Manilla Road - Mysterium (2013)

Waar Voyager het album is waarmee ik Manilla Road leerde kennen, is Mysterium de plaat waarmee de liefde voor deze band echt begonnen is. Toch draaide ik dit album vrij weinig, omdat ik direct overging op de klassiekers. Nu ik Mysterium echt de kans geef, besef ik me hoe goed Manilla Road de laatste tien jaar eigenlijk bezig is. Na het wat eenvoudige The Grey God Passes passeert het ene na het andere stoere nummer, waarbij rauwe energie en mysterieuze sfeer de hoofdmoot zijn. Als ik naar Mysterium luister en mijn ogen dicht doe, waan ik me weer in een of andere rokerige kroeg waar ik vaak toffe, obscure bands heb zien spelen. Topkwaliteit hoor je niet veel hier, maar het is tof en luistert vooral lekker weg vanwege de riffs, solo's en sfeer waar Manilla Road altijd zo sterk in is.

Toch word ik misschien wel het vrolijkst van The Fountain. Het enige akoestische nummer op dit album, waar Mark Shelton voor de verandering eens niet de rol van Conan, een viking of iets anders stoers vertolkt, maar als zichzelf aan de luisteraar richt. BIjna vaderlijk moedigt hij je aan hoe belangrijk je dromen zijn en dat je er altijd voor moet gaan. Dit is een onderschat album. Het is inderdaad geen Open The Gates of Crystal Logic, maar laten we eerlijk wezen. In de herfst van het bestaan van Manilla Road brandt het heilige vuur nog steeds!


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Mysterium
8. Playground of the Damned
9. Courts of Chaos
10. The Deluge
11. Invasion
12. Gates Of Fire
13. Spiral Castle
14. Metal
15. Out Of The Abyss
16. The Circus Maximus

In 2013 heb ik dit album nog voor Metalfan.nl gerecenseerd met een 75/100 (te vinden via Manilla Road - Mysterium | Metalfan.nl Review om het album vervolgens niet heel erg veel meer extra te beluisteren. Mysterium is een heel stabiel album, maar het ontbeert wel een paar echt bijzondere tracks. Goed, The Fountains is pure poëzie en een van de beste ballads die ze ooit geschreven hebben, maar verder kabbelt het allemaal voor mij net teveel voort. Stand Your Ground heeft een lekker tempo en stevige uithaal van Hellroadie, terwijl Only The Brave ook lekker rockt, maar daar is het allemaal wel een beetje mee gezegd. Slecht is het niet en ik herken zeker het gros van de nummers nog wel, maar in vergelijking met de andere albums die ik de afgelopen tijd heb beluisterd, is het er voor mij toch eentje die wat minder prioriteit heeft met opnieuw luisteren. Wel een fijne productie, goed drumwerk en wederom prima gitaarpartijen zoals altijd!

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Voyager
7. Atlantis Rising
8. Crystal Logic
9. Playground Of The Damned
10. Gates Of Fire
11. Spiral Castle
12. Invasion
13. Mysterium
14. Out Of The Abyss
15. The Circus Maximus
16. Metal

Een vermakelijke plaat die wat stroef begint. Er staan echter een aantal prima nummers op als The Battle of Bonchester Bridge en the Fountain. Verder is het niet heel spectaculair, maar zeker wel genietbaar. Leuke plaat.

Dit album luistert lekker weg. Behoort wat mij betreft ook zeker bij de beste albums.