Hot Snakes - Suicide Invoice (2002)
mijn stem
27 stemmen
Verenigde Staten
Punk
Label: Swami
-
I Hate the Kids (3:09)
-
Gar Forgets His Insulin (2:22)
-
Xox (2:27)
-
Who Died (2:31)
-
Suicide Invoice (3:25)
-
Paid in Cigarettes (4:08)
-
Lax (2:02)
-
Bye Nancy Boy (2:38)
-
Paperwork (2:47)
-
Why Does It Hurt (1:45)
-
Unlisted (2:46)
-
Ben Gurion (2:58)
0
geplaatst: 4 september 2006, 14:28 uur
Op het eerste gehoor een aardige punkrockplaat met matige zang en redelijke nummers. Maar wat doet dit dan op nummer 9 in mijn top 10? Omdat dit een groeiplaat van het zuiverste water is. Met gemak is dit de CD die ik het meeste draai, en hij verveelt nooit.
Even wat voorgeschiedenis: voormannen Rick Froberg en John Reis zaten ooit in mathrockpioniers Drive Like Jehu. Na het uiteenvallen van deze band had John Reis redelijk veel succes met zijn nieuwe band Rocket From The Crypt.
De heren besloten echter weer samen muziek te willen maken en Hot Snakes werd geboren. Een ritmesectie werd gevonden, en al snel kwam de eerste plaat Automatic Midnight. Deze liet horen dat de nieuwe muziek van de heren veel rechtlijniger en compacter was dan het Drive Like Jehu-werk.
Suicide Invoice is de tweede plaat. Twaalf nummers in drieëndertig minuten; dit is spartaanse muziek. Er wordt geen noot teveel gespeeld en geen nummer duurt langer dan nodig is. De nummers zijn eenvoudig qua structuur maar bezitten zonder uitzondering iets pakkends. Een slimme melodie, een mooi gitaarloopje, een pakkende zanglijn. Langzaam maar zeker nestelen ze zich in je hoofd. Een beetje op de manier zoals The Pixies dat ook konden.
De zang van Rick Froberg is beheerst maniakaal. Het klinkt alsof hij steeds tegen de top van zijn bereik zit, maar tegelijk klinkt er een bepaalde berusting in door. Een vrolijke jongen is het niet. Een stem waar je tegen moet kunnen. Aangenaam om naar te luisteren is het niet echt; behoorlijk intens is het wel.
De nummers zijn zonder uitzondering sterk. Titels als "I Hate The Kids", "Who Died" en "Suicide Invoice" doen een donkere belevingswereld vermoeden. Maar er staan ook lichtere nummers op, zo laten ze in "Why Does It Hurt" horen ook maar gewone jongens met gewoon liefdesverdriet te zijn.
Er verscheen nog een hele aardige derde plaat, Audit In Progress, en en passant zorgden de Hot Snakes ook nog eens voor het beste concert wat ik in 2005 zag (in de bovenzaal van Paradiso). Een gedreven band, de nummers klonken machinaal strak en tegelijk onverbiddelijk swingend. Een op hol geslagen stoomwals. Daarna was de koek helaas op en besloot de band uit elkaar te gaan.
Even wat voorgeschiedenis: voormannen Rick Froberg en John Reis zaten ooit in mathrockpioniers Drive Like Jehu. Na het uiteenvallen van deze band had John Reis redelijk veel succes met zijn nieuwe band Rocket From The Crypt.
De heren besloten echter weer samen muziek te willen maken en Hot Snakes werd geboren. Een ritmesectie werd gevonden, en al snel kwam de eerste plaat Automatic Midnight. Deze liet horen dat de nieuwe muziek van de heren veel rechtlijniger en compacter was dan het Drive Like Jehu-werk.
Suicide Invoice is de tweede plaat. Twaalf nummers in drieëndertig minuten; dit is spartaanse muziek. Er wordt geen noot teveel gespeeld en geen nummer duurt langer dan nodig is. De nummers zijn eenvoudig qua structuur maar bezitten zonder uitzondering iets pakkends. Een slimme melodie, een mooi gitaarloopje, een pakkende zanglijn. Langzaam maar zeker nestelen ze zich in je hoofd. Een beetje op de manier zoals The Pixies dat ook konden.
De zang van Rick Froberg is beheerst maniakaal. Het klinkt alsof hij steeds tegen de top van zijn bereik zit, maar tegelijk klinkt er een bepaalde berusting in door. Een vrolijke jongen is het niet. Een stem waar je tegen moet kunnen. Aangenaam om naar te luisteren is het niet echt; behoorlijk intens is het wel.
De nummers zijn zonder uitzondering sterk. Titels als "I Hate The Kids", "Who Died" en "Suicide Invoice" doen een donkere belevingswereld vermoeden. Maar er staan ook lichtere nummers op, zo laten ze in "Why Does It Hurt" horen ook maar gewone jongens met gewoon liefdesverdriet te zijn.
Er verscheen nog een hele aardige derde plaat, Audit In Progress, en en passant zorgden de Hot Snakes ook nog eens voor het beste concert wat ik in 2005 zag (in de bovenzaal van Paradiso). Een gedreven band, de nummers klonken machinaal strak en tegelijk onverbiddelijk swingend. Een op hol geslagen stoomwals. Daarna was de koek helaas op en besloot de band uit elkaar te gaan.
0
fastpulseboy
geplaatst: 12 november 2007, 12:29 uur
idd erg fijn plaatje dit.
jammer dat ze er weer mee opgehouden zijn...
jammer dat ze er weer mee opgehouden zijn...
* denotes required fields.
* denotes required fields.