Lana Lane - Lady Macbeth (2005)

Jongste album voor Lana Lane die zichzelf tot Queen van de Symfometal kroonde.

Het album Lady Macbeth, heeft als concept, je raadt het al... Shakespeare's "Macbeth". Al had ik wel verwacht dat ze met dit gegeven iets meer zou doen. Een echt conceptalbum werd het naar mijn aanvoelen niet. In de majestueze openingsong The Dream That Never Ends luidt in het refrein dan wel "Lady Macbeth...." (trouwens waarom dat niet als titel van het nummer nemen), maar heel duidelijke verwijzingen naar het verhaal vind je niet zo meteen terug.

Een aardig plaatje is het geworden, dat wel. Maar zeker niet haar beste werkstuk. Probleem bij Lane is dat na een bepaald moment je zoiets hebt "goed, nou heb ik het wel gehoord", soms borduurt ze iets te lange en te veel door op eenzelfde patroontje..

Maar, behalve de reeds vernoemde openingstrack, dus verder nog knappe songs zoals de ballad Our Time Now, Summon the Devil en Keeper Of The Flame ...

Lana Lane brengt altijd klasse albums uit, op hoogstaand niveau. Deze ook weer. Symfonsche metal/hardrock, maar met genoeg ruimte voor de nodige breaks in de vorm van ballads. Lana Lane is een goede zangeres, met een behoorlijk bereik. En haar band bestaat uit zeer goede, door de wol geverfde muzikanten. Eric Norlander (haar man) heeft het album weer prachtig geproduceerd, en speelt ook weer de nodige toetsenpartijen.