Grim Reaper - See You in Hell (1983)

Weer zo'n NWOBHM exponent, en absoluut geen slecht album, "See you in hell" is een sterke opener, en dat niveau blijft min of meer het hele album gehandhaaft. Redelijk zeldzaam tegenwoordig en dus moeilijk te vinden..

Oorspronkelijk is See You in Hell het nummer waarmee het album afsluit. Zoals hier te zien. Ik heb dus een correctie doorgestuurd die inmiddels geaccepteerd is.

Ik vind dit wel een heerlijke plaat. De zangpartijen zijn nogal over the top en soms is er wat teveel herhaling, maar dat kan de pret voor mij niet drukken. De opvolger Fear No Evil was helaas al heel wat minder goed.

De sterke gitaarlijnen en de hoge vocalen spreken me wel aan...
Maar, wat ik me nog herinner van mijn laatste luisterbeurten, het lijkt allemaal wel wat veel op mekaar.
Zelfde zanglijnen, zelfde songopbouw, enkele fillers.
En Toch een genietbaar album.
Best nog eens opleggen, TE lang geleden.

Heb dit album een paar keer beluisterd, maar het weet me toch niet te boeien. De gitaar staat me net te zacht in de mix,de drums hier en daar wat te hard. Belangrijker: er is weinig variatie tussen de nummers onderling, en binnen de nummers zelf wordt ook redelijk veel herhaald. De zang is ok, maar niet heel denderend. De hoge uithalen vind ik niet erg geslaagd, en sowieso heeft de zanger een stem die me niet erg lang bijblijft.

See You in Hell is wat mij betreft het beste nummer, The Show Must Go On een soort van powerballad. Het minste nummer dus.

2,5*

NWOBHM op zijn best. Sterk debuut. Minder bekend bij het grote publiek. Het titelnummer is zo een vet nummer
Mooie albumcover ook.

eindelijk heb ik alle abums na lang zoek werk op cd van grim reaper / see you in hell - fear no evil en rock you to hell

ja dit is weer oudewets beuke heerlijk gewoon dat 80´s gevoel komt helemaal weer tereug.

see you in hell my friend

Ik ben blijkbaar geen fan van Grim Reaper. Twee jaar geleden vond ik deze lp nog voor een leuk prijsje op een rommelmarkt, maar ik ben nooit aan het beluisteren toegekomen. Met de grote platenschoonmaak is deze boven water gekomen en uiteindelijk vind ik het toch maar een saaie bedoening. Alles draait om de toch al niet geweldige zang van Steve Grimmett. Hij zingt wel erg beknepen namelijk. Het gitaarwerk komt zelden in de spotlights en de drums zijn extreem saai. Dit had ik zelfs ingedrumd kunnen hebben, want maat houden was blijkbaar de enige vereiste. De titeltrack is inderdaad het lichtpuntje, maar komt op een moment waarop ik allang afgehaakt was.

Een aardig album van Grim Reaper wat het vooral moet hebben van de zanger. Soms is die echter nogal heel irritant aanwezig (Dead on Arrival). Instrumentaal is het niet heel bijzonder, maar wel vermakelijk. Zeker geen hoogvlieger. Het titelnummer is echter wel erg goed. Ik vind de opvolger eigenlijk een stuk beter.

Het titelnummer is goud. Daarna zakt het als een plumpudding in elkaar om als grrauwe middelmaatsmetal naar het laatste nummer toe te kruipen.