The Dissociatives - The Dissociatives (2004)

Het zijproject van Daniel Silverchair Johns. Ik heb ze live aan het werk gezien afgelopen juni. De kleine zaal van de Melkweg was uitverkocht! Terwijl ik er pas een maand eerder van gehoord had. Ik hoorde een nummer op de radio en toen dacht ik, verdomme waar ken ik die stem van. The Dissociatives is namelijk totaal verschillend van wat Silverchair is. En Daniel is volwassen geworden he. Getrouwd met Natalie Imbruglia, kort geknipt haar, spierballen, wel nog altijd mager. En een vriendelijke Australiër...
Muziek is een beetje triphoppy...

Man, dit is echt geniaal!

Ik was vorig jaar al van plan dit eens te gaan beluisteren maar het is er nooit van gekomen. Toevallig luisterde ik vanmiddag weer eens na jaren een paar nummertjes van Silverchair en toen kwam ik dit dus weer tegen. Ik ging het nu toch maar eens downloaden, en: het is echt bijzondere en hele mooie muziek; wel echt het soort waar ik van houd.
Johns' stem kon ik altijd al bekoren dus de zang vind ik erg mooi, verder is de muziek dus erg apart maar het zijn echt van die heerlijke nummers! Stukken steviger dan bijv. Sigur Ros of andere electronische formaties maar totaal niet zo ruig als Silverchair. De belletjes en rinkeltjes van Neon Ballroom herken je wel op deze plaat, verder is het erg anders.

Ik geef alvast 4,5*.




Oja, is Rock nou wel de juiste benaming? Als je dit niet kent en je ziet dat erbij staan, krijg je toch wel een ander beeld van het soort muziek. Hier op MuMe wordt enkel het genre Rock toch wel aan hele andere bands gegeven (ik noem een A Perfect Circle en een Foo Fighters).
Misschien Pop of Electronic erbij..?



Edit: ik wilde 'm meteen gaan halen vanmiddag maar bij Plato hadden ze 'm niet en op Bol.com issie 20,49 euro.
Balen..

Alweer 16 oud dit plaatje, dat was ook tevens de leeftijd van zanger Daniel Johns toen hij in 1995 doorbrak met Silverchair. Een Australisch grungebandje, zeker in het begin niet al te origineel (maar wat wil je als je met zijn gedrieën nog zo jong bent) die zich gaandeweg op muzikaal gebied aardig begon te ontwikkelen. Het album Diorama werd zelfs deels opgenomen met Van Dyke Parks en kende vrij aardige arrangementen.
Johns is een interessante artiest, zo vormde hij met Dj Paul Mac een gelegenheidsduo; The Disscociatives. Het is een bonte mengeling van rock, pop, elektronische elementen, beetje funk en wat ambient. Johns heeft gevoel voor mooie melodieën, Young Man en Forever And a Day zijn heerlijke oorwurmen, waarmee de zanger bewijst meer te zijn dan het Australische equivalent van Seattle. Voor het overige is het allemaal wat vrijblijvend wat wel vaker het geval is bij gelegenheidsformaties, hier en daar leuke aanzetjes tot een mooie song maar het wordt niet altijd even goed uitgewerkt. Somewhere Down the Barrel en Thinking In Reverse zijn ook nog wel aardige nummers maar de eerlijk gebied te zeggen dat er wellicht meer in had gezeten als de heren wat kritischer met het songmateriaal waren omgegaan. Desalniettemin is het interessant plaatje, met enkele mooie harmonieën, fraai gearrangeerd en enkele prima songs. Kortom voor muzikaal breed geïnteresseerden valt hier zeker wat uit te halen.