Beck - Stereopathetic Soulmanure (1994)

Niet zijn allerbeste, toch wel een must-have in je collectie, als je hem tenminste tegenkomt - ik heb hem zelf al 10 jaar. Het is eigenlijk een verzameling tot-dan-toe-liedjes, met enkele juweeltjes ertussen: Rowboat (gecovered door Johhny Cash), One Foot in the Grave (dat-ie híer op staat), Putting it Down en een melige ode aan Ozzy. Het geheel is behoorlijk wisselvallig.

Bij vlagen grappig op z'n Beck's. Verder een hopeloos stukje afvalbak opvulling.

Haha ja en dan echt hopeloos. Maarja. Als Beck-fan wel leuk om te hebben.
Diep respect dat je dit in elkaar durft te zetten als artiest xD

Crap man, vind het eigelijk best goed wat ik er nu zo van hoor
Heb ik dan echt zo'n wansmaak?

Het is best een leuke plaat, maar je moet wel een beetje tegen onzin kunnen. Ik vind dit zelf stukken leuker dan zijn laatste paar platen, in ieder geval.

Toch raar dat het cijfer zo ENORM verschilt met Mellow Gold, sommige track(jes) klinken echt alsof ze daar vandaan zouden zijn gekomen. Het is inderdaad een enorm rommeltje en echt goed kan ik het niet noemen, maar de typische charme is er al wel. Lekkere anti-folk met een punk attitude.
Nu alleen Golden Feelings nog en dan heb ik Beck's 'zeldzame oude trilogie' (zo heb ik het maar even genoemd) helemaal gehad. Dan kan ik daarna verder met zijn commercieelere platen.

Ben overigens ook nog benieuwd naar One Foot in the Grave. Ben best een fan van Becks roots-geluid, vind ik af en toe inderdaad beter dan het nieuwere werk van hem.

Ik heb hem op LP en daar staan de nummers in een andere volgorde.

Misschien wel mijn favoriete Beck-LP, hoewel One Foot In The Grave ook wel hoog scoort. Waar die laatste nog redelijk consistent is, is deze plaat afwisselend chaotisch en melancholisch. In ieder geval van begin tot eind zeer onderhoudend.

Rowboat, Puttin' It Down, Modesto zijn toch enkele van zijn mooite nummers. Satan Gave Me A Taco is briljante meligheid van het kaliber waar ook nummers als Steve Threw Up en het heerlijke Mexico toe behoren (beide non-album tracks).

Zijn latere platen klinken allemaal zo vlak, zo ongeïnspireerd. Op Sea Change valt dat nog mee, maar voor de rest is het na Odelay toch wel berg afgegaan.

Zeker niet zijn beste plaat, maar wel vermakelijk. Leuk om een beginnende Beck bezig te horen.

Wisselvallige plaat met heel veel komische nummers, 'sketches', enorme bergen improvisatie en live performance. Zeldzaam geworden in de tijd, de mensen die hem hebben mogen blij zijn
Favoriete nummers heb ik niet echt, hoewel Spirit moves me, Satan gave me a taco, Rowboat en Modesto erg hoog scoren.

3.5*

Blijft nog altijd sterker dan platen van de laatste tijd [The information, Modern Guilt] Zal ook wel met stijlverandering te maken hebben trouwens. Die breuk begon eigenlijk al bij Sea Change.

Heerlijke mafketelplaat. Geweldig om te horen hoe sommige muzikanten het lak hebben aan conventies en gewoon hun eigen ding doen.
Ik heb van dit album een versie met 26 tracks. De volgorde is anders en er staan drie extra noise tracks op.

Zou hier nou ook nog zo'n expanded edition van komen?
Die van One Foot In The Grave is erg geslaagd i.i.g.

Ik was helemaal vergeten dat ik deze op vinyl heb liggen. Morgen maar eens opzetten aangezien ik nu weer in mijn Beck periode ben.

Pfff, wat een waardeloos album. Vooral omdat songs als 'Rowboat' (niet voor niets door Johnny Cash gebruikt in zijn American Recordings serie) en 'The Spirit Moves Me' bewijzen hoe gemakkelijk Beck een liedje met een kop en een staart kan neerzetten, die nog beklijven ook. Maar al die melige geluidjes, kreetjes, foute pastiches. Het is teveel en te slecht.