Michael Schenker - Temple of Rock (2012)

Tracks 1 t/m 19 zijn van het optreden dat de man met zijn band op 13 mei 2012 gaf in de 013 in Tilburg. De laatste 5 tracks zijn opgenomen tijdens het optreden op het High Voltage festival in 2011.

De heer Michael Schenker is mijn favoriete gitarist, dames en heren, al tientallen jaren. Hij is de voorbije jaren ook een bezig baasje want na The 30th Anniversary Concert in 2010 met The Michael Schenker Group brengt hij deze uit, in een andere bezetting. De Maestro laat zich hier begeleiden door Doogie White op zang, Herman Rarebell (ex-Scorpions) op drums, Francis Buchholz op bass (ex-Scorpions) en de veelzijdige Wayne Findlay op keyboards en gitaar.

Deze bezetting verschilt aanzienlijk van zijn vorig livealbum want enkel Wayne Findlay schiet over en ook de opzet van dit album is natuurlijk anders, de vorige keer had men een mijlpaal te vieren. De carrière van Michael Schenker kun je globaal indelen in vier delen, met UFO, met Scorpions, met MSG in zijn vele gedaantes en solo. Een blik op de tracklist bevestigt dat. Beginnen met het instrumentale Into the Arena is een binnenkomer die telt.

Tracks 1 tot en 19 laten een optreden horen in Tilburg op 13 mei 2012, tracks 20 tot en met 24 laten een aantal nummers horen tijdens het High Voltage Festival in London op 24 juli 2011 én met een aantal “special guests”. Mooi gebaar is dit om de plaat goed vol te zetten, maar in mijn wereld wordt dit dan een collage, mijn ideaal blijft de “double live” met een volledig verslag van één optreden. Dat is (weeral) een beetje kniezen van mijn kant. Mijn karakter gaat nu ook niet meer veranderen.

Muzikaal kan je bitter weinig klagen over de mix van talrijke nummers van UFO, Scorpions en MSG. Muzikaal kan je wel iets zeggen over het geleverde spel en dan komt dit vergelijking met zijn vorig livealbum van pas (supra). De baas is nooit gelukkig geweest in de keuze van zijn zangers. Phil Mogg (UFO) vind ik nog altijd het best bij hem passen, gevolgd door Robin McAuley en – jawel – Gary Barden maar dan de oudere versie die hoge tonen achterwege laat. Doogie White zingt het merendeel in met gastoptredens van Michael Voss (Hanging On) en Jeff Scott Soto (track 24 Doctor Doctor). Doogie White kan de hoge tonen wel halen en dat is nodig op dit album, Gary Barden zou vele (Scorpions) nummers niet aankunnen maar op het fantastische The 30th Anniversary Concert vind ik hem wel goed bezig. Aan Doogie White moet ik weeral wennen, ik ken hem voornamelijk van zijn samenwerking met Rainbow en Tank.

Een kwaliteitsverlies vind ik – jammer genoeg – ook de inbreng van drummer Herman Rarebell die het wel goed doet maar het op punten duidelijk aflegt tegen een Simon Philips. Ok, zoals in het echte leven heeft elk zijn kwaliteiten en gebreken en waarom zou vriendschap eens geen voorrang mogen krijgen? Een woordje over de Herr Schenker dan maar? Ik zal in herhaling vallen want opnieuw is het en blijft het een plezier om hem die talrijke klassiekers te horen spelen, in zijn stijl: niet te veel, niet te snel maar met opbouw en gevoel voor melodie. Alle fans moeten toch glimlachen als je die tracklist bekijkt en hij blijft de enige die een kraker als Rock Bottom kan spelen. Overigens vind ik die Wayne Findlay nogmaals goed uit de verf komen, Paul Raymond deed hetzelfde jaren geleden bij UFO. Een pluim verdient ook het label In-akustik voor de prachtige heldere productie.

Een constante blijft dus de aanwezigheid van de baas zelf en ik ben blij dat hij nog regelmatig nieuw werk uitbrengt en blijft optreden. Hij wil bezig blijven en hij wil plezier maken. Of zoals hij zelf zegt in het boekje: “I have now entered stage 3 which is all about celebration”. Zijn vorige twee periodes noemt hij “excellence and pure self-expression” en “experimenting and developing on a musical and on a personal level”. Met de kwaliteit die hij blijft afleveren, zeker live, mag hij voor mij nog jaren zo doorgaan, ik hoor hem graag bezig en iedere keer tovert hij een glimlach op mijn gezicht.

Mooie review van Sir Spamalot. Helemaal mee eens. Heb de blu-ray versie. Geweldig om Schenker bezig te zien en te horen. Wat een prachtig gitaargeluid en stijl heeft hij toch. Leuk dat het in Tilburg is opgenomen. Mooi concert!