Love - The Forever Changes Concert (2003)

Dit album laat me weer zo goed realiseren hoe fantastisch dit album toch is. Ok, Arthur Lee's stem is hier wat minder dan op het origineel maar wat wil je, hij is natuurlijk ook al een jaartje ouder.. maar dit albums is gewoon niet kapot te krijgen. De uitvoering van het toch al zo magnifieke You Set the Scene is zwaar kippenvel. Dat geldt eigenlijk voor de hele plaat.

De overige nummers waren alleen niet meer zo nodig geweest, maar zolang je het ziet als bonus-tracks heb je er verder niet al teveel last van..

'T is een wat late reactie, maar dit is echt een van de meest Cruijffiaanse uitspraken die ik op MuMe ben tegengekomen

Wie is Cruijff?

De vader van Jordi.

Sterk!

Voegt dit album iets toe aan het origineel , beste mensen ?
Ik ben een bewonderaar van het originele Forever Changes , maar ken deze live performance niet ( een mens kan niet alles kennen).

dat vraag ik mij ook af.
Heb deze wel ergens zien liggen, maar aangezien ik eerst de studio versie maar moet aanschaffen, toch laten liggen.

Het voegt wel degelijk iets toe, namelijk de wetenschap dat Arthur Lee hier - in 2002 - na enkele jaren in de gevangenis eindelijk weer z'n ding mag doen en dat vervolgens met grote verve doet.

Blijft jammer dat er niet meer nummers van de off-album set op deze CD terecht gekomen zijn. Wat mij iedere keer weer verbaasd is dat Lee, die er hier toch echt uit ziet als een ouwe man - inclusief bandana en hoed om z'n kale knar te verbergen, zijn stem nog net zo helder en zuiver klinkt als 35 jaar ervoor. Een natuurverschijnsel die man .......

Ik vind zelf dat de CD niet echt iets toevoegt, de muziek op het origineel is uiteraard beter vandaar. De DVD daarentegen is wel erg leuk om erbij te hebben.

Ook al haalt deze het niet bij het origineel is het zeker een geslaagd concert. Arthur Lee's stem klinkt hier nog erg goed, maar zodra hij zijn stem moet verheffen hoor je toch dat de man al een dagje ouder was. Bijvoorbeeld op Andmoreagain is dat duidelijk te horen. Neemt niet weg dat het uitermate knap is dat deze man op zijn (ik denk) 58e nog zo goed kon zingen.

Bij het herbekijken van de DVD valt het me toch op dat de podiumact nogal saai is. Na een tijdje verlies ik daarom mijn aandacht voor de DVD.

Voor de muziek laat ik wel gewoon mijn 4* staan.

Wat ik vooral minder vind van de DVD is dat het beeld tussen de nummers steeds donker wordt. Daar komt nog bij dat Lee's verhaaltjes, zijn opdracht aan Bryan MacLean voor ze aan Old Man beginnen en zijn gesprekjes met het publiek waarmee hij de nummers aan elkaar kletste er allemaal uit ge-edit zijn waardoor de sfeer er een beetje uitgaat in de loop van het "concert".

Voor de muziek an sich blijft gewoon mijn 4.5* staan .... maar ja ik ben dan ook fan en heb het orginele album in m'n top 10 .....

Apart. Waarom kondigt Arthur 'Maybe The People are the Times' aan als 'Between Clark and Hilldale'?

Omdat de volledige titel Maybe the People Would Be the Times Or Between Clark and Hilldale is ?

Maar toch vind ik het raar. Ik refereer altijd naar het nummer als 'Maybe the People'. Vind het apart dat er hier naar verwezen wordt met de 'tweede titel'.

De tekst gaat over wat hij tussen Clark & Hilldale tegenkwam als hij daar liep. In de Love Story doc gaat hij daar nogal op in omdat het voor hem een soort jeugdsentiment geworden was en ik denk dat de "tweede titel" voor hem de eerste geworden was toen dit concert opgenomen werd.

Interessant. Die docu zal ik proberen te zien, dan!

Dit optreden is opgenomen in de Royal Festival Hall in Londen, afgelopen zaterdag het complete album live uitgevoerd te Glastonbury (ook in 2003) bekeken op de BBC, wat was Lee op dreef. Het voelde echt aan als een afscheidsconcert, amper 3 jaar later stierf ie ook aan leukemie. Één van de cellisten in het orkest, Markus Sandlund, overleed al in 2004 in Thailand als gevolg van de tsunami die de regio tijsterde. Al met al een bijzonder concert, met Baby Lemonade als puike begeleidingsband.

Gisteren Baby Lemonade (oftewel the Love Band) met de originele Love-gitarist Johnny Echols live gezien in een kleine club in Leeds. Het optreden was geweldig. Rusty Squeezebox van Baby Lemonade neemt de vocalen voor z'n rekening na het overlijden van Arthur Lee in 2006, maar Echols zelf zong Signed D.C.. Echols is de jongste niet meer, ondersteund door z'n vrouw kwam ie de club binnen, maar z'n gitaarspel is nog altijd weergaloos. Arthur Lee was de man van de teksten, maar Echols en Bryan MacLean (al in 1998 overleden, halfbroer van Maria McKee) waren de muzikale breinen binnen het originele Love.

De fantastische solo op Your Mind and We Belong Together zorgde voor kippenvel. M'n favoriete album Forever Changes werd bijna in z'n geheel gespeeld, met ook de nodige deep cuts, zoals Feathered Fish en Wonder People (I Do Wonder) en er werd afgesloten met een stormende versie van 7 & 7 is.

Baby Lemonade heeft zich de nummers meester gemaakt, al ruim 30 jaar spelen ze het Love materiaal, en dat doen ze met verve en bijzonder getrouw aan de bekende studio versies.

Klinkt GOED, mazzelaar! Leuk dat je dit deelde!