Jag Panzer - Ample Destruction (1984)

Destijds een underground topper van jewelste. De hier genoemde persing bevat als "extraatje" de listing van de eerste Jag Panzer EP (een nog grotere underground topper) in de vorm van de laatste 4 nummers. Kick ass power metal, mijn 4* zijn eigenlijk nog aan de lage kant

Schitterende plaat van een van de groten der aarde. Begin van een legende.

Helemaal mee eens,dat harry conklin en meester,gitaristen,chris broderick/mark briody schitteren en dat deze kick-ass-power metal niet verloren gaat en zich mag meten met de grote der aarde.
Er rest mij altijd nog een vraag: wat voor sleutelrol super-gitarist:Joe tafolla nou had bij deze band,denk aan john petrucci die bij majesty ,speelde na zijn overstap bij dream theater ,en b.v.vinnie moore die op een blauwe maandag bij vicious rumours speelde en nu in, ufo, speelt.
mooiste nummer vindt ik persoonlijk:the crucifix,choir of tears,harder than steel,power surge.

Ik snap de ophemeling van dit album onder een aantal liefhebbers van true metal niet zo. Jag Panzer laat hier een rammelend, knullig, maar ergens ook wel charmant geluid horen, maar de songs zijn eigenlijk niet heel boeiend. Conklin zingt goed en het gitaarwerk mag er soms best wezen. De complimenten zijn er voor The Crucifix, want als Jag Panzer op de epische tour gaat, is het wel meteen heel goed. Je moet alleen door veel middelmatigheid heen werken om tot dat gave slotnummer te komen. Tegenvallend begin van deze marathon.

Jag Panzer mag hier dan wel musicmeter niet de liefde krijgen die de band in Duitsland wel krijgt, maar in underground metalkringen is de groep uitzonderlijk geliefd. Sterker nog, Ample Destruction wordt geprezen als een van de beste cultklassiekers ooit. Ik heb praktisch alle albums van deze band in mijn collectie, maar heb dit debuut nooit aangeschaft. Omdat het slecht was? Geen idee, ik wilde er nooit het volle pond van 25+ euro voor neerleggen.

Nu we Jag Panzer eens aan een complete marathon onderwerpen, moet ik toch toegeven dat het debuut wat tegenvalt. Doet me qua sound denken aan Noble Savage van Virgin Steele of de debuut-EP van Queensryche, maar dan met rammelender materiaal en een paar abominabele refreinen. De band lijkt nog niet helemaal door te hebben of ze voor de epische sound of snelle punky heavy metal gaan. Muzikaal liggen de vergelijkingen met Judas Priest en vooral Iron Maiden voor de hand, maar het eerder genoemde Queensryche komt ook zeker in de buurt. Pas op de afsluiter The Crucifix komt de band pas echt los.

Conklin is wel een gave zanger in al 'net niet onder controle'-zanglijnen. Rauw en ongecontroleerd, maar wel zeer kenmerkend. Er is met het gitaarwerk ook echt niets mis. De ritmesectie is ook prima. Het ligt het gewoon aan het feit dat de songs het nog net niet zijn.