Mal Waldron - A Little Bit of Miles (1974)
mijn stem
geen stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Freedom
- A.L.B.O.M. (A Little Bit of Miles) (18:15)
- Here, There and Everywhere (17:39)
2
Soledad
geplaatst: 14 april 2022, 19:57 uur
Met: Mal Waldron (piano), Henk Haverhoek (bas), Pierre Courbois (drums)
Slechts een paar dagen na de release van 'Blues for Lady Day' maakte Mal een live-optreden in het Hot House in de Nederlandse stad Leiden. Hij werd vergezeld door twee Nederlandse muzikanten van een iets andere signatuur: Henk Haverhoek op bas en Pierre Courbois op drums. Haverhoek was meer een mainstream soort jazzman die speelde met mensen als Dexter Gordon, Johnny Griffin en Art Taylor. Courbois was meer freejazz georiënteerd, bekend van platen met muzikanten als Gunter Hampel, Peter Brotzmann en Willem Breuker.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom het album de titel ‘A Little Bit of Miles’ kreeg. Voor hetzelfde titelnummer zou je waarschijnlijk zeggen, maar dan vraag ik me af waarom dat nummer die naam kreeg. Het is een heel, heel, heel klein beetje Miles Davis wat je hier op deze plaat krijgt te horen. Sterker nog: het is een typisch Waldron-album met typische Waldron-composities. Het doet soms een beetje denken aan het thema van ‘The Call’. De titelsong is een lekker up-tempo nummer met een bluesy gevoel en veel van de repetitieve vamps waar hij bekend om staat. Naarmate de muziek vordert, wordt het spel steeds intenser. Haverhoek speelt echt geweldige baslijnen, durft zijn eigen comfortzone te verlaten, maar hij is wat slecht versterkt waardoor het moeilijk is om echt te focussen op wat hij doet. In zijn solo's kun je het beter horen en hoewel niet verbluffend speelt hij erg aardig: hij laat meer traditionele songstructuren achter zich en durft echt iets te vertellen.
Op kant B staat nog een lange compositie: ‘Here, There and Everywhere’. Het begint met een licht walsend Monk-achtig thema. Mal wordt ondersteund door de bekkens van Courbois. Daarna beginnen de solo's met het modale thema op de achtergrond, worden steeds swingender en laten het thema van het nummer achter zich. Zo mooi om te horen hoe Mals handen ook met elkaar omgaan: zijn linker die strak de maat blijft aanhouden en zijn rechter die er steeds op reageert. Ook leuk om Haverhoek te horen spelen met repetitieve thema's in zijn solo, duidelijk geïnspireerd door Mal.
'A Little Bit of Miles' werd in 1974 uitgebracht op Freedom Records in zowel Duitsland als Japan. De vinylversies zijn niet al te moeilijk te vinden. Ik heb de Japanse heruitgave uit 1985 die geweldig klinkt: geen enkele krasje of tikje. Voor cd-liefhebbers: de Freedom cd-versie uit Japan is vrij moeilijk te vinden. Beide nummers hier zijn uitgebracht op de cd-versie van 'Blues for Lady Day'. De muziek is tegenwoordig ook beschikbaar op alle streamingdiensten. Zeker de moeite waard maar ook weer niet essentieel.
Slechts een paar dagen na de release van 'Blues for Lady Day' maakte Mal een live-optreden in het Hot House in de Nederlandse stad Leiden. Hij werd vergezeld door twee Nederlandse muzikanten van een iets andere signatuur: Henk Haverhoek op bas en Pierre Courbois op drums. Haverhoek was meer een mainstream soort jazzman die speelde met mensen als Dexter Gordon, Johnny Griffin en Art Taylor. Courbois was meer freejazz georiënteerd, bekend van platen met muzikanten als Gunter Hampel, Peter Brotzmann en Willem Breuker.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom het album de titel ‘A Little Bit of Miles’ kreeg. Voor hetzelfde titelnummer zou je waarschijnlijk zeggen, maar dan vraag ik me af waarom dat nummer die naam kreeg. Het is een heel, heel, heel klein beetje Miles Davis wat je hier op deze plaat krijgt te horen. Sterker nog: het is een typisch Waldron-album met typische Waldron-composities. Het doet soms een beetje denken aan het thema van ‘The Call’. De titelsong is een lekker up-tempo nummer met een bluesy gevoel en veel van de repetitieve vamps waar hij bekend om staat. Naarmate de muziek vordert, wordt het spel steeds intenser. Haverhoek speelt echt geweldige baslijnen, durft zijn eigen comfortzone te verlaten, maar hij is wat slecht versterkt waardoor het moeilijk is om echt te focussen op wat hij doet. In zijn solo's kun je het beter horen en hoewel niet verbluffend speelt hij erg aardig: hij laat meer traditionele songstructuren achter zich en durft echt iets te vertellen.
Op kant B staat nog een lange compositie: ‘Here, There and Everywhere’. Het begint met een licht walsend Monk-achtig thema. Mal wordt ondersteund door de bekkens van Courbois. Daarna beginnen de solo's met het modale thema op de achtergrond, worden steeds swingender en laten het thema van het nummer achter zich. Zo mooi om te horen hoe Mals handen ook met elkaar omgaan: zijn linker die strak de maat blijft aanhouden en zijn rechter die er steeds op reageert. Ook leuk om Haverhoek te horen spelen met repetitieve thema's in zijn solo, duidelijk geïnspireerd door Mal.
'A Little Bit of Miles' werd in 1974 uitgebracht op Freedom Records in zowel Duitsland als Japan. De vinylversies zijn niet al te moeilijk te vinden. Ik heb de Japanse heruitgave uit 1985 die geweldig klinkt: geen enkele krasje of tikje. Voor cd-liefhebbers: de Freedom cd-versie uit Japan is vrij moeilijk te vinden. Beide nummers hier zijn uitgebracht op de cd-versie van 'Blues for Lady Day'. De muziek is tegenwoordig ook beschikbaar op alle streamingdiensten. Zeker de moeite waard maar ook weer niet essentieel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.