lucky. Top zomerplaat voor mij!

Deze band was Zaterdag ook in Bergum op Waldrock, ik had er nog nooit van gehoord maar ze klinken inderdaad erg op ac/dc ja, zelfs de zanger heeft een vergelijkbare stem als Bon Scott. Deze band viel me ook enorm op tijdens Waldrock, en vond ik op Slayer en Queensryche na de beste band waar ik het meest van genoten heb. Toch maar eens zien of ik ook nog aan cd's van deze groep kan komen.

Sinds lang tijd dit album weer eens opgezet. Erg AC/DC, maar toch met een eigen stijl. favo's zijn 17 Stitches en het titelnummer. Prima plaat, maar misschien wat aan de lange kant. 3 sterren.

Prima plaat maar ik vind 'm ook wat aan de lange kant. Daarom bevalt opvolger Blood brothers me iets beter denk ik. De vergelijkingen met AC/DC zijn onvermijdelijk. Ik vind echter wel dat Rose Tattoo betere albums in het hier en nu uitbrengt dan z'n grote broer. Zet deze en Blood brothers eens naast Stiff upper lip en Black ice en dan kun je er toch niet onderuit dat de albums van de getattoeerde mannen beter zijn vind ik.

Weer een prima album van RT. Wel erg weinig stemmen.

Bandleden komen en gaan, al dan niet gewild maar... zanger Angry Anderson en slidegitarist Pete Wells blijven de bekendste bandleden. Na een toer door Duitsland in 2000 besluit men toch maar een nieuw album te maken met grosso modo dezelfde bezetting van het livealbum 25 to Life en dat vind ik een verstandige beslissing.

Het blijft heerlijk stampende en vunzige rock 'n' roll met die hoofdrol voor de bekendste koppen van Rose Tattoo, misschien was drie kwartier genoeg geweest maar je kunt niet alles hebben. Toch staat hier weer een aardige verzameling zalige krakers op, waarbij de klemtoon op speelplezier ligt en waarbij je moeilijk kunt stilzitten. Voorbeelden genoeg: Kisses and Hugs, 17 Stitches, Union Man, … Nog steeds blijft die slidegitaar zo heerlijk mee het totaalgeluid bepalen.

Op Discogs lees ik dat engineer van dienst ex-Accept gitarist Herman Frank was. In 2006 verliest Pete Wells zijn strijd tegen kanker, in 2007 komt nog één album uit met Blood Brothers en dan lijkt het over en uit met een best markante groep met een heel markante en charismatische frontman.