Poison - Open Up and Say... Ahh! (1988)

Erg sterke plaat van Poison, hier waren ze absoluut op hun hoogte punt, uiteraard kent bijna iedereen de prachtige ballad Every Rose has it's torns wel, maar de rest van de plaat is minstens zo goed. Poison was ook niet voor niets een van de best verkochte artiesten uit de verenigde staten eind jaren tachtig. 4*

Ik vind alleen Your Mama Don't Dance erg sterk, maar dat is dan ook een cover Songs als Every Rose has it's Thorn zijn m.i. leuk als je ze een keer hoort, maar daarna gaan ze - mij althans - snel vervelen. Het is erg mierzoet en vaak ook voorspelbaar, dat maakt dat ik er geen hoge beoordeling voor kan geven.

Die Brett Michaels is op de achterkant van de hoes verdorie net Manuela Kemp:)

Eigenlijk is van dit album alleen Every Rose de moeite waard, de rest is dertien-in-een-dozijn wegwerp glam wat door elke LA band gemaakt had kunnen zijn.

Naar mijn mening het beste album van Poison.
Staat ook meteen hun grootste hit op.

Verder vind ik Fallen Angel en Nothin'but a good time samen met Every rose has it's thorn boven de rest uitsteken.

Dat is dan een compliment voor Kemp!

on topic; Ik vind dit album minder dan het debuut en al helemaal stukken minder dan Flesh & blood! De produktie is op dit album wel érg glad en gepolijst. Er is bijna geen gitaar te horen en de drums lijken wel een computer.
Fallen angel vind ik echter wel een mega nummer met een heerlijke riff!! Every rose is heerlijke ballad die iedereen wel kent natuurlijk. Toch wel een klassieker vind ik.
Good love vind ik ook wel een lekker nummer met die mondharmonica. Het probleem zit 'm in nummers als Love on the rocks, Tearin' down the walls en Bad to be good. Daar kan ik helemaal niks mee!

Deze Poison lach ik alleen maar om...de echte POISON kwam uit Duitsland midden jaren 80 en produceerde fantastische Thrash Black Metal verspreid over 4 demo's, en eindelijk 10 jaar later destijds op gitzwart vinyl uitgebracht door een Belgisch label. Wel effen wat anders dan deze Poison.

Tsja, dat die Duitse Poison alleen maar tot demo's kwam spreekt wat dat betreft voorzich denk ik. Dáár lach ik dan maar weer om...

Dat is niet alleen de schuld van de band zelf, maar door het label Roadrunner destijds die ze beloftes deed...

Ahum... het gaat hier over Open Up and Say...Ahh!

Ik lach hier ook wel om. En lachen is plezant. Gewoon leuk voor tussendoor. En toch wel erg lekkere gitaarsolo's.

Ik vond hem wat minder dan het debuut, net zoals vielip ook al zei, is deze plaat wel erg glad en zijn de gitaren soms amper te horen. Klassieker "Every Rose Has It's Thorn" weet dit niet goed te maken.

Ik heb onlangs de remaster gekocht voor een prikkie en gooi er gelijk een ster bij! De remaster klinkt namelijk zoveel beter dat dát alleen die ster al rechtvaardigt. Een nummer als Tearin' down the walls klinkt nu best vet bijvoorbeeld. Zit een prima riff in. Die hoorde je op de originele release echter amper. De drums blijven ook op de remaster een klein drama produktie technisch gezien. Veel te nep.

Lekker plaatje inderdaad. Waar is het feest? Nou daar! Datte dus. Ongecompliceerde hardrock en een prachtige ballade. Ik heb de 7" van Every Rose Has It's Thorn hier nog liggen. Die shit draaiden ze toen nog gewoon op de radio.
Buiten de ballades om irriteer me nog wel eens aan Brett Michaels stem. Het luidruchtigere werk ligt hem niet zo. En van de überflauwe Your Mama Don't Dance bewerking heb ik nooit iets begrepen. Van het origineel trouwens ook niet. Meerdere glammerds hebben dat gecovered en dat was ook al niet veel. Het zijn maar kleine smetjes hoor.

Kijk, een medestander!
Ik heb die cover van Your mama don't dance ook nooit veel soeps gevonden. Het is nog een grote hit voor ze geweest ook. In de States althans.

Every Rose Has It's Thorn is voor mij een bijzonder nummer.

Bijzonder omdat het toch wel een van de slechtste nummers is die ik heb gehoord.

Zelden zo'n korny refrein gehoord. Het is het soort refrein dat als het in je opkomt, je toch liever even laat vallen om iets anders te verzinnen.

Klinkt voor mij als zouteloze oninspiratie ten top.

En om dan over het hele valse sentiment dat het nummer zou moeten dragen nog maar te zwijgen.

Niet bepaald een band die mee kon draaien met alle andere knallers uit die tijd.

Heb ooit eens met die Brett Michaels in een kroeg (nou, meerdere) gezeten en gezopen. Ging toen veel om met groupies uit Amsterdam en kwam 'm tegen bij een concert van Run dmc in de Jaap Edenhal. Er speelde nog een band maar geen idee meer wie dat was (kun je nagaan..). Het is een toffe gozer die toen alleen maar bezig was met het rockstarleventje, vrouwen versieren, drank, etc etc.

Een band als Ratt en al he-le-maal een band als Hanoi Rocks vind ik veel beter dan Poison, dat wel.

Zal vast een geinige gozer zijn, maar het echte rockwerk kan hij beter aan de echte champs overlaten.

Wat een gezeik zeg! Hoe weet jij nou of het vals of echt sentiment is dat om Every rose has it's thorn hangt? Was je erbij toen het nummer werd gecomponeerd ofzo? Het komt een beetje over alsof je mee wilt lullen met alle 'kenners' die destijds beweerden dat ze geen muziek konden maken. Wie zijn die echte champs volgens jou dan wel?

Dat hoor ik er gewoon aan af. Als het authentiek is dan heeft hij een behoorlijk magere vaardigheid om dit te uiten. En van die kenners weet ik niks want daar was ik inderdaad niet bij.

Ik hou erg van dit soort muziek en ben dan ook altijd al alles een beetje af aan het lopen. En dan komt dit bij mij niet zo best uit de bus.

U bent wel lichtgeraakt ineens. Net waren we het nog eens over Aerosmith geloof ik, dat zijn in mijn beleving dus de champs. Bij dit soort muziek horen voor mij hoogwaardige vocalen en kneiterhard gitaarwerk, teksten mogen best banaal zijn maar als ik het eerder genoemde beide mis houdt het voor mij op.

Dan klinkt dit voor mij vooral gewoon als een slappe interpretatie en verder niet echt luisterwaardig.

Aerosmith en Poison zijn niet echt te vergelijken vind ik. Aerosmith ging in de jaren 80 mee in de koers der zogenaamde hairbands. Zeer verdienstelijk maar verder houdt elke vergelijking op wat mij betreft. En die lichtgeraaktheid komt omdat ik de argumenten nogal zwak vind waarmee je met name het nummer Every rose has it's thorn (wat mij betreft één van de beste ballads ooit) en in mindere mate de rest van het album neerzet.

Als jij dat als een van de beste ballads ooit beschouwt dan zijn we het in deze duidelijk gewoon extreem oneens en moeten we het daar maar bij laten.

Zet zelf in zo'n geval liever Crazy van eerder genoemde op, niet een van de beste ballads ooit in mijn beleving maar op z'n tijd best lekker.

Is inderdaad ook een prima ballad. Alleen ben ik die na tig keer horen wel zat eigenlijk. Is bij mij verworden tot een 'skip nummer'. Every rose daarentegen kan ik altijd nog wel horen. Ter vergelijking; als die op de radio voorbij komt gaat ie nog altijd een paar tikjes harder. Als Crazy (of Amazing of Crying) voorbij komt dan zoek ik een andere zender. Laten we het er maar op houden dat smaken gelukkig verschillen

Best een leuk plaatje maar wat die gasten toch allemaal zien in het wanstaltige Your Mama Don't Dance is voor mij een in nevelen gehuld mysterie. Het is niet de eerste keer dat het gecovered is maar het is wel net zo vreselijk als al die andere versies.

Oh ja, Every Rose Has Its Thorn heerst dat hele Aerosmith toch terug naar dat hol waar ze vandaan komen? Kom op. Heb trouwens de 7 inch hier nog liggen. Lekker zwijmelen met je bitch, yo.

Omdat het me dwars zat toch nog even nagezocht, het waren de Beastie Boys. Vandaar dat ik het niet meer zo goed wist, ahum, immers geen metalband. En trouwens al dik 25 jaar geleden.
Run DMC was slechts voorprogramma.

3voor12 - 3voor12 classic: RIP Adam "MCA" Yauch: luister naar Beastie Boys live in 1987 - 3voor12.vpro.nl

Volkomen mee eens! Nooit begrepen waarom dat nummer op het album is gekomen. Sterker nog; het is nog succesvol op single uitgebracht ook nog! Dan was de vrij aardige left over Livin' for the minute een veel betere keus geweest!

Heb het album gehoord, maar vind het maar een vrij nette en brave bedoening voor partyrock. Springt nergens echt uit de bocht en spetterend muzikaal spel is me ook niet opgevallen, de productie werkt ook niet echt mee. Every Rose Has It's Torn is dan mooi genomen, maar ik zoek mijn heil toch liever ergens anders... bij Cinderella bijvoorbeeld.

Ik weet niet of je het album kent maar probeer Flesh & blood eens. Dat is, vind ik, verreweg het beste album van ze in de vertrouwde stijl. Productie is ook rauwer en directer. Wil je een verrassende Poison dan is Native tongue een aanrader. Richie Kotzen zit daar bij de band i.p.v. C.C. DeVille en dat zorgt voor een totaal ander geluid. Veel meer blues gericht. Ik mag het graag horen.

Destijds vond ik de band 2e divisiewerk., maar goed smaken verschillen terecht.

Nee, Flesh & Blood ken ik niet. Alleen van Look What the Cat Dragged In gehoord en Swallow This - Live heb ik de enkele CD-versie van. Kamp wel eens met een geweldige interesse naar wat ik vroeger terzijde geschoven heb. Die gitarist viel me bij 2e beluistering enigszins, op maar productioneel vrij clean en weinig dat me grijpt.

Die heb ik vanmiddag opgepikt bij 'jouw kastverkoop', stond me iets van bij dat je deze titel noemde. Zal me benieuwen en Open Up krijgt t.z.t. nog een nieuwe kans.

Oh jee, en nu maar hopen dat het je enigszins bevalt
Ben benieuwd!

Native Tongue bevalt me wel beter maar Open and Say... Ahh! doet het zo gek nog niet met extreem hoge temperaturen. Alhoewel ik enigszins bij eerdere bevindingen blijf, vind ik het geheel nu beter te pruimen dan bij eerste kennismaking ('s avonds laat bij schemerverlichting). Puntje erbij derhalve.

"Fallen Angel" zorgt ervoor dat het album niet compleet waardeloos is. De grote hit "Every Rose" vind ik zo dom en simpele rock ballad. De rest is erg matige hard rock. Een stuk minder dan de glam metal debut en veel minder dan de opvolger.

Deze heeft de gang naar de kringloop overleefd bij mij omdat de CD verstopt zat tussen een stapel goede albums.