Mal Waldron - Blues for Lady Day (1973)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Black Lion
-
Blues for Lady Day (3:52)
-
Just Friends (4:10)
-
Don't Blame Me (3:22)
-
You Don't Know What Love Is (5:43)
-
The Man I Love (3:05)
-
You're My Thrill (3:43)
-
Strange Fruit (2:51)
-
Easy Living (4:50)
-
Mean to Me (3:09)
-
A.L.B.O.M. (A Little Bit of Miles) * (18:13)
-
Here, There and Everywhere * (17:39)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
34:45
(1:10:37)
1
Soledad
geplaatst: 13 april 2022, 19:19 uur
Met: Mal Waldron (piano solo)
1972 zou opnieuw een zeer productief jaar worden voor Mal Waldron, met meerdere solowerken en een paar platen met grotere bezettingen. Hij bracht destijds nog steeds het grootste deel van zijn tijd door in Europa of in Japan. Zijn eerste plaat van dat jaar werd opgenomen in ons eigen Baarn, provincie Utrecht. Het is een van zijn vele eerbetonen aan Lady Day die hij tot haar dood in 1959 vergezelde. Toen Billie stierf, was Mal er kapot van en hij bleef zijn leven lang in een soort rouw. Hij nam veel muziek op ter ere van de fantastische maar nogal tragische figuur van een zangeres. Niet alleen nummers, maar volledige albums. ‘Blues for Lady Day’ is zijn tweede, na de vorige plaat in samenwerking met Kimiko Kasai.
Op ‘Blues for Lady Day’ speelt hij 9 jazzstandards die allemaal min of meer gelieerd zijn aan Billie Holiday. De soloplaat van Mal Waldron kan heel, heel interessant zijn, maar in sommige gevallen ook: een beetje saai. Deze plaat wordt behoorlijk hoog gewaardeerd op websites als RYM en Allmusic maar ik hoor persoonlijk niet echt waar men nou zo opgetogen over is. Mal speelt 9 standards op een keurige manier. Keurig dus... niet meer en niet minder. Er zit niet die bekende spanning in zijn spel, maar het mist ook wat emotionele feeling, wat vreemd is omdat het juist wel een emotioneel beladen plaat is. Het is een leuke luisterervaring en je zou niemand wegjagen wanneer je visite hebt voor een kopje koffie, maar Mal heeft zoveel betere platen gemaakt. Zijn solo's klinken ook een beetje ongeïnspireerd alsof hij gewoon zijn dag niet had.
Hoogtepunt van het album is waarschijnlijk 'You Don't Know What Love Is'. Nou is het origineel van Billie al hartverscheurend mooi, en gelukkig weet Mal hier de juiste sfeer vast te leggen. Zijn omgang met 'Strange Fruit' is ook mooi met de donkere en lage tonen met zijn linkerhand.
'Blues for Lady Day' werd oorspronkelijk uitgebracht op Black Lion, wat betekent dat het nog steeds overal verkrijgbaar is op tweedehands vinyl voor een spotprijsje. Je hebt keuze uit 8 verschillende soorten uitvoeringen, ook op bij Black Lion aangesloten labels als Arista, Freedom en Trio. De cd-versie uit 1993, met ander artwork, heeft een leuke bonus: het bevat de hele sessie van 'A Little Bit of Miles' die daarna datzelfde jaar werd opgenomen. Die is best moeilijk op cd te krijgen. Het vinyl klinkt in ieder geval prima. Ook gewoon te streamen trouwens dus voor iedereen toegankelijk om te proberen. Voor mij is dit geen essentiële plaat.
1972 zou opnieuw een zeer productief jaar worden voor Mal Waldron, met meerdere solowerken en een paar platen met grotere bezettingen. Hij bracht destijds nog steeds het grootste deel van zijn tijd door in Europa of in Japan. Zijn eerste plaat van dat jaar werd opgenomen in ons eigen Baarn, provincie Utrecht. Het is een van zijn vele eerbetonen aan Lady Day die hij tot haar dood in 1959 vergezelde. Toen Billie stierf, was Mal er kapot van en hij bleef zijn leven lang in een soort rouw. Hij nam veel muziek op ter ere van de fantastische maar nogal tragische figuur van een zangeres. Niet alleen nummers, maar volledige albums. ‘Blues for Lady Day’ is zijn tweede, na de vorige plaat in samenwerking met Kimiko Kasai.
Op ‘Blues for Lady Day’ speelt hij 9 jazzstandards die allemaal min of meer gelieerd zijn aan Billie Holiday. De soloplaat van Mal Waldron kan heel, heel interessant zijn, maar in sommige gevallen ook: een beetje saai. Deze plaat wordt behoorlijk hoog gewaardeerd op websites als RYM en Allmusic maar ik hoor persoonlijk niet echt waar men nou zo opgetogen over is. Mal speelt 9 standards op een keurige manier. Keurig dus... niet meer en niet minder. Er zit niet die bekende spanning in zijn spel, maar het mist ook wat emotionele feeling, wat vreemd is omdat het juist wel een emotioneel beladen plaat is. Het is een leuke luisterervaring en je zou niemand wegjagen wanneer je visite hebt voor een kopje koffie, maar Mal heeft zoveel betere platen gemaakt. Zijn solo's klinken ook een beetje ongeïnspireerd alsof hij gewoon zijn dag niet had.
Hoogtepunt van het album is waarschijnlijk 'You Don't Know What Love Is'. Nou is het origineel van Billie al hartverscheurend mooi, en gelukkig weet Mal hier de juiste sfeer vast te leggen. Zijn omgang met 'Strange Fruit' is ook mooi met de donkere en lage tonen met zijn linkerhand.
'Blues for Lady Day' werd oorspronkelijk uitgebracht op Black Lion, wat betekent dat het nog steeds overal verkrijgbaar is op tweedehands vinyl voor een spotprijsje. Je hebt keuze uit 8 verschillende soorten uitvoeringen, ook op bij Black Lion aangesloten labels als Arista, Freedom en Trio. De cd-versie uit 1993, met ander artwork, heeft een leuke bonus: het bevat de hele sessie van 'A Little Bit of Miles' die daarna datzelfde jaar werd opgenomen. Die is best moeilijk op cd te krijgen. Het vinyl klinkt in ieder geval prima. Ook gewoon te streamen trouwens dus voor iedereen toegankelijk om te proberen. Voor mij is dit geen essentiële plaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.