Lifesigns - Lifesigns (2013)

Wat maakt 'Telephone' goed gebruik van de samenzang, machtig mooi nummer!

Dit album is het eerste echte hoogtepunt van het jaar. De band bestaat uit allemaal oud gedienden met een goede staat van dienst maar opvallend genoeg de meesten niet binnen de progrock wereld.

John Young is al jaren een echte sideman en heeft o.a. met Fish gewerkt maar Bonnie Tyler, Scorpions en the Strawbs. Hij is verantwoordelijk hier voor alle toetsenpartijen en de leadzang en doet dat op een opvallend frisse wijze (beter als die ene keer dat ik hem met The Strawbs zag). Hij heeft een erg aangename stem die me bij vlagen soms doet denken aan John Mitchell (Kino, It Bites) en soms zelfs heel even aan Kevin Gilbert.

Martin "Frosty" Beedle is de drummer en voor velen een grote onbekende maar bijna iedereen kent wel die ene hit van Cutting Crew (Died In Your Arms Tonight) en toen zat hij dus in die band. Sinsdien als sessie- en theatermuzikant (musicals) actief. Hij is de solide motor binnen Lifesigns, Retestrak drumwerk zonder dat het klinisch word, niet veel uitspattingen maar wel leuke details in zijn spel. En dan soms pakt hij ineens, vaak aan het eind van een song, flink uit en dan valt echt op wat voor topmuzikant hij is.

Nick Beggs is misschien wel de meest bekende onbekende muzikant van Lifesigns. Ooit de bassist van Kajagoogoo en zelfs een tijd de onbetwiste bandleider en leadzanger (na het vertrek van Limahl) heeft hij sinsdien o.a. gespeeld bij John Paul Jones, Iona, Steve Hackett (de laatste paar jaar) en natuurlijk bij Steven Wilson tijdens de Grace For Drowning toer. Een opvallende verschijning op het podium (de ene keer in lederen kilt dan wel in Frankenstein achtige uitdossing) en ook een opvallend aanwezige bassist / zanger op dit album. Ja zanger, want bijna alle hoge harmoniezang partijen zijn door hem gedaan. En dan is er natuurlijk nog ijzersterk baswerk en spel op Chapman Stick waarbij duidelijk is dat de muziek echt geschreven is met hem in gedachten waarbij de ruimte die er binnen de muziek is door de bescheiden aanwezigheid van elektrische gitaren door hem ten volle word benut.

En ja, je leest het goed .. gitaren zijn niet echt op de voorgrond aanwezig en dat vind ik voor de verandering wel eens een keer een verademing. Niet dat ze er niet zijn en zeker ook niet dat ze er niet toe doen want als ze opduiken zorgen ze voor net dat beetje extra wat de muziek nog meer naar een wat hoger plan tilt. Het zijn niet de minsten overigens die voor die partijen zorgen. Robin Boult (in het verleden ook al bij Fish), Jakko M. Jakszyk (o.a. The Tangent en ook samen met Robert Fripp en Mel Collins maar ook in een grijs verleden zelfs nog bij Level 42) en Steve Hackett zijn te gast. En dan is er nog ons aller Thijs van Leer die een paar fluitbijdragen levert.

Maar nu, lijkt het dan muzikaal nog ergens op? Zijn er referentiepunten te maken? Het is een erg toegankelijke / melodieuze vorm van symfonische neoprog zoals we die al kennen sinds de midden jaren 80. Echter, daar waar in die tijd de songs vaak bondig waren neemt Lifesigns wat meer de tijd gezien de 5 songs in ruim 50 minuten. Songs met mooie wendingen, atmosferische passages maar ook een heerlijke 'wall of sound' soms. Op dat soort momenten moet ik vaak denken aan het eerste album van de Amerikaanse band World Trade en ook wel een beetje aan het 90125 album van Yes maar dan zonder de hardrock / AOR neigingen.

Prachtige plaat, aanrader

Wat blijft dit album mooi, zelfs na ontelbare draaibeurten.

via doorklikken, hier terecht gekomen, en na de recensie van collega ChrisX erg benieuwd geworden.

Voorprogramma bij de Nederlandse versie van Het Marillion weekend!

Zeer benieuwd naar deze plaat . Heb hem zonet besteld bij mijn platenboer ........... Ik kom er nog op terug

Hun debuut is een zeer melodieuze plaatje, met heel veel aandacht voor (samen) zang en toetsenwerk. Mooi mooi .
Eind augustus staan ze live in Zoetermeer. Ik ga een ticketje bestellen ...