Grace Jones - Inside Story (1986)

Ik vond Grace Jones altijd maar een eng mens in de jaren '80. Ik meen me te herinneren dat ze er geen moeite mee had om iemand een mep te verkopen als iets haar niet zinde en dan die uitstraling.............
Nu haar nieuwe album uit is blijven ook de foto's van haar in het boekje bij die cd hangen: dat aparte mens in die fabriek die haar eigen beeltenis verwerkt in die kille hal. Compleet in fabrieksarbeidersoutfit.
Door dat geweldige nieuwe album (Hurricane) is mijn belangstelling voor haar oude werk ook weer toegenomen.
Dit album begint prima met I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You) wat in die tijd een flinke hit werd. De hand van Nile Rogers is zeer goed hoorbaar en in die jaren scoorden veel van dit soort nummers met zijn stempel. Nu wat gedateerd maar toch nog best genietbaar. Ook Hollywood Liar komt niet onder het typische jaren '80 stempel uit. Het is een lekker upbeat nummer waar verder niet veel meer of minder over gezegd kan worden.
Chan Hitchhikes to Shanghai klinkt lekker voortjakkerend en kan ik nog steeds als prima pop bestempelen. Ook dit is niet hoogdravend maar met prima pop is niks mis.
Het jazzy Victor Should Have Been a Jazz Musician is een nummer waar ik altijd wel een zwak voor gehad heb. Keurige sophisticated jazzy pop waar ook Sade goed mee wist te scoren. Voor mij toch wel het beste nummer van dit album, hoe keurig binnen de lijntjes het ook moge wezen.
Party Girl is een beetje huppelkuttendanspop maar daardoor des te aanstekelijker. Hiermee komt een einde aan kant A van de LP en kunnen we door met kant B (cd-bezitters kunnen uiteraard rustig blijven zitten ).
Crush is mij te nietszeggend en komt ronduit saai op mij over. Ook Barefoot in Beverly Hills heeft toch wel een naar jaren '80 sausje. Voor hetzelfde geldt had La Jones een nummer van Stock, Aitken & Waterman gebruikt want dit doet er niet veel voor onder. Okee, okee: dit is net een klasse beter. Vooruit dan maar. Maar mijn smaak? Nee, niet echt.
Scary But Fun doet me een beetje denken aan de nummers die Tina Turner die tijd uitbracht (b.v. een We Don't Need Another Hero). Op zich als nummer wel prima, qua inkleuring vind ik het niet helemaal geslaagd. Hoe dan ook wel een beter nummer op deze LP-kant.
Met White Collar Crime Zakt het album verder af naar een bedenkelijk niveau. Hier horen we nog in de verte een soort Slave to the Rhythm-echo. Maar dat nummer was toch echt een stuk beter dan dit. Leuke achtergrondmuziek voor een caribisch reisje op een cruiseschip is het meer.
Inside Story is een nogal cheesy nummer. Erg happy happy joy joy en nu niet bepaald de gevaarlijke vrouw waar Grace Jones zich graag voor uitgeeft.
Wel jammer allemaal, want kant A is prima te pruimen. Kant B moeten we dan maar snel vergeten. Helaas is het wel terug te zien in de score: het is niet anders.
Snel Hurricane weer opzetten dan maar!

Ook ik heb een zwak voor Victor Should Have Been A Jazz Musician! Wat een heerlijke lazy, groovende plaat!

Verder vind ik Party Girl, Scary But Fun en natuurlijk de hit I'm Not Perfect (But I'm Perfect For You) erg swingend!

Al met al niet het beste album van Grace Jones maar vooruit...

3*

Jammer dat Nile Rodgers Grace Jones hier heeft geproduceerd. Het wat meer tijdloze geluid zoals op Nightclubbing bevalt me stukken beter dan dit ergelijke inmiddels zwaar gedateerde geluid. Als je dit album luistert en daarnaast Notorious van Duran Duran vraag je je af of er eigenlijk wel muzikanten hebben meegewerkt op die albums of dat alles door één man in elkaar is geflansd. Ze klinken gewoon precies hetzelfde: bah!

Een paar aardige nummers (I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You),Victor Should Have Been a Jazz Musician) maar verder toch een vrij middelmatig album.Gelukkig wel een stuk gevarieerder dan zijn voorganger.

In 1986 schakelde Chet over van LP naar CD.......

En dan staat die nieuwe CD speler in het hifi rekje, naast de direct drive platenspeler en moet je de eerste CD gaan aanschaffen.
In het platenrek, gevuld met zo'n 1000 langspeelplaten, stond van alles en nog wat, maar in mijn herinnering niets wat ook maar in de verte leek op Grace Jones.
Wat dat betreft is het dus best wel een beetje bijzonder dat de CD Inside Story de primeur kreeg van de immense CD-verzameling die zou volgen.

De keuze tot aankoop was volledig gebaseerd op slechts een nummer: Victor Should Have Been A Jazz Musician en nog steeds vind ik dat een topnummer, met name vanwege de korte maar fraaie trompetsolo van Mac Gollehon.

Ik las ergens in een review over dit nummer het volgende: May I please have an entire album of this vibe from Grace Jones?
Ik kan mij daar volledig bij aansluiten, maar naar mijn weten is het er nooit gekomen.

De rest van het album? Mwoahhh........ Ik beluister het hoogst zelden, maar om nou een onvoldoende te geven voor de eerstgeborene van mijn verzameling?