Year of the Goat - Angel's Necropolis (2012)

Staat op luisterpaal, klinkt niet slecht!!

Vorig jaar was het The Devil's Blood die met de plaat van het jaar kwam, dit jaar gaat labelgenoot Year Of The Goat ook voor de top 10 van dit jaar. Dit is namelijk een hele sterke plaat, het heeft op sommige momenten wel weg van The Devil's Blood. Deze band heeft een iets lichter en vooral gitaargericht geluid. De solo's op dit album zijn geweldig en passen bij de nummers. De twee stukken van 10 minuten vliegen voorbij en nemen je echt mee. De zanger heeft een gezond gevoel voor dramatiek en zit qua timbre bij Matthew Bellamy (Muse) voordat hij zeikerig ging zingen. Zo aan het eind van het jaar toch nog een verrassing. Als je houdt van bands als Ghost, The Devil's Blood, Jess And The Ancient Ones en Blue Oyster Cult moet je dit zeker gaan beluisteren.

Met een beoordeling wacht ik nog even!

Year of the Goat – Angels’ Necropolis (2012)

(Betere weergave via: Year of the Goat ? Angels? Necropolis (2012) | tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com )

Het Zweedse antwoord op The Devil’s Blood: zo zou je Year of the Goat in één regel kunnen beschrijven. En daarmee doe ik de Zweden niet te kort: een vergelijking met The Devil’s Blood is – gezien de hoge kwaliteit van de studioplaten en live-optredens van de Eindhovenaren – eerder een kwaliteitsstempel dan een schandvlek. Wat betreft originaliteit scoort Year of the Goat niet hoog: de band streeft overduidelijk een bestaand geluid na, dat van de ‘occulte rock’ en slaagt daar vanuit compositioneel oogpunt met verve in.

Wat is dan wel dat ‘occult rock’-geluid? Wel, dat hoef ik luisteraars van bands als The Devil’s Blood, Jex Thoth en Blood Ceremony niet te vertellen: gemetalliseerde hardrock beïnvloedt – in tegenstelling tot ‘retro’ bands als Wolfmother, The Sword en Rival Sons – door obscure, mystieke seventies-bands, als het met satanisme-flirtende Coven, Black Widow en Dust en bevangen door plechtige teksten over rituelen, zwarte magie, duivelsaanbidding en esoterisme. Sommige hedendaagse vaandeldragers van de occult rock, zoals Uncle Acid & The Deadbeats en Ghost, flirten met de (voor de leek-) duistere thematiek, maar Year of the Goat hoort duidelijk tot de serieuze genre-aanhangers.

De serieuze Satan-verering in een evidente overeenkomst met The Devil’s Blood, maar ook het feit dat Year of the Goat een sextet is met drie gitaristen en wisten te overtuigen met een EP, Lucem Ferre (2011), alvorens deze maand de eerste langspeler, Angels’ Necropolis, uitkomt; een conceptalbum over de gevallen engel Lucifer. Qua invloeden, in met name het gitaarspel, doet Year of the Goat aan The Devil’s Blood denken, maar de Nederlandse band dient in dit geval als een katalysator van vergane bands en artiesten waardoor beide bands geïnspireerd zijn: de New Yorkse legende Blue Öyster Cult, de twin-guitar helden Wishbone Ash, horror singer-songwriter Roky Erickson en spaghettiwestern-componist Ennio Morricone. Met hun majestueuze gitaarspel, de luchtige, totaal niet volgepakte productie en de breekbare stem van zanger Thomas Eriksson (die doet denken aan Muse’s Matthew Bellamy) refereert Year of the Goat sterker naar deze vier bovenstaande artiesten dan soortgenoten The Devil’s Blood.

Angels’ Necroplis opent niet geheel overtuigend met For The King, gekenmerkt door een Thin Lizzy-achtige instrumentaal intermezzo. Year of the Goat pakt vervolgens uit met het titelnummer; we worden eerst getrakteerd met een sfeervolle uitgesponnen intro, waarna het de ware aard van het nummer ontpopt: een klagend, maar tegelijkertijd gelukzalig refrein, ondersteund door pakkend riff-werk; Angels’ Necropolis is zonder twijfel één van de hoogtepunten van het gelijknamige album. Nummer drie, Spirits of Fire is hitgevoelig, maar bijna een exacte kopie van Blue Öyster-klassieker Don’t Fear The Reaper. Daarna word er met het spannende en bezwerende A Circle Of Serpents stevig op ingehakt. Het lange Voice Of A Dragon is instrumentaal erg dynamisch, met wederom een aanstekelijk refrein. This Will Be Mine en I’ll Die For You zijn weer korte nummers; pakkend, maar weer evident op de Don’t Fear The Reaper-blueprint gebaseerd. Tenslotte eindigt het epische Thin Lines of Broken Hopes het album met veel bombast.

Niet iedere compositie weet helemaal te overtuigen, maar doordat de nummers organisch in elkaar overvloeien vormt Angels’ Necropolis wel een coherent geheel. De missie van Year of the Goat voor een klassiek conceptalbum is wat dat betreft geslaagd. De Zweden zullen in de toekomst hun geluid nog wat moeten verfijnen en streven naar meer originaliteit. Maar op dit moment mogen we Year of the Goat prijzen voor de authentieke majestueuze refreinen, het ingenieuze harmonische gitaarspel en de hitgevoelige composities, verpakt in één van de onderhoudendste albums van 2012. (Eru)

8.5/10

Ik heb Angels' Necropolis inmiddels origineel en ik kom nu uit op 4 sterren. Dit is een heerlijke plaat die op sommige momenten net iets te doorsnee is om een nog hogere beoordeling te geven. De langere nummers (Voice Of A Dragon, Angels' Necropolis, Thin Lines Of Broken Hopes) zijn de mooiste en de meest indrukwekkende nummers. Ze vliegen voorbij alsof het nummers van 3 minuten zijn, dat is heel knap. Ook complimenten voor het gitaarspel. Maar ik hoop dat Year Of The Goat zich in de toekomst op de langere nummers gaat richten. Dan kunnen we wel eens over paar jaar een echte knaller krijgen.