Bettie Serveert - Lamprey (1995)

Toch een van de beste Nederlandse gitaarbands van de jaren 90. Ook op Lamprey mooie momenten, nummers met veel afwisseling. Ik mis hier wel een beetje de onbevangen spontaniteit van het debuut. En een te klinisch eindresultaat. Palomine blijft het te kloppen meesterwerk.

Nou, dat ben ik niet met je eens. Qua songs vind ik Lamprey over het geheel consistenter. Crutches krijgt een krappe voldoende, maar alle andere tracks spatten door het ruige gitaargeweld van Peter Visser. Grote klasse zijn tracks 1, 2, 4 en 6. De rest is klasse.

Smaken verschillen. Ik cind Crutches juist een van de betere nummers. Prachtige melodie, en het melencholieke van Carol van Dijk kleurt perfect bij de gitaar van Visser. Heel bijzonder.

Ik vind de productie van Palomine beter, een eenvormiger geluid.

Qua songs biedt Lamprey dan weer wat meer variatie: ontstuimige rockers, ballades en daartussen van alles en nog wat.

Palomine blijft toch veel beter dan dit, maar dit is ook bepaald geen slechte plaat.

Al een paar jaar het album niet gedraaid en vanwege de nieuwe plaat maar even Lamprey uit de kast gehaald. Ik was even vergeten hoe ongelooflijk geweldig fraai vooral Crutches is. Dit is toch ook echt een prima plaat hoor.

Prachtig album, raakte me meer dan Palomine, de afwisseling, de gitaarpartijen, prachtig

Palomine had nog iets onbevangens, wat het tegelijk ook ozo sterk maakte. Bij deze tweede worp, valt alles dus, m.i., allemaal niet goed op z'n plek. Vooral aan de zwakke vocalen van Van Dijk stoor ik me.

Palomine klonk natuurlijk en moeiteloos, Lamprey klinkt vaak geforceerd, alsof men hard heeft moeten zwoegen om tot een acceptabel resultaat te komen (typisch de altijd moeilijke tweede?). Het begint veelbelovend met het (uiteindelijk wel te lang durende) Keepsake en prijsnummer Ray Ray Rain, maar daarna volgen té veel saaie dan wel nietszeggende nummers.

In mijn jonge jaren was ik fervent concertbezoeker . Net het rijbewijs in de zak en tijd om Nederland af te schuimen , naar waar er maar een optreden was. Tientallen concerten dus afgelopen , en heel wat kilometers gemaakt. Zo ook om Bettie Serveert een aantal keren live te zien. Palomine sloeg in als een spreekwoordelijk bommetje .Het lastige tweede album voldeed wel aan mijn verwachtingen al sla ik hem minder hoog aan dan het debuut. Deze week heb ik hem weer eens uitvoerig beluisterd en merkte dat alle liedjes nog in mijn geheugen zaten. Waarschijnlijk veel gedraaid op die nachtelijke ritten terug van de vele concerten.3 en halve ster met oog op meer

Na het geweldige debuut lukt het BS bijna dat niveau te evenaren op dit tweede album. Bij mij scoort dit album een halfje minder oftewel 4*. Ray Ray Rain bevalt mij het beste. Verder soren 21 Days en Crutches een hoog cijfer.
De twee extra tracks op Spotify (Shades en Entire Races) zijn een ptettige toevoeging.
Slechts 9 berichten bij een album van een van de betere bands uit Nederland. Dat is wel erg weinig waardering.

Live tijdens Geinbeat te Nieuwegein
Ray Ray Rain