Lambchop - No, You C'mon (2004)

Ga er maar voor zitten, gedurende 4 maanden elke dag een nummer schrijven. Kurt Wagner deed het in de periode zomer tot en met de winter in 2002. lekker op zijn gemakske zittend, de gitaar zoals gewoonlijk op schoot.

Het resultaat bracht lambchop tegelijkertijd uit op deze 2 cd’s Aw C'mon en No, You C'mon . Volgens Wagner moet je ze los van elkaar zien. Maar dat lukt mij niet, zeker niet als je bedenkt dat ik ze samen in een kartonnetje heb gekocht. Je hoort dat beide platen rond de zelfde tijd zijn opgenomen.

De muziek is weer een stuk voller na, het spaarzame door de piano gedragen, Ís a Woman’. De gitaar is weer terug, drums en zwierige strijkers. Gebleven zijn de soulvolle stem van Kurt Wagner en zijn sublieme teksten. Altijd beschrijvend, haast filmisch gedetailleerd. De mooie composities en begeleiding van de band.

Maar toch kan de plaat mij niet in zijn geheel boeien zoals andere platen van Lambchop er staan zeker mooie nummers op. De geweldige overgang van het intronummer naar Four Pounds in Two Days en nummers als Steve Mcqueen. Maar ook vaak mindere goden en instrumentaaltjes die net wat te lang duren of niet interessant genoeg zijn (gemaakt als soundtrack voor de film Sunrise uit 1927)

De muziek is geweldig, je hoort dat je met top muzikanten te maken hebt. Geweldig hoe je met zo’n grote band de sfeer zo klein en intiem weet te houden. Toch mis ik bij deze plaat de scherpe randjes die andere platen van Lambchop meer hebben en is het soms net te glad.

Aw C'mon vind ik de beste van de twee. Deze is meer één geheel in sfeer en geluid en hier staan de beste nummers op 4*. No, You C'mon klinkt meer als een samenraapsel van nummers. En er staan meer ronduit vervelende nummers op zoals Nothing Adventurous Please en Shang a Dang Dang. Deze laat een wat stevigere Lambchop horen 3.5*

Niet Lambchops beste albums, hiervoor zou ik eerder Nixon, Is a Woman, How i Quit Smoking en Damaged aanraden. Maar voor de liefhebber toch weer genoeg parels om op te duiken.

Deze sinds kort als dubbelaar in huis ( Aw C" mon / No You C"mon ).
Beide mooie albums, ga ze beiden intensief beluisteren.

Erg mooi album, een groeier wat mij betreft, ik moest het wel meerdere malen beluisteren voor dat het muntje op de juiste plaats viel.
Lambchop verrast me zeer met dit album, neem nu alleen maar het vrolijke aanstekelijke instrumentale openingsnummer Sunrise.
En zo eindigt de plaat ook met The Producer
Vooral Under A Dream Of A Lie & About My Lighter springen er in positieve zin bovenuit.
Veel instrumentale nummers, Kurt Wagner is weinig spraakzaam maar het album is inderdaad 1 geheel.