Laura Nyro - New York Tendaberry (1969)

In het vijfde middelbaar moest ik ooit van m'n leraar Nederlands een spreekbeurt geven over "mijn ideale vrouw" (ik was nota bene de enige die zo'n spreekbeurt moest geven - de leraar deed het om me te helpen met m'n verlegenheid ).

Wat een rotopdracht was dat! Hoe omschrijf je "de ideale vrouw"? Nu heb ik nooit vastomlijnde ideeën gehad omtrent vrouwen - zolang ik een melkwegstelsel kan zien in haar ogen ben ik dik tevreden

De spreekbeurt liep verschrikkelijk slecht af. Maar toen ik deze plaat kocht op m'n 21ste moest ik terugdenken aan die vermaledijde spreekbeurt.

Ik wéét nog steeds hoe ze eruit ziet, maar deze komt verdomme héél aardig in de buurt. Ik zou kunnen beweren over Laura Nyro: "Gezegend zijt gij, vrouw der vrouwen!"

In haar songs is ze iedereen tegelijkertijd - in haar spontaniteit en haar tristesse omvat ze elke persoon. 't Is zo een plaat waar ik van de eerste draaibeurt een "klik" in mijn hoofd van kreeg.

Zo'n nummer als " You don't love me when I cry" is werkelijk ontroerend in zijn vrouwelijke (! ) oprechtheid.

Laura - you still rock my world

Mooi verhaal, Zachary. Ben zeer benieuwd naar Laura.

Ik ben blij dat er iemand hier tenminste nog interesse heeft in deze geweldige cultartiest. Ik vind "Eli And The Thirteenth Confession" (1968) iets beter, maar ook dit album bevat genoeg hoogtepunten om een aankoop waard te zijn. Vooral 'Captain Saint Lucifer', de titelsong en 'Save The Country' (ook gecovered door Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity) zijn uitstekend.

Een ode, een klaagzang, een manifest, New York Tendaberry smaakt zoet, zuur, bitter. Laura Nyro leeft, beleeft en ondergaat. Broader than Broadway, smaller than Little Italy. Haar muziek reikt, bereikt en onderlijnt. Emoties zonder filter, open en bloot, tentoongesteld. Rest enkel nog ten prooi te vallen.

Een stille blijk van grote liefde staat vlakbij een ontstellende kreet van diepgewortelde obsessie.

"DIE!"

"I would lay me down and die, for my Captain." Inwendige tumult met onaangekondigde frustraties tot gevolg. Onrust in rust, waar de donkerste kronkels zich een weg uit haar hoofd banen. "Captain, say yes," dooft het een minuutlang uit. Rust in onrust, in bedwang van een ongezonde focus.

"In my mind, I can’t study war no more." Haar waanzin getuigt van een dosis gezond verstand. Kasten blazers en strijkers, niet als opsmuk, maar uit noodzaak, van leven of dood. Het showelement, zonder de act. Een zalf, een therapie voor haar aan flarden getrokken ziel.

Intens. Alles, om een peace of mind te bekomen, zichzelf zien. Puur. "You look like a city, but you feel like religion to me." Het onderworpen zijn aan.

Lijstjes maken is niet één van mijn fave bezigheden, games doe ik ook nauwelijks meer. Er gaat zoveel tijd zitten en al draagt het wel bij aan de 'boterham tot tevredenheid' leidt de MuMe-tijdverkwisting ertoe dat de gewone boterham bijna niet meer op de plank komt.

Een van de activiteiten van de laatste tijd was het maken van 60s-lijst. Dat viel niet mee. Een van de albums die weer de revue passeerde, was dit album.

Destijds leerde ik Laura Nyro kennen via David Howells - Fill Your Head with Rock (1970) - daar staat nog meer moois op. In die pre-internet tijd was zo'n compilatie een heel goede manier om allerlei bands/artiesten te leren kennen, alhoewel de term "rock" niet de meest geëigende is voor artiesten als Laura Nyro, Al Stewart of Leonard Cohen.

Dit album was de eerste plaat die ik van haar kocht. De oudste herinneringen nestelen zich het diepst. Prachtplaat, al vind m'n lief dit geen typische muziek voor mij Bedenk dat dit eind jaren 60 is gemaakt, maar in al zijn kracht nog steeds heel actueel klinkt, qua thematiek. Vocaal sterk, soms uitwaaierende orkestraties, niet op één genre te binden, emotionele diepgang en dan ook nog heel warm klinkend. Zou dergelijke muziek vandaag de dag nog mogelijk zijn? Zou het breed gedragen worden? Of zou het bijgeschaafd worden richting mainstream?

Ook na lange tijd uiterst herkenbaar, met een diepgang die noopt tot stilte en reflectie. Van haar albums vind ik er zeker drie ijzersterk - de andere moeten ook weer worden aangeschaft.

Dit is natuurlijk een van haar beste albums, Mjuman. Net als bijvoorbeeld Eli and the thirteenth confession. Maar bijna al haar platen zijn meer dan de moeite waard.

Dat is de volgende die gekocht gaat worden - no rush, dingen moeten kunnen inklinken. Het is niet mijn ding om in een paar weken heel het oeuvre van één artiest af te werken - dan geniet je veel minder.

Laura Nyro heb ik pas vrij laat ontdekt. Bij het uitkomen van Smile. Het tweede album wat ik kocht was Eli and the thirteenth confession, dat mij in eerste instantie heel erg tegen viel, want het was een totaal ander album dan Smile. Dat is later goed gekomen, want het is intussen een van mijn favoriete albums aller tijden. De zang op latere albums is trouwens veel minder intens dan in de beginperiode. Maar bijvoorbeeld een album als Nested doet weinig onder voor Eli en New York Tendaberry.

Ik leerde Laura Nyro in het tijdsgewricht zelve kennen door de eerder genoemde verzamelaar. Haar track ging heel diep, en mede door een soort van jazz-feel (er lijkt een soort link met Blood Sweat & Tears) blijft het lang bij je. Ook wanneer je een album lang niet hebt gehad - en, geloof me, niet alle albums die worden teruggekocht leiden tot een vergelijkbare Aha-erlebnis als bij dit album.

Ik heb vrienden die, als ik ze een bepaald boek tip, aansluitend het hele werk van de auteur 'afwerken' - voor mij lijkt dat dan alsof ze denken "nou dan heb ik dat maar vast gehad" - intens genieten komt voor mij in fases/afleveringen. Echt goede muziek moet je - gek genoeg - niet te vaak draaien, in doses, want het is een sterk medicijn dat kan leiden tot verslaving.