Icehouse - Measure for Measure (1986)

Redelijk popalbum met No Promises als fraaie uitschieter

Destijds van mijn vakantiecentjes gekocht, leuke herinneringen aan.
De muziek is natuurlijk aalglad en doet denken aan de slechtste nummers van Bowie en Ferry.
Maar dan doe je het nog leuk!

'Angel street' is een topper, prachtige melodie....

Idd. Bowie en Ferry, zijn stem lijkt i.i.g. er verdraaid veel op. Daarnaast vind ik dit album beter als die van Bowie halverwege de jaren tachtig. Ferry had toendertijd een aantal sterke solo albums gemaakt. Maar ook dit Measure for Measure is muzikaal goed verzorgt. Kende ze in 1ste instantie alleen van hun latere jaren tachtig hit Crazy, dat ik nog op singletje heb gehad. Bleek dat zij achter Hey, Little Girl zaten, die ik dan ook weer kende, maar nooit gekoppeld had aan Icehouse. De lp versie heeft een andere volgorde als dat hier staat vermeld.

En een andere hoes + allees de eerste 10 nummers staan erop

Icehouse-Measure for Measure. De absoluut fraaie plaat, lp en cd hier, waarbij de cd xtra tracks heeft ja, van Icehouse. Ken de band al sedert het debuut. Daar moest alles nog een goede pasvorm krijgen. Hier dan een volledig uitgekristalliseerde sound welke zo typisch, dus herkenbaar, Icehouse is. Hun absoluut grootste moment kwam hierna met Man of Colours en knaller Crazy. Maar deze was, is het voor mij. Sterke, zo niet hele sterke nummers, prachtige melodieën en deels mooie teksten. Jazeker, toch wel. De productie duidelijk op niveau hoor, maar ja, we luisteren met de oren van het nu-tijdperk en dat scheelt ja, zeker. No promises meteen de hit hier, machtig nummer nog altijd. En dan lees ik hierboven ergens een mindere Bowie en/of Ferry, nou correct me maar Bowie was in zijn, noem het commerciële jaren, muzikaal de weg behoorlijk kwijt hoor dus die mening deel ik absoluut niet, neen. Luister voor de aardigheid eens naar Iva Davies's versie van Heroes en dan ik geloof the Athens mix. Bedoel maar, zo gaaf ja. Ook deze weer de tand des tijds meer dan goed doorstaan ja. En ja, draai hem nog geregeld hier
En dan ff mijmeren over toen ja, lang geleden inmiddels, mooie jaren waren dat met mooie muziek.

Zeker niet zijn beste maar wel een aangename popplaat.
Sla persoonlijk de albums Primitive Man & Man Of Colours hoger aan.
Hier staat dan weer wel het briljante No Promises op.
Samen met The Flame & Angel Street het hoogtepunt van deze plaat.
Lucky Me had daarentegen gewoon mogen ontbreken.

Herwaarderingstijd!

Icehouse werd erg gewaardeerd getuige het aantal (gelukkig) nog steeds aanwezige vinyl in huize Alicia. Zelfs al staan ze daar maar te staan. Niet alles is even sterk op dit album, maar ik krijg wéér kippenvel bij het horen van nummers als No Promises en Angel Street.