Robben Ford - Bringing It Back Home (2013)

Robben Ford is uitermate veelzijdige gitarist. Hij beheerst bijna elk genre, maar excelleert met name in de blues, jazz, rock en funk. Ford heeft al vaker verklaard dat de blues de basis is voor al zijn muziek. Op "Bringing It Back Home" keert Robben Ford terug naar die basis. Maar pas op: schijn bedriegt, want op deze plaat beperkt Ford zich niet uitsluitend tot de blues. De basis is ontegenzeggelijk de blues, maar de invloeden uit met name de jazz en funk zijn overduidelijk aanwezig. De plaat is dan ook behoorlijk ingetogen. Ford houdt het tempo laag, maar juist daardoor is zijn gitaarspel nog prominenter aanwezig. Robben Ford perst de mooiste zuiverste, warme, en smaakvolle tonen uit zijn gitaar. Nergens klinkt het clichématig en altijd bijzonder gloedvol. De interactie met de toetsen/orgel op deze plaat is overigens fenomenaal. In het instrumentale "On that Morning" is dat prachtig hoorbaar. Maar ook nummers als "Everything I Do Gonna Be Funky", "Birds Nest Bound", "Fair Child" en het afsluitende "Fool's Paradise" zijn prachtig. Verwacht op "Bringing It Back Home" dus geen vlammende rauwe blues vol felle gitaarsolo's. Nee dit is warme blues, intens, indringend, meeslepend, jazzy, bij tijd en wijlen een beetje funky, maar vooral heel erg mooi!

Eens met Ronald.

Gisteravond was Robben Ford in People's Place (A'dam) om zijn nieuwe CD te promoten.
Goed concert. Ik heb Robben Ford in diverse settings live mogen beluisteren: Van NSJ met Miles Davis tot Vredenburg Utrecht met zijn Blue Line.

Goed om hem nu weer eens live te mogen aanschouwen en te horen.
Weer weet hij een aparte sfeer te creëren met de toevoeging van een trombonist aan zijn band. Wellicht geinspireerd door zijn bijdrage aan het album A Song I Thought I Heard Bu....
Vocaal is Robben Ford sterk geworden. Hij zingt gemakkelijk en kan behoorlijk uithalen. Slechts één instrumental op het album "On That Morning"; een bewerking van een oude gospel. Klinkt nu al als een evergreen. Ook de keuze van zijn nummers de volledige cd plus een nummer La Mearea dat hij met Michael McDonald deed, geeft aan dat zijn muzikale terrein behoorlijk verbreed is.
Zijn uitvoering van Bob Dylan's Most Likely You Go Your Way and I'll Go Mine was een verassing. Dat werk past dus ook in zijn artistieke domein.

Wat het gitaarwerk betreft viel er veel te genieten. Prachtige klanken en stijlen. Blues, jazz, funk. Blijkbaar is hij nu endorser van Epiphone geworden. Hij speelde op een 335- en een SG clone, beide van voornoemde gitaarbouwer. De Klank bleef die van Robben Ford.

Ik heb nu het album beluisterd en daar klinkt alles net even subtieler. Wellicht komt dat mede door de andere, betere, muzikanten. De titel is niet zomaar gekozen. De veelzijdigheid van de nummers suggereren een soort van terugblik op de muzikale invloeden van andere artiesten uit zijn jeugd. Ook de foto's uit zijn privébezit in het CD boekje laten zien dat het album een thuiskomst is.

Aanwinst. 4.5. ster

Lang niks gehoord en/of geluisterd van deze Robben Ford. Heb nog cassettebandjes uit de 80's liggen (ook bezig aan een comeback, net als vinyl ) met zijn vroegere werk. Las in een audioblad een puike recensie van dit album. Afgelopen dagen enkele keren gedraaid en yes klinkt lekker en bekend. Meer bluesy dan ik mij kan herinneren uit mijn cassettebandjes tijd. Vakman deze Robben Ford. Voor de rest sluit ik mij aan bij de altijd mooie recensies van Ronald 5150

in mijn recensie van 22 april 2013 had moeten staan A Song I Thought I Heard Buddy Sing

Heel soms heb je bij een muziekstuk dat het, om onverklaarbare redenen, in één keer raak is (lees: je raakt).
Bij dit album had ik dat, vanaf de eerste luisterbeurt, bij On That Morning, met name vanwege het orgeltje van Larry Goldings. Er zijn dagen dat ik het CD-tje pak om alleen dat nummer even te beluisteren.

Het blijft bijzonder dat dit album, met een begeleidingsband die bestaat uit Harvey Mason, Steve Baxter, voornoemde Goldings en bassist David Piltch, onder de categorie blues valt. Het is eigenlijk een mengeling van allerlei stijlen, vertolkt door een stel rasmuzikanten die met name hun sporen in de jazz hebben verdiend.

Het blijven natuurlijk wel blues standards.
Hoe je het ook wendt of keert en wat voor naam je het beestje ook geeft: het is een prachtig album met, naast Robben Ford, een prominente rol voor Larry Goldings.