Ian Boddy - Strange Attractors (2012)

Geregeld worden er in Engeland onder de noemer Awakenings concerten georganiseerd op het gebied van electronische- en ambient-muziek. Vele groepen en artiesten uit voornamelijk het Verenigd Koninkrijk, maar ook onze eigen Ron Boots, hebben tijdens Awakenings opgetreden. Dat uiteraard Engelsman Ian Boddy ook niet mocht ontbreken, is dan ook geen verrassing te noemen. Dat zijn optreden verrassend goed is geweest, zal ongetwijfeld. Het heeft in ieder geval geresulteerd in deze live-registratie die als digitaal album via Ian's eigen DiN-label, is uitgebracht.
Naast officiële releases van DiN, is het vooral de laatste jaren gebruikelijk, dat naast deze releases, er ook digitale releases worden uitgebracht: albums die alleen via internet te verkrijgen zijn en alleen te downloaden zijn. Dit overigens wel met al het artwork, zodat uiteindelijk met wat knip-, plak en printwerk er alsnog sprake is van een album die netjes naast de rest in de kast kan prijken.
Het mooie van zulke albums is, dat ze relatief goedkoper zijn, maar veel belangrijker nog: het zijn volwaardige albums. Het zijn niet zomaar tussendoortjes.
Deze Strange Attractors bijvoorbeeld doet niet onder voor het overige werk van Ian Boddy. Het is een solide album, waarmee Ian Boddy zijn staat van dienst op het gebied van electronische muziek, andermaal bevestigd.

"Amongst Dark Clouds" is een indrukwekkende album-opener. Na wat vreemde en verontrustende geluids-effecten, ontpopt zich een heel mooi thema. Alsof donkere wolken uiteindelijk openbreken en zowaar de poort naar de hemel laat zien waar een oogverblindend licht vanaf straalt. Echter blijft de poort gesloten en het mooie thema sterft af. Een collage van zweverige klanken en effecten laat een licht verontrustend gevoel achter, alsof het licht dooft en de wolken de poort uit het zicht onttrekken.

"Parabolic Excursions" brengt middels een tingelende, maar redelijk stuwende sequence, meer leven in de brouwerij. De sequence-sectie gaat op een gegeven moment gepaard met zoemende klanken die wel afkomstig lijken van een nog niet eerder ontdekt insecten-ras. Het is in ieder geval een bijzondere combinatie die erg typerend klinkt. Later sterven de zoemende geluiden weg om plaats te maken voor meer traditionele synth-klanken waar uiteindelijk een heel mooie synth-deken overheen wordt gedrapeerd. Naar het einde toe laat Ian Boddy de muziek langzamerhand wat meer bescheiden klinken, sterft de sequence-sectie weg en werkt hij rustig middels dwalend klinkende klanken toe naar "Crossing the Range".

De toon is meteen weer wat donkerder. Een soort van naargeestig klinkend lucht-alarm is op een verheven en broeierige manier op de achtergrond te horen. Deze gaat vervolgens over in een zoemende grondtoon, waar een ritmische ondersteuning als het ware uit ontwaakt. En zo komt "Crossing the Range" langzaam tot leven: een degelijke, sequence-georiënteerde compositie die ook duidelijk Ian's voorliefde voor de Berlijnse School laten. Liefhebbers van Tangerine Dream en Klaus Schulze zullen zich hier wel degelijk in kunnen vinden.
Vooral opmerkelijk is het stuk waarbij de sequencer opeens lijkt te groeien, krachtiger en harder gaat klinken. Het klinkt zó herkenbaar, maar tegelijkertijd ook heel verfrissend en inspirerend.

Met een lichte ommezwaai in sound begint het titelnummer. Een hypnotiserend klinkende, zoemende grondtoon domineert de eerste 3 minuten van het nummer. Daarna volgt een kakofonie aan vreemdsoortige en harde geluids-effecten die het nummer zeker een experimenteel karakter bezorgt. Ian Boddy laat in ieder geval op een degelijke manier horen, wat hij allemaal uit zijn instrumentarium weet te halen. Waarbij goed is te horen, dat hij zijn instrumenten wel degelijk beheerst. Alhoewel ik bij dit nummer wel degelijk het gevoel heb, dat e.e.a. geïmproviseerd is.
Een vreemdsoortige, maar toch ook wel ouderwets klinkende fluittoon, zorgt ervoor dat de muziek een beetje doorbroken wordt. Echter is deze van korte duur, als op een gegeven moment een naargeestig gezoem zich steeds meer gaat opdringen. Op een gegeven moment lijkt de muziek, mede door toedoen van een collage aan angstaanjagende klanken, de soundtrack uit een nachtmerrie te zijn. De fluittoon die uiteindelijk weer opduikt, lijkt de nachtmerrie langzamerhand om te buigen in die van een onzekere droom waarin het nog steeds niet helemaal pluis is. Tijd om wakker te worden!

En dat gebeurd met "Return Vector". Springerige en bubbelende klanken stuiteren heen en weer op een zoemende synth-ondergrond. Even later komt daar een heel fijne, simpele, doch doeltreffende sequence bij die het nummer zowaar een relatief toegankelijk smoelwerk geeft. Let wel: relatief! Dit is nog altijd voer voor de doorgewinterde synth-liefhebber. Oftewel: is Klaus Schulze je ding, check dit dan gewoon uit!
In ieder geval zorgt "Return Vector" voor frisse lucht, gezien de rest van het materiaal toch vrij donker en broeierig van aard is. Het is nog altijd een heftige compositie die andermaal voor een hoop muzikaal vuurwerk zorgt. Ian trekt hier alle registers open, dat moge duidelijk zijn.
Naar het einde toe komen die bobbelende en bruisende klanken, die overigens voor een groot deel het album domineren, weer terug, totdat ik tot slot spontaan weer voor die hemelpoort sta, als daar opeens engelachtig klinkende synth-akkoorden te horen zijn die het coda van het nummer vormen.

"Trip the Light Fandango" is een relatief luchtig en spontaan klinkende afsluiter; wederom sequence-dominerend met een zeer alleraardigste synth-solo, zorgt dit nummer voor een prima afsluiter van een album die Ian Boddy van al zijn kanten laat horen.

Wat dat betreft zou dit album een prima kennismaking kunnen zijn tot het werk van Ian Boddy. Het laat Ian op vertrouwd terrein horen op een manier die doeltreffend werkt. En dan te bedenken dat de man in diverse stijlpatronen muziek schrijft. Dat maakt zijn stijl tegelijkertijd uniek. Ergens herkenbaar, maar toch ook zeer avontuurlijk, waardoor ieder album eigenlijk weer voor verrassingen zorgt.
Zo ook deze Strange Attractors die ik bombardeer met een solide 4 punten.