Gov't Mule - Live at Roseland Ballroom (1996)

Eigenlijk is deze plaat net na het debuut uitgekomen (1996 geloof ik).
De re-release is uit 2001.

Dit is erg goed. Lekker rauw en een hoop power. Ik begin nu langzaam aan een selectie te krijgen welke platen ik beslist moet hebben van Gov't Mule. Dit is er een van! Erg goed

Deze is als powertrio opgenomen,

Don't Step on the Grass Sam is van Steppenwolf en staat als studioversie op Hempilation.

Kind of Bird is nog uit de tijd dat Matt Abts bij Dickey Betts in de band speelde.

nummer 2 en 3 laten zien dat the Mule ook zelf vette tracks kan schrijven.

Het woord power is hier zeker op zijn plaats!

Toen Gov't Mule startte waren ze nog een powertrio, een beetje in de lijn van bands als Cream, Mountian en Jimi Hendrix. Lange jams, vaak gebaseerd op bluesstandards.

Deze plaat valt tussen het debuut en Dose in, en gaat verder op de ingeslagen weg van het debuut. Er staan ook vier songs op van het debuut, en heel bijzonder dat de band begint met een heavy jazzrock-jam (een ode aan John Coltrane) van meer dan een kwartier. Het is een intense jam met veel improvisatie (vandaar de link naar Coltrane). Er zitten in de jam wat verwijzingen naar oude rocksongs maar ik herken ze zelf niet allemaal.

Pas na deze jam volgen de wat meer songgerichte nummers zoals Temporary Saint en Painted Sliver Light van het debuut en Don't Step on the Grass, Sam (cover van Steppenwolf) om dan met Kind of Bird (geschreven met Dickey Betts, en op gedragen aan Charlie 'Bird' Parker) weer richting de instrumentale jazzrock te gaan.

Mule is hun meest bekende song hier op deze plaat, en zal nog decennia lang in hun setlist terugkomen. Vanaf 2007 is Voodoo Chile (Jimi Hendrix) aan het album als bonutrack toegevoegd.

Haynes en Woody wilden (samen met Abts) een band die wat meer vrijheid heeft dan The Allman Brothers (waar ze toen nog deel van uitmaakten), en die vrijheid is wel te horen in de jams op deze gave liveplaat. Ik vind deze liveplaat persoonlijk iets beter dan With a Little Help From Our Friends, omdat The Mule hier echt als trio speelt, zonder extra muzikanten. Puur, rauw en alsof je je in het begin van de jaren zeventig bevindt.