Beck - One Foot in the Grave (1994)

Forcefield is een heel erg mooi liedje. Net als Cyanide Breath Mint. Die regel "I got a funny feeling they've got plastic in the afterlife" vond ik altijd erg intrigerend.

Mijn favoriet is "He's a mighty good leader". Is volgens mij een cover en heette oorspronkelijk "Jesus, he's a mighty good leader". Kan iemand mij zeggen of dat klopt ?

Guero, Sea Change en Midnite Vultures zijn erg goede albums van Beck. One Foot in the Grave is echter ronduit verschrikkelijk. Het doet pijn aan mijn oren.

Houd jij ueberhaupt wel van lo-fi?

Wat is lo-fi? Ik heb alle cd's en bijna alle single cd's van Beck, maar vind dit album low-flut. Guero, Midnite Vultures, Mutations, Sea Change, Mellow Gold zijn stukken en stukken beter dan het gejengel op One Foot in the Grave. Maar dat is mijn mening.

En wat vind je van Odelay? Dat vind ik nog altijd zijn beste, eigenlijk. Maar ik heb hem destijds zoveel gedraaid dat ik hem niet meer hoef te horen...

Ik vind dit zelf wel een leuk album. Een aantal sterke liedjes en leuke teksten.

Wat betreft lo-fi, dit zegt allmusic.com erover:

"During the late '80s and early '90s, lo fidelity became not only a description of the recording quality of a particular album, but it also became a genre onto itself. Throughout rock & roll's history, recordings were made cheaply and quickly, often on substandard equipment. In that sense, the earliest rock & roll records, most of the garage rock of the '60s, and much of the punk rock of the late '70s could be tagged as Lo-Fi. However, the term came to refer to a breed of underground indie rockers that recorded their material at home on four-track machines. Most of this music grew out of the American underground of the '80s, including bands like R.E.M., as well as a handful of British post-punk bands and New Zealand bands like the Chills and the Clean. Often, these lo-fi bands fluctuated from simple pop and rock songs to free-form song structures to pure noise and arty experimentalism. Even when the groups kept the songs relatively straightforward, the thin quality of the recordings, the layers of tape distortion and hiss, as well as the tendency toward abstract, obtuse lyrics made the music sound different and left of center. Initially, lo-fi recordings were traded on homemade tapes, but several indie labels -- most notably K Records, which was run by Calvin Johnson, who led the lo-fi band Beat Happening -- released albums on vinyl. Several groups in the late '80s, like Pussy Galore, Beat Happening, and Royal Trux earned small cult followings within the American underground. By 1992, groups like Sebadoh and Pavement had become popular cult acts in America and Britain with their willfully noisy, chaotic recordings. A few years later, Liz Phair and Beck helped break the lo-fi aesthetic into the mainstream, albeit in a more streamlined fashion."

[quote]herman schreef:
En wat vind je van Odelay? Dat vind ik nog altijd zijn beste, eigenlijk. Maar ik heb hem destijds zoveel gedraaid dat ik hem niet meer hoef te horen...Ik vind dit zelf wel een leuk album. Een aantal sterke liedjes en leuke teksten.


Odelay is inderdaad ook erg goed. Beste nummer vind ik Derelict. Wat vind je van Guero?

Nog niet in zijn geheel gehoord, dus ik kan er weinig zinnigs over zeggen...

Mijn werkelijk nr 1 beck album Dit album, blijf je luisteren. 16 nummers, best veel. Prachtig

Startende Beck, totaal anders (nog) dan velen hem van albums hierna leerden kennen. Folky, ongepolijst. Muziek vanaf de stoeprand gespeeld en gezongen met alle onvaste noten en tonen van dien. Met genoeg mooie songs.
Je moet er van houden. Ik wel.

Ik vind dit echt heel erg slecht.Dit is echt een enorme uitschieter.Oke dat je experimenteerd maar dit.

Het heeft inderdaad geen vaste noten slecht gezongen(het lijkt wel kattegejank)Het enige lichtpuntje vind ik het nummer Asshole.Moet je nagaan dat dit in dezelfde tijd is gemaakt als Mellowgold.Dit is echt nog slechter dan
A Western Harvest field by Moonlight wat eigelijk niet meer is dan vingeroefeningen.

Ik heb er echt spijt van dat ik deze lp heb gekocht.

Als je hem kwijt wilt, houd ik me aanbevolen.

Ik vind het juist één van Beck's beste albums.

Ik zou aan je denken als ik echt besluit dat ik hem wegdoe

Als dit zo goed vindt.wat vind je dan van zijn andere album's

Leuk lo-fi album van Beck.

3,5

Minimalistisch maar heerlijk om in een depressieve bui te luisteren wat mij betreft, ik word er vrolijk van.....die achtergrond zanger met de gigantisch lage stem is de slagroom op de doodskist

Beck op zijn hoogtepunt, onder de hoede van Dub Narcotic / Beat Happening-voorman en K-Records labelbaas Calvin Johnson (die hier en daar nog een mopje meebromt met zijn karakteristieke bariton).

Tekstueel is deze lp onovertroffen en dat heerlijke kampvuursfeertje brengt het juiste weemoedige gevoel steevast boven te brengen.

Natuurlijk niet weggelegd voor suburban alto yuppies die dachten dat Beck een blanke crossover hiphopper was.

Weet iemand nog een winkel waar deze cd te verkrijgen is?
ik hoor van veel mensen dat hij uit de handel is, maar er moet toch wel ergens nog een winkel zijn die em verkoopt...

vanaf vandaag in de usa weer overal te verkrijgen als deluxe editie met maar liefst 16 bonusnummers. europa volgt nog, neem ik aan.

de 3 tracks van de "It's All In Your Mind" 7 inch

en dan nog 13 nooit uitgebrachte tracks uit dezelfde periode

“Mattress”*
“Woe On Me”*
“Teenage Wastebasket”*
“Your Love Is Weird”*
“Favorite Nerve”*
“Piss On The Door”*
“Close To God”*
“Sweet Satan”*
“Burning Boyfriend”*
“Black Lake Morning”*
“One Foot In the Grave”*
“Teenage Wastebasket”*
“I Get Lonesome”*

hoewel, nooit eerder uitgebracht?
Close To God stond ook al op de Selecter Dub Narcotic verzamelaar en One Foot In The Grave stond al op Stereopathetic Soul Manure

maar mogelijk betreft het hier andere versies

enfin, eindelijk eens een deluxe versie waar dj maus ook blij mee is
(want single b-kantjes heb ik in de regel al)

én, wordt ook uitgebracht op 2lp

Ik heb de originele versie nog op lp. Leuke plaat, voor eens in de zoveel tijd, maar ik vind Beck later toch stukken beter.

Deluxe versie is om je vingers bij af te likken.
Geweldig.

Die Deluxe Versie is inderdaad waanzinig.
Vind Whiskey Can Can (Wat een geweldige songtitel!), It's All in your Mind en het titelnummer zijn voor mij beter dan de meeste andere songs van het album. Buiten dat is het gewoon een geweldig album. Niet meesterlijke nummers op zich maar die stijl, dat relaxte, het is typisch een beck album, zo cool dat je wou dat je 'em zelf had gemaakt.
"He said: What ya Got? I said: Not much, he said: You always gonna look, you ain't never gonna touch. You'll be livin' One Foot in the Grave."
Oooh Yeah!

pelk, een hele late reactie, maar toch, he's a mighty.. is een nummer van skip james uit 1931 (check die man uit!), maar omdat beck joods is, wou hij geen jesus zingen, dus werd het he's. ik vind dit een prachtig album, met weinig mindere nummers.(forcefield bv). het geheel heeft een authentieke sfeer, wat bv. springsteens plaat met pete seeger "nummers" niet heeft. voor mij een blijvertje, deze plaat.

Soms klinkt het alsof ik naar oude field recordings zit te luisteren. Beck doet z'n ding goed hier. Lo-fi, no-fi, whatever.

Beck doet kampvuurliedjes met een enkele sonische escapade. Ach, het is best goed te pruimen allemaal. Gewoon inpluggen en spelen en zingen maar. Flardjes Pavement en Elliott Smith. Prima vertier voor een lome zondagmiddag.

In deze tijd werden vele lo-fi platen zo uitgebracht, ik vind het mooi wat ie doet al die verschillende stijlen
Mellow Gold is mooier maar deze is mij ook dierbaar.
Beck was zeg maar niet geheel "nuchter" bij deze plaat.
Luister ook s naar Mexico op de verzamelaar No Alternative magisch
De Beck van Odelay, etc is heel anders, dat maak Beck ook zo speciaal