Mal Waldron - Jazz a Confronto 19 (1975)
mijn stem
geen stemmen
1
Soledad
geplaatst: 17 april 2022, 07:53 uur
Met: Mal Waldron (piano)
In zijn eindeloze touren door Europa maakte Mal veel platen, voor veel verschillende labels. In april 1971 was hij in Italië, het land waar hij voor de tweede keer verbleef sinds hij de reis naar het oude continent maakte. Hij ging de studio's in om een soloplaat te maken voor het 'Horo'-label van Aldo Sinesio. Sinesio was een jazzliefhebber uit Italië die veel getalenteerde Amerikanen opnam die in de jaren ’70 Italië bezochten. Mensen als Max Roach, George Adams, Lester Bowie, Sun Ra en nog veel meer. Mal heeft opgenomen voor de Jazz a Confronto serie van het label.
Net als de eerdere solo-plaat van ditzelfde jaar, 'Blues for Lady Day', is dit niet een van de meest interessante Mal-sessies. Het staat wel vol met eigen werk die het hele album een wat meer creatieve vonk geven, maar de composities waren waarschijnlijk snel op een stuk papier geschreven en onmiddellijk opgenomen. En zoals we weten uit zijn tijd bij Prestige: Mal kon 6 composities per dag schrijven die allemaal een beetje anders klinken. Wat zeker interessant is om te horen is dat er al een lichte hint van ‘One Upmanship’ in het nummer ‘Breakin’ Trough’ zit. Het was niet ongebruikelijk dat Mal oude composities koos en ze een beetje veranderde of aanpaste tot iets nieuws. Al met al is het album een mooi kijkje in wat Mal in die jaren deed, en bouwde hij mooie solo's op rond herhalende bluesy-thema's. Maar het voelt meer als een repetitie dan een serieuze studio opname: alsof hij vooral wat aan het oefenen was, nieuwe ideeën aan het uitproberen was. Het beste en mooiste nummer is waarschijnlijk 'Lullaby'.
Sommige van de Horo LP's zijn tegenwoordig vrij zeldzaam. Mal's 'Jazz A Confronto 19' is dat niet. Er zijn zeven versies beschikbaar, sommige met verschillende illustraties. Ik heb de Italiaanse zonder releasedatum. Geluidstechnisch is het meer dan oké. Producer Aldo Sinesio kreeg verschillende aanbiedingen om opnieuw op cd uit te brengen, maar was niet geïnteresseerd. Hij hield liever z’n eigen gesealde platen op voorraad zodat hij ze 40 jaar later voor honderden euro’s kon verkopen.
In zijn eindeloze touren door Europa maakte Mal veel platen, voor veel verschillende labels. In april 1971 was hij in Italië, het land waar hij voor de tweede keer verbleef sinds hij de reis naar het oude continent maakte. Hij ging de studio's in om een soloplaat te maken voor het 'Horo'-label van Aldo Sinesio. Sinesio was een jazzliefhebber uit Italië die veel getalenteerde Amerikanen opnam die in de jaren ’70 Italië bezochten. Mensen als Max Roach, George Adams, Lester Bowie, Sun Ra en nog veel meer. Mal heeft opgenomen voor de Jazz a Confronto serie van het label.
Net als de eerdere solo-plaat van ditzelfde jaar, 'Blues for Lady Day', is dit niet een van de meest interessante Mal-sessies. Het staat wel vol met eigen werk die het hele album een wat meer creatieve vonk geven, maar de composities waren waarschijnlijk snel op een stuk papier geschreven en onmiddellijk opgenomen. En zoals we weten uit zijn tijd bij Prestige: Mal kon 6 composities per dag schrijven die allemaal een beetje anders klinken. Wat zeker interessant is om te horen is dat er al een lichte hint van ‘One Upmanship’ in het nummer ‘Breakin’ Trough’ zit. Het was niet ongebruikelijk dat Mal oude composities koos en ze een beetje veranderde of aanpaste tot iets nieuws. Al met al is het album een mooi kijkje in wat Mal in die jaren deed, en bouwde hij mooie solo's op rond herhalende bluesy-thema's. Maar het voelt meer als een repetitie dan een serieuze studio opname: alsof hij vooral wat aan het oefenen was, nieuwe ideeën aan het uitproberen was. Het beste en mooiste nummer is waarschijnlijk 'Lullaby'.
Sommige van de Horo LP's zijn tegenwoordig vrij zeldzaam. Mal's 'Jazz A Confronto 19' is dat niet. Er zijn zeven versies beschikbaar, sommige met verschillende illustraties. Ik heb de Italiaanse zonder releasedatum. Geluidstechnisch is het meer dan oké. Producer Aldo Sinesio kreeg verschillende aanbiedingen om opnieuw op cd uit te brengen, maar was niet geïnteresseerd. Hij hield liever z’n eigen gesealde platen op voorraad zodat hij ze 40 jaar later voor honderden euro’s kon verkopen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.