Ian Boddy & Erik Wøllo - Frontiers (2012)

Het uiterst sfeervolle en boeiende Frontiers is de eerste samenwerking tussen DiN-baas Ian Boddy en de Noorse gitarist en ambient-componist Erik Wøllo.
Ian Boddy behoeft voor de kenners onderhand geen introductie meer. Erik Wøllo kende ik echter nog niet en hij blijkt gewoon een uiterst gedreven muzikant te zijn die beïnvloedt is door praktisch elk muziek-genre waaronder voorliefde voor ambient muziek. Daarnaast heeft hij voor films, theater, ballet en tentoonstellingen muziek geschreven.

Frontiers laat zich als het ware beluisteren als de soundtrack voor een winterlandschap. Maar niet zomaar eentje. Nee, denk aan de landschappen zoals deze voorkomen op de Noord- en Zuidpool. Het is in ieder geval een knap en zorgvuldig in elkaar gestoken album die een mooie balans laat horen tussen ambient-stukken en meer melodieuze en opzwepende stukken.

Zo gaat het album rustig en kalm van start met het behoudend ontvouwende "Vista" wat tegelijkertijd dienst doet als sterk intro, waarmee vervolgens met het vlot kabbelende "Trek" de reis over de ijzige polen pas echt kan beginnen. Muzikaal lijkt "Trek" een kruising tussen Jean Michel Jarre en Tangerine Dream te zijn, maar ademt daarnaast, mede door toedoen van de zweverige gitaarlijnen van Erik Wøllo, een eigen karakter uit.
"Undergrowth", die op de achtergrond een geluid laat horen die ergens wel op een lucht-alarm lijkt, lijkt qua karakter een voorbode voor een bepaalde dreiging te zijn, zoals het opkomen van een sneeuwstorm. Echter lijkt die storm slechts een sprankelende ijsregen te zijn, aangezien "Steppe" lang niet zo kil en verwoestend klinkt, als verwacht. Het blijkt een vreedzaam, hypnotiserend kabbelend geheel te zijn, waarin het erg fijn is om in op te gaan.
Na het ijle, ongrijpbaar klinkende "Migration" volgt het meanderende "Reverie" waarin een glansrol is weggelegd voor de ijle, galmende gitaarlijnen van Erik Wøllo.
Binnen het spectrum van galmende en uiterst tot de verbeelding sprekende klanken lijkt het album zich vanaf "Searching" meer prijs te geven. "Searching" is een prachtig en toegankelijk nummer die qua structuur binnen de ritmiek ook wat meer ballen lijkt te hebben dan tot nu toe het geval is geweest. Het zorgt zeker voor de afwisseling binnen het zeker al niet verkeerde niveau van de nummers.
Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat de ijsregen wel is toegenomen tot een flinke sneeuwbui. Dus is het tijd om echt beschutting te zoeken, wat dan ook gebeurd tijdens "Shelter". Dit nummer ademt puur en puur sfeer uit. Het is alsof je je verschanst net binnen de opening van een ijsgrot, terwijl de sneeuw langzamerhand in kracht afneemt. Terwijl de sneeuw verdwijnt en het weer helder wordt aan de hemel, wordt het langzamerhand nacht en ontvouwt zich op een gegeven moment het mooiste kleurenspectrum wat zich ooit aan de hemel heeft laten tonen: Aurora Borealis, oftewel het noorderlicht.
Na uiteindelijk vredig ingedut te zijn op de klanken van "Shelter", wordt ik als het ware de volgende dag wakker en zie dat de helft van de grot half ondergesneeuwd blijkt te zijn. De hevigste sneeuwstorm tot dan toe heeft op dat moment de pool in zijn greep gehad en het wordt tijd om de grot te verlaten en op m'n sneeuwscooter een intense en koude reis naar de grenzen van de pool te maken tijdens "Frontiers". Onderweg zie ik indrukwekkende rotsformaties, compleet gevormd uit ijs terwijl ik me begeef over ijsvlaktes die oneindig lijken.
De reis eindigt uiteindelijk bij een indrukwekkende bergketen tijdens "Ascension", die ik slechts moet beklimmen om erachter te komen wat daar achter ligt. Eenmaal op de top kijk ik rond en realiseer me dat ik definitief gevangen zit in een wereld van ijs en sneeuw.
Kille windvlagen geselen mijn huid. De vele lagen kleding die ik aan heb, lijken niet te helpen. Suf en half slaperig realiseer ik, dat dit de eindbestemming is. Maar ondanks dat deze kil en definitief is, is deze tevens uniek en bloedmooi.

Zo eindigt voor mij Frontiers. Een uiterst geslaagd album uit de koker van het DiN-label.
Het lijkt wel of iedere samenwerking die Boddy aangaat zorgt voor een inspirerend, maar bovenal goed album. Frontiers is daar wederom geen uitzondering op. Wat mij betreft mag dan ook aan deze samenwerking een vervolg komen.