Poison - Look What the Cat Dragged In (1986)

Wat zullen de heren van Poison schrikken als ze hun tronies uit de jaren '80 terugzien Poison was echt de meest foute rockband die ik me kon voorstellen.

De muziek van Poison is niet bepaald bijzonder. Simpele akkoorden, simpele meezingmuziek maar wel een enorme hit (Every Rose Has It's Thorn) die overigens niet op dit album staat.

Moehahaha net travestieten. Ik ben blij dat ik die tijd niet meegemaakt heb. Moest ik mezelf zeker ook nog in zo'n achterlijke leder hose hijsen. Mij niet gezien.

hmm, ik ben een van de winige users hier die van echte foute glamrock houd, wat dat betreft hoe meer make-up hie beter. Ik kan dit wel waarderen, het is erg lang geleden dat ik dit gehoord heb, ik zal het weer eens opzoeken.

De riff van Talk Dirty To Me is gejat van God Save The Queen van The Sex Pistols.

Poison heb ik altijd maar een stel aanstellers gevonden, dan luister ik nog liever Mötley Crüe. Al moet ik toegeven dat ik Every Rose stiekem wel een heel mooi nummer vind .

Enige album van Poison die luisterbaar is. Cry Tough en Look What the Cat Dragged In zijn redelijke nummers die de glam uit de jaren '80 goed verwoorden. De tijd van RATT, Mötley Crüe, Twisted Sister, Cinderella en Hanoi Rocks.

Vreselijk, werkelijk alle clichés worden uit de kast getrokken. Dat imago is één ding maar er werd nog niet eens onbeschoft gerockt en dat is toch wel een voorwaarde.. Dit in tegenstelling tot Mötley Crüe en Ratt die dat nog wel in de vingers hadden.

ONdanks dat het misschien foute muziek is vind ik dat hier best leuke nummers op staan.

Puur naar de muziek luisterend vind ik dit toch best lekkere muziek om te luisteren! Ook ik kan de (meeste) glambands uit de jaren 80 wel waarderen, dus ook Poison
Het titelnummer, Cry tough, Talk dirty to me, I want action en Want some, need some zijn lekkere nummers waar ik altijd vrolijk van wordt.

Ik ben me de laatste dagen wat in het Glam/Hair Metal/Rock genre aan het verdiepen. Zo kwam deze plaat ook voorbij. Dit is een lekker over the top plaatje uit dit genre. Enkel voor de liefhebbers zal deze plaat goed zijn.

Ik gooi er een halve ster bij op. Toch wel een prima album eigenlijk. Zeker voor een debuut. De produktie is alleen vrij belabberd maar dat mag de pret niet (helemaal) drukken.

Flauwe songs zonder een greintje originaliteit,matige productie kortom slechte band.En niemand die mij van het tegendeel kan overtuigen.Onbegrijpelijk dat dit zo'n mega-succes was in de U.S.A.,alleen het titelnummer zou niet misstaan op een eighties mix tape ,de rest is bagger.

Dit album wel eens zien liggen op een platenbeurs.
Dacht dat het een album van The Bangles was.

Voor een appel en een ei in een paar dagen in elkaar geflanst. En vervolgens ging het zachtjes aan de hoogte in. Echt wel een heel aardig debuut dat Bret Michaels met zijn Poison hier op de mat legt. Als je van hairspray hardrock houdt dan hè?

Het gaat veel over de afstootkracht van de coverart hier. Maar dat is toch echt bijzaak voor mij. Ja, qua looks is er lekker gekeken naar Mötley Crüe maar qua muziek is het wel een tikkie gladder. Neemt niet weg dat het lekker barbecuen is met dingen als I Want Action en Talk Dirty To Me op de achtergrond.

Lekkere, ongecompliceerde nummers met een kop en een staart, een licht vleugje country en her en der een fijne flashy gitaarsolo. Soms heeft een mens niet meer nodig.