Mal Waldron - Soul Eyes (1997)
mijn stem
geen stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: BMG
-
Judy (3:41)
met Steve Coleman
-
Soul Eyes (7:22)
met Steve Coleman en Jeanne Lee
-
Fire Waltz (5:02)
met Jeanne Lee
-
Spaces (6:28)
-
Straight Ahead (5:47)
met Abbey Lincoln
-
From Darkness to Light (5:02)
-
God Bless the Child (6:26)
met Abbey Lincoln
-
Dee's Dilemma (3:48)
-
The Git Go (9:40)
met Joe Henderson
-
No More Tears (3:32)
met Jeanne Lee
Links
Last.fm
1
Soledad
geplaatst: 14 januari 2019, 09:50 uur
Met: Steve Coleman (alto sax #1,2); Joe Henderson (tenor sax #9) Mal Waldron (piano) Reggie Workman (bass), Andrew Cyrille (drums) Jeanne Lee (vocals #2,3,10) Abbey Lincoln (vocals #5,7)
Één van de laatste albums van Mal Waldron, toen hij een dagje ouder was, grotendeels opgenomen in België, waar hij al lang woonde. Samenwerkend met muzikanten waar hij al heel lang en vaker mee had samengewerkt. Stuk voor stuk giganten. En oh ja... Reggie Workman, daar is hij weer.
Voor Waldron begrippen is dit een vrij tamme plaat. Naar mate hij ouder werd, nam die rust in zijn spel ook toe. Minder percussief, nog meer gebruik makend van rust en stilte. En hoe mooi komt dat tot uiting op zijn duetten met bijvoorbeeld Archie Shepp en David Murray. En ook dit album is ontzettend fijn. De twee eerste nummers zijn opgenomen in de VS met Steve Coleman. Een uitstekende alt-saxofonist met een moderne sound. Ook het stuk met Joe Henderson is uitstekend. Swingt als een tiet en Henderson is ontzettend in vorm, zoals hij eigenlijk de hele jaren '90 in vorm was. De vocals van Abbey zijn helaas niet bijzonder goed. Ze lijkt er soms zelfs echt een beetje naast te zitten. Haar eigen klassieker Straight Head krijgt zo niet bepaald de behandeling die ze verdiend. Heel jammer.
Meest opvallend zijn de vocalen van Jeanne Lee. Een zangeres met een prachtige stem, maar die ik normaliter niet goed verdraag. Maar hier valt ze op in positieve zin. Haar behandeling van Soul Eyes is oprecht, zacht en teder. Zoveel warmer dan Abbey Lincoln. En op Fire Waltz gaat ze zelfs scatten, iets waar ik echt een bloedhekel aan heb (dat verdraag ik zelfs van Ella Fitzgerald niet). Maar wederom komt Lee er hier prima mee weg. Haar stem lijkt te zweven over de akkoorden van Waldron en het komt eruit met een duizelingwekkend gemak. Misschien ben ik toch wat bevooroordeeld over haar.
En hoewel überhaupt geen liefhebber van vocale jazz, vaak werkt het wel met Waldron. Hij trekt zich in zo'n geval wel meer terug naar de achtergrond, maar is en blijft een buitengewoon sterke begeleider. Niet voor niets ook de favoriet van Billie Holiday.
In zijn geheel is dit een prachtig document van de latere Waldron. Niet essentieel, maar toch zeker geen materiaal om links te laten liggen. Een aangename plaat voor in de vroege morgen. En even voor de jazzenthousiastelingen: op Youtube staat een geweldige docu, gemaakt door een Belgische documentairemaker. Heel leuk en interessant om te zien en die documentaire zweeft rond de opnames voor dit album. Te zien zijn ondermeer Reggie Workman, Andrew Cyrille, Jeanne Lee en Steve Lacy! Wat vooral opvalt is de warme en kalme persoonlijkheid van Waldron zelf. Wat een kerel. Kijken!
A Portrait Of Mal Waldron (Full Documentary) 1997 - YouTube
Één van de laatste albums van Mal Waldron, toen hij een dagje ouder was, grotendeels opgenomen in België, waar hij al lang woonde. Samenwerkend met muzikanten waar hij al heel lang en vaker mee had samengewerkt. Stuk voor stuk giganten. En oh ja... Reggie Workman, daar is hij weer.
Voor Waldron begrippen is dit een vrij tamme plaat. Naar mate hij ouder werd, nam die rust in zijn spel ook toe. Minder percussief, nog meer gebruik makend van rust en stilte. En hoe mooi komt dat tot uiting op zijn duetten met bijvoorbeeld Archie Shepp en David Murray. En ook dit album is ontzettend fijn. De twee eerste nummers zijn opgenomen in de VS met Steve Coleman. Een uitstekende alt-saxofonist met een moderne sound. Ook het stuk met Joe Henderson is uitstekend. Swingt als een tiet en Henderson is ontzettend in vorm, zoals hij eigenlijk de hele jaren '90 in vorm was. De vocals van Abbey zijn helaas niet bijzonder goed. Ze lijkt er soms zelfs echt een beetje naast te zitten. Haar eigen klassieker Straight Head krijgt zo niet bepaald de behandeling die ze verdiend. Heel jammer.
Meest opvallend zijn de vocalen van Jeanne Lee. Een zangeres met een prachtige stem, maar die ik normaliter niet goed verdraag. Maar hier valt ze op in positieve zin. Haar behandeling van Soul Eyes is oprecht, zacht en teder. Zoveel warmer dan Abbey Lincoln. En op Fire Waltz gaat ze zelfs scatten, iets waar ik echt een bloedhekel aan heb (dat verdraag ik zelfs van Ella Fitzgerald niet). Maar wederom komt Lee er hier prima mee weg. Haar stem lijkt te zweven over de akkoorden van Waldron en het komt eruit met een duizelingwekkend gemak. Misschien ben ik toch wat bevooroordeeld over haar.
En hoewel überhaupt geen liefhebber van vocale jazz, vaak werkt het wel met Waldron. Hij trekt zich in zo'n geval wel meer terug naar de achtergrond, maar is en blijft een buitengewoon sterke begeleider. Niet voor niets ook de favoriet van Billie Holiday.
In zijn geheel is dit een prachtig document van de latere Waldron. Niet essentieel, maar toch zeker geen materiaal om links te laten liggen. Een aangename plaat voor in de vroege morgen. En even voor de jazzenthousiastelingen: op Youtube staat een geweldige docu, gemaakt door een Belgische documentairemaker. Heel leuk en interessant om te zien en die documentaire zweeft rond de opnames voor dit album. Te zien zijn ondermeer Reggie Workman, Andrew Cyrille, Jeanne Lee en Steve Lacy! Wat vooral opvalt is de warme en kalme persoonlijkheid van Waldron zelf. Wat een kerel. Kijken!
A Portrait Of Mal Waldron (Full Documentary) 1997 - YouTube
* denotes required fields.
* denotes required fields.