Jag Panzer - Mechanized Warfare (2001)

Ik snap werkelijk nog steeds niet waarom niemand op deze band gestemd heeft want deze band gaat al een tijd mee en bezielt over twee enorm gedreven gitaristen,mark briody en chris broderick.
Ik denk zelfs persoonlijk ook onder mijn kennissenkring dat dit zelfs het beste en meest symetrische album van de band is.
De band mocht als voorloper al bij de reguliere concerten samen met,flotsam&jetsam,annihilator,vicious umours,iced earth),meedelen.
De vocalen zijn voor rekening van harry conklin en je mag lullen wat je vind maar hij kan niet alleen imponeren in zijn wodka/tequila stem die schroeierig uit zijn keel als een versuvius die ontstijgt naar voren komt maar hij kan ook acteren.
een nummer als,take to the sky neemt menmee naar o.a.alsof het vanuit de kilmanjaro gezongen wordt en de lawines dieop je afkomen met alle strapatsen van dien en een sleutelrol weg is gelegd voor het gitaarwerk van broderick(niet voor niets door megadeth-mustaine weggeplukt),het nummer verveelt nooit,een nummer als the silent gaat over de verstrooiing in een primitieve eeuw van verkreukeld perkament papier,zwanepennen en guillotines die je de das om doen.
Een steriel nummer als,power surge had zo een enorme hit kunnen worden en met choir of tears, komen de gouddelvers aan hun trekken om bizarre tochten te maken in het middel gebergte.
Dat harry conklin in alles in staat is en zijn mannetje staat heeft hij met zijn solo-escapades goed verstaan om met zijn nieuwe band:satan's host te gaan zingen.
De omvangrijke solo's die niet onder doen en je zwemvliezen aan trekken van dronken kikvorsmannen en knijpkatten in de geeuw van de openbare nacht,is dit genieten met de slagroom en de zuidvruchten op de gelantine pudding.

Geweldig album van deze Amerikanen hoewel het niveau een beetje wegzakt vanaf het 7e nummer.

Voorlopig blijft Jag Panzer me niet echt boeien. Echt een band die super kan spelen en een zanger heeft die een fantastische uithaal heeft, maar de songs zijn als los zand. Gave stukken, maar het geheel valt steevast uit elkaar. Jag Panzer vergeet een punt te maken. Het werkt nergens naar toe en werkt al helemaal niet zijn ideeën uit. Het grootste deel sleept gewoon voort. Ik begrijp inmiddels heel goed waarom deze band nooit groot geworden is.

Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Ample Destruction
4. Mechanized Warfare
5. Thane To The Throne
6. Dissident Alliance

Mijn favoriet tot nu toe, al valt het me toch enigszins tegen hoe ik bij het herbeluisteren toch niet verder dan de vier sterren kom. Cold Is the Blade (And the Heart That Wields It) en All Things Renewed zijn twee monstertracks en horen verreweg bij het beste dat de band ooit heeft gepubliceerd, terwijl ook opener Take To The Sky en Power Surge (toffe zanglijnen en tekst) mijn hart sneller doen slaan. The Scarlett Letter is echter vrij saai en het is lang niet allemaal zo spectaculair als ik me herinnerde. Wel het meest proggy album tot nu toe, waarbij vooral de rare ritmes en riffstructuren goed opvallen. Conklin doet ook verder weer goed zijn best. Fijn zodoende, maar had toch nog beter gekund.

Voorlopige tussenstand:
1. Mechanized Warfare
2. The Age Of Mastery
3. The Fourth Judgement
4. Ample Destruction
5. Thane To The Throne
6. Dissident Alliance

Een leuk en vermakelijk album van de band. Het begint eigenlijk ijzersterk, maar duurt uiteindelijk net wat te lang. Wel is de zanger echt heel fijn en muzikaal zit het ook echt wel goed in elkaar. Vermakelijk dat vooral.