Rosemary's Sons - St. Eleanor's Park (2005)

De jongens uit Breda zijn bezig met een nieuw album.
"Nieuwe Sons CD klaar!
Het nieuwe album van Rosemary's Sons is af. De cd telt elf kleine compacte liedjes met als motto 'Don't bore us, get to the chorus' mentaliteit. Met het typische Sons geluid is deze plaat weer een topper! De release van de eerste single, 'How about it', stond gepland in april en het album zou vier weken daarna volgen. Door verandering van o.a. management en zakelijke aspecten van de muziekindustrie heeft dit vertraging opgelopen. De release-datum van het nieuwe album is helaas nog niet bekend. We gaan ervan uit dat het bij een kleine vertraging blijft."
Deze info komt van hun website.
http://www.rosemaryssons.nl

6 november in 013 Tilburg en 8 november in Paradiso Amsterdam in het voorprogramma bij Stevie Ann.
Maarten van Damme, gitarist van Rosemary's Sons (en ex Abel) speelt alle gitaren in de band van Stevie Ann.

Waardig opvolger van All in hand. Waarom lukt Racoon het wel om succesvol te zijn en Rosemary's Sons niet? Naar mijn mening doen beide bands niet voor elkaar onder. Misschien dat het met de hierboven aangekondigde nieuwe plaat wel lukt. 3x is ten slotte scheepsrecht. En eerlijk is eerlijk: bij Racoon begon het ook pas na de 3e te lopen.

Jammer dat deze band nooit echt veel succes heeft gekend. Ik vind dit een mooi sfeerplaatje, maar dat komt misschien ook door de manier waarop ik 'm heb beluisterd: middenin een slapeloze nacht. In de verduisterde woonkamer, met de koptelefoon op en alleen het licht van de display van de CD-speler. Zo'n setting is in elk geval goed voor een intensieve luisterbeurt.

Dit album opent rustig met een wonderschone ballad, waarna het pas in het derde nummer een beetje gaat rocken. De kalme nummers hebben hier sowieso de overhand en dat is maar goed ook, want in de uptempo rocknummers krijgt de muziek van Rosemary's Sons algauw iets anoniems. Competent, maar zonder eigen gezicht.
Juist als ze gas terug nemen, zijn deze mannen - in elk geval op dit album - op hun best. Een zanger met de juiste dosis gruis op de stembanden - hij doet hier en daar een beetje aan Bryan Adams denken, maar dat vind ik in dit geval geen slechte referentie - ondersteund door een kabbelend beekje van zowel akoestisch als elektrisch gitaargetokkel, een lekker vaak terugkerend orgeltje en af en toe een klaaglijke mondharmonica. Best doorleefd allemaal, al klinkt het allemaal behoorlijk toegankelijk en goed geproduceerd.

De trits van de nummers 4, 5 en 6 vormt een hoogtepunt, terwijl de omringende nummers 3 en 7 juist op een nogal doorsnee manier rocken. Jammer, want daardoor hou ik toch een wat tweeslachtig gevoel over aan een plaat die inderdaad een waardige opvolger is van hun debuut, misschien zelfs nog een tikje beter.