Cam Penner - To Build a Fire (2012)

Een prachtig album van Cam Penner en Jon Wood en onbegrijpelijk dat nog niemand iets hierover geschreven.
Cam Penner groeide op in een klein dorpje in Canada in een Mennonietengemeente (doopsgezinde, heeft wat Amish achtige trekken), waar zijn wat rebelse ouders de illegale kroeg runden en opa stiekem zijn eigen frambozendrank stookte, een remedie tegen van alles en nog wat op het verlaten platteland. Zijn ouders waren arm, maar geheel volgens hun geloof gaven ze nog van alles weg die het nog minder hadden. Op 19 jarige leefrijd vertrekt Cam naar Chicago om in een gaarkeuken te gaan werken en later in een vrouwen opvanghuis. Terug in Canada werkt hij 13 jaar in de daklozenopvang en daar vindt hij inspiratie voor zijn teksten.
Als singer songwriter verwerkt hij al deze ervaringen in zijn songs en voortaan reist hij de hele wereld af om minimaal 300 optredens per jaar te geven, vaak samen met zijn mede muzikant, compagnon en producer Jon Wood.
Over koetjes en kalfjes zul je Cam Penner niet horen zingen, zijn songs zitten vol engagement, zijn hart ligt bij de minder bedeelden. Als hij achter de microfoon staat zorgt zijn imposante verschijning (groot, flinke baard) en zijn toch wat hoge stem dat je gevangen blijft in zijn performance. Soms lijkt het op Tom Waits, soms op een lieflijke folkie, maar het duurt nooit lang of er komt een rauw randje te voor schijn. De invloed van Jon Wood is niet te verwaarlozen, want hij zorgt ervoor dat the sound steeds afwisselender is door onder andere wat elektronica.
Als je Cam Penner kent en je zet de cd op heb je de neiging om naar de cd speler te lopen en te kijken of de goede cd wel in de speler zit. Er klinkt een brassband en de muziek is melancholiek, zou bijna op een begrafenis kunnen klinken. Verrassend. Maar dan komt 'to build a fire' en andere nummers en dan klinkt Cam zoals we hem kennen. Soms ruig met gierende gitaar en soms klinkt er prachtige alt-country zeker als Cam de banjo bespeelt. Jon Wood zorgt ervoor dat je iedere keer weer verrast wordt met afwijkende geluiden. De recensent van een blues magazine vond dat dit de plaat verpestte en zou liever een wat meer puriteins geluid horen, zoals de oudere platen van Cam en Jon. Maar de platen die later gemaakt worden gaan juist verder in het spoor wat hier al wordt uitgezet. En zeker bij de thematiek van de teksten past juist de soms wat ongemakkelijke elektronica , drones etc. Of het cd boekje staat een epistel van Woody Guthrie, waarschijnlijk een voorbeeld voor Cam Penner, in ieder geval de sociale insteek.
Een prachtig album geheel in lijn van de volgende albums.