Masahiko Satoh / Takeo Moriyama / Peter Brötzmann - Yatagarasu (2012)

R&B en Broetzmann? Dat lijkt me nou interessant.

Haha.. hier is duidelijk iets misgegaan bij het invullen van genres, zal het even aanpassen.. dit zou de eerste Avant-Garde R&B plaat op de site zijn.

Wat ik ervan heb gehoord (titelnummer) vond ik heel fijn, en niet eens zo zeer door Brotzmann, die uiteraard een goede portie meetoetert en dit ook niet onverdienstelijk doet. Het is voornamelijk de pianist (moet eerlijk bekennen dat ik neit weet welke van de 2 dat is ) die met een klankentapijt neerlegt om op in slaap te vallen..

Ik denk dat veel mensen me raar aan zullen kijken als ze dit zouden horen met het commentaar 'in slaap vallen' erbij... maar zo beleef ik het wel.. Denk vooral dat liefhebbers van Cecil Taylor - Conquistador hier wel het nodige mee moeten kunnen

En ik ga het zowaar nog moeilijk krijgen met mijn plaat van het jaar... Geeeldig dit, zit er al dagen naar te luisteren en wordt eerder nog beter dan minder..

Enorme vrijheid en variatie erin, weer goed herrie, maar totaal niet hersenloo door elkaar heen spelen, zal komende week eens kijken hoe hij het blijft doen

Erg aangename verrassing. Brötzmann is de meest bekendste naam hier, en speelt, vergeleken met het krankzinnigste dat ik van hem heb gehoord, betrekkelijk ingetogen. Toeterexplosies wisselt hij af met een meer dienende rol, waarin hij ruimte maakt voor de Japanner Satoh, die de show speelt met pianospel dat zowel uitermate geschift is als experimenteel als ontregelend als gewoon eigenlijk hartstikke mooi. Alsof iemand je midden tussen de chaos van een aardbeving ineens bewust maakt van de schoonheid van een klaterend beekje. Alleen tijdens de tweede track wordt het af en toe wat te vol hier en daar, wat me een beetje uit de sfeer van de plaat haalde.
Wederom met dank aan Jelle, een van de leukere herrieplaten die ik dit jaar heb gehoord. Aanrader voor de massa's aan freejazzfans op de site!

Wil me toch niet zo overtuigen na de eerste pakweg 35 minuten. Die eerste 35 minuten echter... Grootse klasse!

Indrukwekkende performance! Die Japanse pianist (nog nooit van gehoord) is inderdaad magnifiek. Zijn klanken mengen perfect bij de blaasklanken van de Duitser. Nergens mis ik een bassist in dit gezelschap. Het zit boordevol interactie. Je hoort dat er constant geanticipeerd wordt op elkaars klanken. Brötz laat ook enkele erg ontroerende lijnen horen. Dat einde van 'Yatagarasu' is ook zo verpletterend. Thanks for the suggestion!