Tangerine Dream - Lily on the Beach (1989)

Zover ik weet, eigenlijk een soundtrack. Maar wel een mooie. Op CD.

Dit album van Tangerine Dream kan mij niet echt bekoren wat denk ik komt dat alles net even te gelikt klinkt. Wat ook zeker meespeelt is dat dit het tweede album is zonder Christopher Franke, en die leegte hoor je. Wel hoor ik op Lily on the Beach dat de heren Froese en Hasslinger hun stinkende best doen om er iets van te maken, maar ergens halverwege blijven steken. Dat is jammer, want de voorganger, Optical Race, had dit euvel niet. Wellicht ligt de oorzaak van dit aan het feit dat Tangerine Dream te veel soundtracks achter elkaar hadden gemaakt, waardoor de inspiratie bron was opgedroogd.

Begrijp mij niet verkeerd. Ik heb heel veel bewondering voor wat Edgar Froese met Tangerine Dream doet, maar soms moet je kritisch zijn.

Dit is nou typisch een album voor de combinatie Froese/Haslinger, goed in elkaar gezet. Met lekkerre korte stukken. Nog steeds een album dat ik regelmatig draai en bij weg kan dromen. Krijg dan een heerlijk zomer's gevoel over me. Een onderschat album van TD.

Tsja. Moeilijk. Aan de ene kant kan ik me erin vinden dat deze CD net te gelikt is. De eerste track is nog wel verrassend, maar dat nummer is toch ook wel redelijk anders dan we van TD gewend zijn. Er staan een aantal goeie nummers op, maar ook nummers die gewoon vullertjes zijn. En o ja, op deze CD irriteert ook dat steeds hetzelfde synthpiano-geluid wordt gebruikt....handelsmerk van de TD van deze periode ja, maar moet het steeds? Optical Race was wat dat betreft meer een album om in op te gaan wat mij betreft.

Ik kan dit album nog nét een voldoende geven, vanwege een paar erg aanstekelijke nummers die er op staan. Maar het klopt wel dat er een aantal inspiratieloze opvullers opstaan.
Na het sterke Optical Race, is Lily on the Beach toch een beetje het ondergeschoven kindje, ook aangezien het feit dat opvolger Melrose weer een stuk beter zou zijn.
Neemt niet weg dat de bedoelingen best goed zijn, want er staan een paar mooie pareltjes op, waarvan Twenty-Nine Palms misschien wel de beste is. Een synth-piano-georiënteerde ballade zoals alleen TD die kan maken. Het titelnummer klinkt voor de hand liggend, maar heeft een aanstekelijk thema en is daardoor ook de moeite waard.
Long Island Sunset heeft ook zeker z'n momenten, het is alleen jammer dat deze track in het middenstuk nogal uit z'n voegen springt. Hadden ze het nummer mooi rustig gehouden, was ie i.m.o. een stuk beter geweest.
TD heeft overigens wel geschiedenis geschreven door de meest originele songtitel te verzinnen, en dan doel ik uiteraard op track 1, die overigens wel weer goed is.
Een 3.

Inderdaad, Optical Race had nog een bepaalde drive, wat op dit album wat moeilijker is te vinden. Wat best jammer is, want daardoor lijkt het op een soundtrack van een film waarvan de regie zoek is.

Zwak nou nee het is een fijn album om naar te luisteren tenminste als je de insteek van Edgar en Paul kunt volgen. Moet je net iets meerweten over de achtergrond van dit album. Het hele album is gebasseerd op plaatsen waar in VS waar Edgar tijdens de Optical Race tour is geweest en dat maakt deze schijf zo bijzonder. Het is zeker niet de sterkste van TD maar wel een aardig album.

Dus als ik je goed volg, zou ik dit album moeten zien als een fotoboek van Edgar Froese wat gemaakt is op een tour door de VS. Dergelijke boeken kunnen heel mooi zijn, hoe bijzonder dan ook, maar als de foto's niet gelukt zijn dan blijft het niet hangen. Dat gevoel heb ik bij dit album. Goed, een track als Long Island Sunset is erg mooi waardoor een niet zo fraai album toch goed wordt afgesloten.

Tja je zou het kunnen zien als een fotoboek. In mijn ogen best geslaagd.

Wellicht in het kader van een gemiddelde popgroep, maar voor een groep met zo'n lange staat van dienst, is dit nou niet je van het te noemen. Zoals ik al eerder schreef, ik mis hier een drive die op de andere albums van Tangerine Dream wel aanwezig is. Daarnaast is de productie wat kil te noemen wat op Optical Race wel in de haak was.

Als je zegt het is niet de beste van TD o.k. maar het blijft toch een ardig album ze hebben wel slechtere dan deze gemaakt. Vindt 'm soms beter te verteren dan Optical Race, maar goed zo zie ik het en daar hoeft niemand het mee eens te zijn. Smaken vershillen nu eenmaal.

Laat ik maar eerst opschrijven dat ik een ieder zijn meug gun, ook in dit geval. Zo juist heb ik Optical Race en Lily on the Beach achter elkaar gedraaid. om te achterhalen waarom ik de dingen heb opgeschreven heb zoals ik dat gedaan heb.

Volgens mij is de productie op Optical Race warmer dan die op Lily on the Beach, waardoor het al 1-0 is voor het eerst genoemde album. Lily on the Beach klinkt voor mij wat plastic-achtig, waardoor er al een "achterstand" ontstaat. Daarnaast zijn in mijn oren de composities op Optical Race beter dan op dit album. Hierdoor is het al 2-0.

Zo kan ik blijven doorgaan, omdat ik het nodige mis op Lily on the Beach. Dit is volgens mij toe te schrijven aan een drukke tijd en de vele veranderingen binnen Tangerine Dream die destijds plaats vonden. Voor mij dus iets wat ik terug hoor op dit album.

Eigenlijk best wel grappig. 1 qua warmte van opname dan zou het 0-1 voor Lily moeten zijn, waarom, Edgar vond de sounds op Optical race te blikkerig na uitgave het alles te maken met het opnieuw gebruiken van Cubase op een apple computer. Simpel gezegd moet ik Edgar gelijk geven het klink wat metaal achtig maar dat heeft ook zo z'n charme. Tja en die 2 andere punten zijn voor mij eveneens in het voordeel van Lily, grappig dat 2 mensen er anders over kunnen denken, maar goed ook.

Het is zeker interesant te noemen dat twee liefhebbers van dezelfde groep zo verschillend kunnen oordelen over iets. Hierbij moet ik gelijk denken aan hoe je door ervaring en opvoeding muzikaal opgevoed bent. Waarna je je eigen gang gaat, maar wel met het voorafgaande in het achterhoofd. Dit is dus voer voor psychologen. Toch ziet Optical Race de cd-speler meer van binnen dan Lily on the Beach, terwijl die laatste prima kan passen bij het lekkere weer van de laatste tijd.

Na, dit album ben ik afgehaakt bij Tangerine Dream!

Ik snap het op zich wel vanwege de veranderingen die TD doorvoerde in de muziek, maar misschien is het toch een tikkeltje zonde dat je ze daarna uit het oog verloren bent. Ze hebben namelijk de afgelopen 25 jaar her en der echt wel nog prachtpareltjes gemaakt.