Lambchop - Aw C'mon (2004)

Ga er maar voor zitten, gedurende 4 maanden elke dag een nummer schrijven. Kurt Wagner deed het in de periode zomer tot en met de winter in 2002. lekker op zijn gemakske zittend, de gitaar zoals gewoonlijk op schoot.

Het resultaat bracht lambchop tegelijkertijd uit op deze 2 cd’s Aw C'mon en No, You C'mon . Volgens Wagner moet je ze los van elkaar zien. Maar dat lukt mij niet, zeker niet als je bedenkt dat ik ze samen in een kartonnetje heb gekocht. Je hoort dat beide platen rond de zelfde tijd zijn opgenomen.

De muziek is weer een stuk voller na, het spaarzame door de piano gedragen, Ís a Woman’. De gitaar is weer terug, drums en zwierige strijkers. Gebleven zijn de soulvolle stem van Kurt Wagner en zijn sublieme teksten. Altijd beschrijvend, haast filmisch gedetailleerd. De mooie composities en begeleiding van de band.

Maar toch kan de plaat mij niet in zijn geheel boeien zoals andere platen van Lambchop er staan zeker mooie nummers op. De geweldige overgang van het intronummer naar Four Pounds in Two Days en nummers als Steve Mcqueen. Maar ook vaak mindere goden en instrumentaaltjes die net wat te lang duren of niet interessant genoeg zijn (gemaakt als soundtrack voor de film Sunrise uit 1927)

De muziek is geweldig, je hoort dat je met top muzikanten te maken hebt. Geweldig hoe je met zo’n grote band de sfeer zo klein en intiem weet te houden. Toch mis ik bij deze plaat de scherpe randjes die andere platen van Lambchop meer hebben en is het soms net te glad.

Aw C'mon vind ik de beste van de twee. Deze is meer één geheel in sfeer en geluid en hier staan de beste nummers op 4*. No, You C'mon klinkt meer als een samenraapsel van nummers. En er staan meer ronduit vervelende nummers op zoals Nothing Adventurous Please en Shang a Dang Dang. Deze laat een wat stevigere Lambchop horen 3.5*

Niet Lambchops beste albums, hiervoor zou ik eerder Nixon, Is a Woman, How i Quit Smoking en Damaged aanraden. Maar voor de liefhebber toch weer genoeg parels om op te duiken.

Nothing but a Blur from a Bullet Train is fenomenaal

Wordt tijd dat ik is een Lamchop album in huis haal, weet alleen nog niet welke. Deze maakt een aardige kans, alhoewel de prijs me wel tegenvalt...

Inderdaad, en die tekst. Hoe mooi kun je een langsrazend landschap beschrijven in al zijn kleuren.

'the wine colored country
unfolded as we tumbled
into our rooms'

Ik heb mijn favoriete genoemd, maar ik denk dat je cd's van Lambchop met mate moet consumeren. Er lang naar luisteren om er van alles in te ontdekken. En jezelf dan weer trakteren op een nieuwe.

De liefhebber ontdekt op elke Lambchop cd wat moois.

Ik huurde dit van de bieb, zonder dat ik er ooit van gehoord had...

was geïntrigeerd door die rare naam... Lambchop, dus nam ik hem mee.

En na wat beluisteringen geheel gebiologeerd door deze mooie hemelse klanken...
En effe gecopieerd, dat spreekt.

Jasper, je kunt misschien met deze beginnen ???

4 stars hoor!
****

Een erg " luchtige " plaat voor Lambchop begrippen maar ik vind het album wel erg mooi.
Ik kom nog wel met een beoordeling.

Net zo goed als zijn broertje wat mij betreft ( No You C"Mon ).
Rijk georchestreerd en Kurt Wagner is zowaar wat spraakzamer!!
Het instrumentaaltje The Lonal Official is erg mooi en springt er bovenuit.
En is Timothy B. Schmit geen eerbetoon aan de bassist van die grote band ???
Fraai album.

Toen dit combi-album uitkwam vond ik het maar een sof... Maar ondanks de gebruikelijke overdaad aan liedjes (bij een dubbel-album bedoel ik, en dit is toch wel een soort pseudo-dubbel-album, ondanks dat ze op Musicmeter apart staan vermeld), staat er toch genoeg prachtigs op. Ik vind dit een soort ambient Lambchop, de band is altijd al rustig natuurlijk, maar hier zweeft het rustig langs maar vooral ook dóór je heen. Toch wel een fijn gevoel. Uitschieters voor mij op deze zijn Something's Going On en Action Figure.