Ian Boddy & Parallel Worlds - Exit Strategy (2011)

Exit Strategy is de eerste samenwerking tussen Ian Boddy en Parallel Worlds (de Griek Bakis Sirros) en biedt een uiterst sterke mix van duistere ambient en pittige, ritmische elektronica. Het resultaat is in ieder geval een dijk van een album. Een topper binnen het genre.

Deze mix werpt al meteen zijn vruchten af tijdens opener "Portal", een dreigend en duister ambient-werkje, die eenmaal ontwaakt, als een snoevend monster op je afkomt als eenmaal een hard en beukend ritme zijn intrede doet.

De toon is dus gezet; het wordt allesbehalve een vrolijke reis. Dit wordt maar weer eens benadrukt door het grillige "Impresario". Deze track laat een combi horen van ritmische agressie en druilerige synth-dramatiek die niets dan angst en verdoemenis voorspellen. Het hoofdthema heeft misschien nog in de verte wat moois over zich, echter klinkt het tegelijkertijd zo duister en hemeltergend, dat het lijkt of alles wat als negatief bestempeld kan worden, uiteindelijk onafwendbaar is. Als de afsluiting van een moeilijk en dramatisch leven.
En ondanks die somberheid, is "Impresario" indrukwekkend te noemen. Een ijzingwekkend staaltje synthwerk en zeker één van de hoogtepunten van dit album.

Droefgeestige ambient-klanken kondigen "Soliloquy" aan, een meeslepend, sfeervol werkje. Naarmate de muziek groeit, laat deze andermaal een somber thema horen, waarin de allesomvattende troosteloosheid en pech van iemand die het moeilijk gehad heeft in het leven, weerspiegelt lijkt. Maar ondanks deze droefheid, laat "Soliloquy" hoop doorklinken, als zonnestralen die door een dik, regenachtig wolkendek doordringen en hun licht op een vergeten, uitgestorven wereld willen laten schijnen. Om toch maar aan te willen geven dat er licht is na duisternis.

Klanken die uit de diepste krochten van een in olie doordrenkte oceaan lijken te komen, kondigen het dark ambient-sfeerstuk "Entwined" aan.
Boven deze smerige oceaan, vliegen kwetterende, gemuteerde, ergens op vogels lijkende wezens, doelloos rond. De atmosfeer is drukkend, benauwend en is vergiftigd door gassen, uitgestoten door de machines van een nu al lang geleden uitgestorven mensenras. Dat de vogel-achtige wezens nog leven, is wonderlijk te noemen. Echter is het niet voor niets, dat deze door de tijd heen uiteindelijk gemuteerd zijn tot niets meer dan onherkenbare, vliegende gedrochten.

Het titelnummer doorbreekt de klamme sfeer van de vorige track met een knallend stuk muziek.
Wederom is het hier een combinatie van een venijnige ritmesectie met een behoorlijk sterke synth-sectie die in dit geval voor een hoop bombast zorgt.
Ook nu is de sfeer desolaat en desastreus te noemen, maar lijkt zo ergens in het midden doorbroken te worden door een meer opzwepende, ietwat subtieler klinkende sectie.
Maar naarmate het slotstuk zich aankondigt, kondigen gemuteerde vogelsoorten zich weer aan en lijkt er een dichte mist op te komen, waarin, eenmaal in terecht gekomen, voor geen enkele uitweg meer zorgt, gezien het richtinggevoel is gereduceerd tot het absolute nulpunt.

Eenmaal gegrepen in de mist, lijkt er geen uitweg meer mogelijk. Maar zodra "Hidden" aanvangt, lijkt er zowaar licht ergens van boven langzaam zichtbaar te worden. Licht in de vorm van een eenzame zon, die als een waterige vlek door de mistbank probeert door te dringen. En als uiteindelijk de mist oplost, ontvouwt zich een landschap van een uitgestrekt, oeroud en oneindig lijkend, dood woud.

Het slotstuk "Return" vangt aan als we zijn aangekomen aan de rand van het dode woud, waarin zich een pad doorheen lijkt te banen. Eenmaal op weg over het pad, is er her en der te zien, dat jong groen zich probeert omhoog te vechten tussen het dorre en dode hout. Jong, levend gras wat voor een ommekeer zal zorgen en nieuw leven zal brengen. En ongelooflijk maar waar, als er dan toch een einde blijkt te komen aan het woud en het pad zich uitstrekt over een veld waar nieuw leven zich in vol ornaat lijkt te ontwikkelen, lijkt er toch ergens een einde te komen aan een pad vol droefenis en pijn. Want nieuw leven betekent een nieuw begin, nieuwe kansen, nieuwe successen. Kortom: een nieuwe start.
En dat is waar "Return" i.m.o. muzikaal voor staat. Het is de doorbreking van een ruwe, duistere reis vol tergende beproevingen en gebeurtenissen.
Aan het eind is er hoop....aan het eind is er licht...aan het eind is er een nieuw begin.

Wat Ian Boddy en Parallel Worlds op Exit Strategy flikken, is zonder meer briljant te noemen. Beide heren hebben het voor elkaar gekregen om een magnifiek album op te nemen, waar de, weliswaar duistere sfeer, oprecht van afdruipt. Maar tegelijkertijd is de muziek zo intens en indrukwekkend, dat het voelbaar wordt. Het roept een gevoel op wat je bekruipt. Zo'n gevoel die de kleine haartjes achterin de nek en op de armen, recht overeind laat staan. Het is muziek, die, minuten nadat het album is afgelopen, nog steeds nagalmt in je oren. Waar je nog steeds over aan het nadenken bent....
Dit album doet dat met je. En meer!!

Dit is een meesterwerk, laat daar geen twijfel over bestaan. Eén van de beste album verkrijgbaar op het DiN-label. Een fantastische samenwerking tussen DiN-baas Ian Boddy en het voor mij verder nog onbekende solo-project van Bakis Sirros, Parallel Worlds.
Het maakt me in ieder geval nieuwsgierig naar het verdere werk van Parallel Worlds.
Daarnaast schreeuwt dit album op in ieder geval nóg een samenwerking tussen deze twee heren, want dit smaakt absoluut naar meer.

Tot slot wil ik er wel nog bij vermelden dat het DiN-label hun albums altijd in beperkte oplage uitbrengt. Sommige albums zelfs nog beperkter dan andere. Des te groter was mijn verbazing toen mijn oog op de hoes viel en ik moest concluderen dat er van dit album maar 600 exemplaren zijn gemaakt. Wat natuurlijk onnoemelijk weinig is!! En zeker voor een meesterwerk als Exit Strategy!!
Ben ik dus even blij dat ik een officiëel exemplaar in mijn bezit heb!
Echter: niet getreurd. Dit album is sowieso ook digitaal te krijgen, voor wie geïnteresseerd is. Want dit album is oprecht niet te missen!!