Mal Waldron - Sweet Love, Bitter (1967)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!
-
Loser's Lament (Theme from "Sweet Love, Bitter") (5:11)
-
Della (2:36)
-
Hillary (2:23)
-
Espresso Time (2:11)
-
Keel (2:40)
-
Smokin' (2:06)
-
Della's Dream (2:23)
-
The Search (1:21)
-
Candy's Ride (1:18)
-
Bread (1:47)
-
Eagle Flips Out (2:14)
-
Brindle's Place (3:07)
-
Sleep Baby Sleep (2:11)
1
Soledad
geplaatst: 27 december 2020, 09:35 uur
Met: Dave Burns (trompet), George Coleman (altsaxofoon), Charles Davis (tenorsaxofoon), Mal Waldron (piano), George Duvivier (bas), Alfred Dreares (drums)
In 1967 ging Mal Waldron de studio in om zijn enige opname te maken voor het beroemde Impulse! label. Het is een score voor de film "Sweet Love, Bitter". Een film over een jazzmuzikant die ten onder gaat aan drugs en drankgebruik. Toen Herb Danska (de filmmaker) nadacht over wie er een passende soundtrack zou kunnen maken, dacht hij meteen aan Mal Waldron. Hij was op zoek naar een soundtrack met een donker film noir sfeertje. De keuze viel snel op Mal Waldron, die al eerder muziek voor films had gecomponeerd.
En dat is echt wat dit is: een score voor een film. Niets meer niets minder. Dat betekent dat de muziek ondergeschikt is aan de film. En dat hoor je. Mal speelt hier met een behoorlijk goede band, maar de meeste muziek is alleen compositie en er zijn niet veel mogelijkheden voor een van de muzikanten om echt te soleren. De spaarzame solo’s die gespeeld worden zijn ok, maar de nummers zijn erg kort, zeker voor jazznummers. George Coleman speelt hier altsaxofoon, terwijl hij beter bekend is door zijn tenorspel. De spaarzame momenten dat hij soleert zijn prima maar niet wereldschokkend. Zijn enorme vibrato doet me een beetje denken aan klassieke alt-spelers als Johnny Hodges en Benny Carter. Charles Davis speelt de tenor. Hij speelt meestal die bescheiden achtergrondrol, en hier is het niet echt anders. Mal blijft zelf ook grotendeels op de achtergrond. Het beste nummer van de plaat is de opener ‘Lament for a Loser’: een typische Waldron compositie die losjes is gebaseerd op zijn klassieker ‘Left Alone’. Coleman is hier in prima vorm.
Impulse! heeft de muziek nooit opnieuw op cd uitgebracht in Europa of de VS. Waarschijnlijk om de redenen die ik hierboven noemde. Dit is prima muziek, maar niet meer dan dat en geen goede kans om Mal's ontwikkelingen te horen. Er zijn alleen in Japan twee versies op cd uitgebracht. Godzijdank waren de Japanners lijp van Mal: dankzij hen zijn er veel heruitgaven uit dat land beschikbaar. Veelal in mooie kwaliteit. Ik heb de impulse van 1972 uit de VS. Dun vinyl maar wel van prima kwaliteit.
In 1967 ging Mal Waldron de studio in om zijn enige opname te maken voor het beroemde Impulse! label. Het is een score voor de film "Sweet Love, Bitter". Een film over een jazzmuzikant die ten onder gaat aan drugs en drankgebruik. Toen Herb Danska (de filmmaker) nadacht over wie er een passende soundtrack zou kunnen maken, dacht hij meteen aan Mal Waldron. Hij was op zoek naar een soundtrack met een donker film noir sfeertje. De keuze viel snel op Mal Waldron, die al eerder muziek voor films had gecomponeerd.
En dat is echt wat dit is: een score voor een film. Niets meer niets minder. Dat betekent dat de muziek ondergeschikt is aan de film. En dat hoor je. Mal speelt hier met een behoorlijk goede band, maar de meeste muziek is alleen compositie en er zijn niet veel mogelijkheden voor een van de muzikanten om echt te soleren. De spaarzame solo’s die gespeeld worden zijn ok, maar de nummers zijn erg kort, zeker voor jazznummers. George Coleman speelt hier altsaxofoon, terwijl hij beter bekend is door zijn tenorspel. De spaarzame momenten dat hij soleert zijn prima maar niet wereldschokkend. Zijn enorme vibrato doet me een beetje denken aan klassieke alt-spelers als Johnny Hodges en Benny Carter. Charles Davis speelt de tenor. Hij speelt meestal die bescheiden achtergrondrol, en hier is het niet echt anders. Mal blijft zelf ook grotendeels op de achtergrond. Het beste nummer van de plaat is de opener ‘Lament for a Loser’: een typische Waldron compositie die losjes is gebaseerd op zijn klassieker ‘Left Alone’. Coleman is hier in prima vorm.
Impulse! heeft de muziek nooit opnieuw op cd uitgebracht in Europa of de VS. Waarschijnlijk om de redenen die ik hierboven noemde. Dit is prima muziek, maar niet meer dan dat en geen goede kans om Mal's ontwikkelingen te horen. Er zijn alleen in Japan twee versies op cd uitgebracht. Godzijdank waren de Japanners lijp van Mal: dankzij hen zijn er veel heruitgaven uit dat land beschikbaar. Veelal in mooie kwaliteit. Ik heb de impulse van 1972 uit de VS. Dun vinyl maar wel van prima kwaliteit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.