Mal Waldron - Breaking New Ground (1983)

Met: Mal Waldron (piano), Reggie Workman (bas), Ed Blackwell (drums)

Een plaat met ware hoogtepunten en wat minder geslaagde ideeën. Als de gehele plaat uit nummers als 1,2,6 en 7 zou bestaan misschien wel een 5 sterren plaat. Helaas is het niet zo’n groot feestje, maar toch. Een plaat zo onbekend en onbemind, dat is ook niet helemaal terecht.

Want allereerst: wat een killerband! Reggie Workman... ik geloof niet dat ik de enige op mume ben als ik stel dat hij tot mijn favoriete bassisten hoort. Iemand die altijd vooruit denkt, iemand die alle kanten op kan schieten en tegelijkertijd juist koers kan houden. En met name zijn sound, net als Cecil McBee en Jimmy Garrison gebruik makend van oosterse invloeden, klinkt zo ontzettend gaaf. Het is donker, melodieus en wat onheilspellend. Heel erg goed. En Ed Blackwell dan. Een drummer met een volledig eigen sound, in 3 tellen herkenbaar. Rotsvast, maar verre van saai. Blackwell is geen begeleider maar altijd onderdeel van de muziek. Ik krijg gelijk weer zin om naar Don Cherry’s Mu opnames te luisteren. Wat een topdrummer.

En deze twee muzikanten passen dan ook uitstekend bij de donkere, percussieve tonen van Waldron. Het maakt de muziek bijna een vorm van harde rock i.p.v. jazz. Ze zouden dan ook nog heel vaak met elkaar samenwerken.

De absolute hoogtepunten op de plaat zijn Waldron’s versie van MASH Suïcide is Painless en Satie’s gynnopedie. Zo liefelijk door Bill Evans gespeeld wordt het hier omgezet in een keiharde groove. Waldron slaat zijn piano zowat te barsten, Reggie gaat volledig los in de groove en Blackwell laat zich meeslepen in het geheel. De moeite waard om even hard op Spotify te beluisteren.
Zo ruig en vulgair als het eraan toegaat op dat nummer zo zacht en liefelijk is zijn behandeling van 1 van Satie’s gymnopedieen. Satie is de componist bij uitstek die bij Waldron’s gevoel voor ruimte en stilte past. Dat hij er dan ook nog een prachtige improvisatie op los kan laten, maakt het geheel nog bijzonderder. Blackwell en Workman treden wat naar de achtergrond en spelen subtiel de begeleiding. Ontzettend mooi. Ik wil ook zo graag het album waarop hij alleen maar Satie speelt maar die plaat is teringduur helaas. Nog even wachten dus.

Waar het dan een beetje misgaat? De bewerkingen van popnummers zoals Beat IT van Michael Jackson en After The Love Has Gone. Het mag gezegd worden: Waldron stond open voor nieuwe invloeden en had de oren open. Toch is het geen bijster groot succes. De improvisaties zijn nog best heel aardig maar de composities... het klinkt gewoon wat knullig. Gedurfd maar niet helemaal geslaagd.

Wederom een interessant werk in de enorme Waldron catalogus.

We zouden bijna een drankspelletje kunnen spelen rondom topplaten waarop Reggie Workman meespeelt

Laat ik dan net mijn collectie inclusief alle sidemen bijhouden in speciale software. Dat levert geinige statistiekjes op en wat blijkt. Reggie Workman staat op de 6e plaats van meest voorkomende muzikanten binnen mijn collectie... 42x om precies te zijn

Wat een bizar album! als ik een beoordeling per nummer ga geven ziet het er als volgt uit:

1: Prachtig typisch Waldron nummer, Deze samenstelling werkt geweldig 5*
2: Vuurwerk en ook hier: Wat een band!! 5*
3: Klap in het gezicht, trap in de ballen... Flikker een eind op met je hotel-lobby popdeuntjes!! 1*
4: Bekend popdeuntje, aardige minimalistische bewerking, nu hopen dat dit album weer de goede kant op gaat. 3*
5: Neehhhh... Als vrolijke deuntjes wil horen ga ik echt geen Waldron album opzetten 2,5*
6: Dit is Mal Waldron!! kippenvel en brok in de keel 5*
7: Dit zou je ook een popdeuntje kunnen noemen , maar dan wel eentje waar Waldron zijn ziel in legt 4*
8: Ok..ten slot zoeken we nog even de vrijheid op. Als dit nummer ergens in het midden had gestaan was het best aardig geweest maar als slotnummer werkt het niet. 3,5*

Optellen, delen, afronden: 3,5 Haal ik er nog 1 volle ster vanaf voor het intens vervelende schizofrene karakter van dit album.

2,5*

Echt een album met twee gezichten inderdaad. Ik kom door de hoogtepunten toch wat hoger uit