Keith Emerson, Marc Bonilla, Terje Mikkelsen, The Keith Emerson Band, Müncher Rundfunkorchester - Three Fates Project (2012)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk / Duitsland
Rock
Label: Varèse Sarabande
-
The Endless Enigma Suite (Pt. 1) (4:08)
-
The Endless Enigma Suite (Pt. 2) (3:06)
-
American Matador (5:32)
-
After All of This (4:15)
-
Walking Distance (3:48)
-
Tarkus (Concertante) (20:04)
-
Malambo (4:03)
-
The Morning Sun (2:57)
-
Abaddon's Bolero (6:42)
-
Fanfare for the Common Man (Pt. 1) (3:33)
-
Fanfare for the Common Man (Pt. 2) (5:10)
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 5 december 2012, 18:36 uur
Keith Emerson en zijn band slaan de handen ineen met het Müncher Rundfunkorchester onder leiding van Terje Mikkelsen. Ik was razend benieuwd, aangezien de ELP fan recentelijk nog werd verwend met georkestreerde versies van o.a. 'Tarkus' (bijv.: YouTube - TARKUS ????.wmv )
Nu dan met Emerson en Bonilla erbij en het orkest is ook niet de eerste de beste. Rockbands met orkesten zijn niet altijd een gelukkige combinatie, maar Keith Emerson is natuurlijk wel iemand met een enorme know-how en liefde voor klassieke muziek. Het orkest verschaft de nummers van een hele rijke, machtige sound. Wat een dynamiek bijvoorbeeld op het einde van 'American Matador'! Ik zou eerder spreken van een verdieping van het geluid dan dat ze slechts op de achtergrond blijven.
Keith Emersons hand is kapot. Op dit volledig instrumentale album is hij (daarom) onderdeel van een geheel. Hij eist geen hoofdrol op, en je hoort dus ook geen gierende solo's en improvisaties. Jammer, maar begrijpelijk. De echte smaakmaker vind ik nog eerder Bonilla, wat is dat toch een onderschatte gitarist. Hij heeft absoluut een groot aandeel in het hoge niveau van dit album.
Nu dan met Emerson en Bonilla erbij en het orkest is ook niet de eerste de beste. Rockbands met orkesten zijn niet altijd een gelukkige combinatie, maar Keith Emerson is natuurlijk wel iemand met een enorme know-how en liefde voor klassieke muziek. Het orkest verschaft de nummers van een hele rijke, machtige sound. Wat een dynamiek bijvoorbeeld op het einde van 'American Matador'! Ik zou eerder spreken van een verdieping van het geluid dan dat ze slechts op de achtergrond blijven.
Keith Emersons hand is kapot. Op dit volledig instrumentale album is hij (daarom) onderdeel van een geheel. Hij eist geen hoofdrol op, en je hoort dus ook geen gierende solo's en improvisaties. Jammer, maar begrijpelijk. De echte smaakmaker vind ik nog eerder Bonilla, wat is dat toch een onderschatte gitarist. Hij heeft absoluut een groot aandeel in het hoge niveau van dit album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.