Gov't Mule - Déjà Voodoo (2005)

Lekkere gitaar muziek dit... Schijnt live helemaal super te zijn

Absoluut super om deze band live te zien.
Ik heb ze al 2 keer live in Paradiso Amsterdam gezien echt geweldig. (2005 en 2007).
3 uur lang ( met een korte pauze van 20 minuten) incl. toegiften.
Als ze weer komen ga ik weer.
Warren Haynes, de gitarist en bandleider speelt ook in de Allman Brothers. Er is een prima live DVD te koop van hun Rockpalast concert
in 2005.
Luister ook eens naar Joe Bonamassa!!

Eerste officiele studioplaat na het overleden van Allen Woody.

Na een gigantisch project waar zo'n beetje alle bassisten van naam aan mee werkten, wat resulteerde in twee studioplaten en een live dvd annex live dubbelcd, gingen Matt Abts en Warren Haynes op zoek naar een vaste bassist.

Deze werd gevonden in de persoon Andy Hess (Black Crowes).
Danny Louis werd ook vast bandlid en zo was Gov't Mule als kwartet klaar om te rocken als vanouds.

De lijn die the Mule inzette op Life Before Insanity wordt voortgezet wat resulteert in een mix van harde rock, zweverige blues en progrock.
De toetsenpartijen van Louis zijn lekker aanwezig maar niet storend, wat de muziek meer kleur en diepte geeft (met name op de progrock-reus Silent Scream).
Luister eens naar het eindpianostuk van New World Blues en je bent het ermee eens dat Danny een goede aanwinst is.

Warren Haynes is als vanouds goed bij stem en zijn slidesolo's zijn weer lekker scheurend.
Ook experimenteert hij hier weer lekker met allerlei gitaargeluidjes.

Andy Hess is natuurlijk geen Allen Woody, maar dat wil ook niemand.
Zijn basspel is dragend en heel effectief.
Geen virtuoos zoals eerstgenoemde, maar deze plaat is natuurlijk geen Dose 2.

Matt Abts is met recht de beste (jamband) drummer vd wereld.
Zijn drumwerk is gedurfd experimenteel, ingelaten, snoeihard, subtiel, retestrak en groovy tegelijk.

Nuff said, koop deze schitterende plaat en hear for yourself!

wat een heerlijke plaat!
Helaas zitten er ook wat mindere nummers tussen maar dat ligt meer aan mijn voorkeur dan an de kwaliteit.

Heerlijke rock, prachtig album.
Wat mij betreft geen mindere nummers, maar alleen een paar uitschieters Glas halfvol of halfleeg discussie ...
Luisteren en oordeel zelf 4*

Tegen de regels in (ik ben pas halverwege nummer 11) geef ik 4 punten! Geweldige plaat. Smaakt absoluut naar meer Gov't Mule. Heb onlangs Mulenium aangeschaft en dat beviel mij ook prima.

Zonnetje schijnt, The Mule gaat weer op... Heerlijke lome en zwoele bluesrock/southern rock...

Ik had onder mijn moniker Kingsnake al het een en ander geschreven over deze plaat, dus ik ga mezelf niet herhalen...

Prijsnummer op deze plaat zijn, wat mij betreft Wine and Blood, Separate Reality, New World Blues, Little Toy Brain en de rockers Lola, Leave Your Light On, Mr. Man en Slackjaw Jezebel...

Het epische nummer Silent Scream vind ik een beetje buiten de boot vallen...

De bonustracks van de europese versie toegevoegd. Zijn live nummers. Klinkt prima, maar dat is altijd zo bij live platen van Gov't Mule.

Fijn, die bonustracks kende ik niet...

Ik kende wel Mo Voodoo, een extra ep'tje die werd uitgegeven ten tijde van deze magistrale plaat...

Ken ik ook. Staan volgens mij een paar nummers op die hier in de live-versie staan. Ik vind deze de beste van Gov't Mule zonder Woody. Alleen Dose en Life before Insanity vind ik beter dan Deja Voodoo. Bij mijn platenboer ligt deze met bonuscd voor 7,99. Geen geld.

Stem met een halfje verhoogd, nu ruim 2 jaar later ligt dit album nog steeds bovenop mijn stapeltje favoriete albums.

Als iedereen nou eens de stem zo verhogen dan kon deze plaat eens de verdiende 4* halen...

Een heerlijk album en ooit mijn kennismaking met deze band. Ik geniet van het prachtige gitaarspel van Warren Haynes en zijn fijne zangstem. En dat allemaal in dienst van sterke nummers. Waar ik in het bluesrockgenre nogal eens uitgekeken raak op de obligate nummers, weten de nummers van Gov't Mule me te blijven boeien. Met name meeslepende nummers als Little Toy Brain en Wine And Blood weten me te grijpen, maar eigenlijk staan er geen zwakke broeders op dit album.

Score: 85/100

Normaal gesproken houd ik echt niet van lange albums. De jaren negentig en de jaren erna stonden erom bekend. Hier ook weer een plaat van 75 minuten. Maar geen enkele noot te veel. 12 meesterlijke songs en een mooie continuering van het almachtige Life Before Insanity.

Met een nieuwe bassist (Andy Hess) en een vaste toetsenist (Danny Louis) is Mule melodieuzer dan ooit, al experimenteerden ze natuurlijk op Life Before Insanity al met een toetsenist (Johnny Neel). Maar het prachtige orgel en piano en electrische piano-spel van Danny brengt de band dichterbij seventies rock dan ooit.

Het prachtige open geluid van Michael Barbiero is ook hier weer een kers op de taart. Tot hier zal Barbiero met de band samenwerken. Dit is namelijk de laatste plaat met Barbiero als producer. Het is ook een subtiele plaat, waar het wat ingetogen, subtiele basspel van Hess goed tot zijn recht komt.

Maar dat betekent niet dat er niet gerockt wordt, want Bad Man Walking, Slackjaw Jezebel, Lola Leave Your Light On en Mr. Man houden de luisteraar wel op het randje van de stoel tussen de wat uitgerekte, lange songs, want er moet natuurlijk ook gesoleerd worden, en Warren kan lekker los op die lange songs als About to Tage, Silent Scream en New World Blues.

Gisteren heb ik deze CD voor een prikje gekocht bij Plato in Zwolle. Behalve het feit dat ik wist dat het een bluesrock-achtig georiënteerd album is, kende ik verder eigenlijk niks van Gov't Mule. Maar omdat Mssr Renard meermaals een lans voor deze band heeft gebroken, durfde ik het risico wel aan.

Gelukkig heeft deze spontane aankoop me geen windeieren gelegd, want wat een fijne plaat is dit zeg. Heerlijk om te beluisteren met dit lekkere zomerweer. Onder het mom van de bluesrock, aangevuld met wat funk, hardrock en wat folk elementen, wordt de luisteraar hier getrakteerd op twaalf sfeervolle, sterke composities. Ik lees hier in enkele bovenstaande reacties dat dit het eerste album is waarbij Gov't Mule een vaste toetsenist in dienst heeft. Ik kan alleen maar zeggen dat ik volledig achter die keuze sta: de toetsen hier passen perfect bij het bluesy-geluid van de band en geven het album veel meer diepgang en dynamiek (nu ben ik sowieso al een toetsen-fanaat, dus dat komt goed uit ).

Al met al dus een heel prettige luisterervaring. Hier zullen nog veel meer luisterbeurten van gaan volgen, waarna ik me dan ook maar eens in wat ander werk van deze band moet verdiepen. Op voorhand dacht ik dat dit type muziek niet echt 'mijn muziek' zou zijn (wat betreft deze muziek ken ik alleen de band Clutch, wat nog wat meer de stoner-kant op gaat), maar daar zou best wel eens verandering in kunnen komen. Ik heb me namelijk meer dan kostelijk vermaakt met dit album, en dat slechts na één luisterbeurt. Na dit werk ben ik benieuwd naar de rest van het oeuvre van deze band. Zo zie je maar dat een spontane aankoop kan zorgen voor veel 'bijkomende schade' (lees: nieuw luistermateriaal) .